2 List do Koryntian 10:5 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa dotyczą wnętrza człowieka, a nie tylko sporów z innymi. Apostoł nazywa wyniosłość, która staje przeciw poznaniu Boga, czyli skłonność do stawiania własnego osądu ponad wszystko, także ponad to, co Bóg objawił. W czwartym wersecie tego fragmentu broń walki zostaje opisana jako moc burzenia warownych twierdz. Walka toczy się więc o myśli i przekonania, które potrafią zamknąć się jak forteca, a nie o drugiego człowieka po drugiej stronie. Piąty wers mówi o tym, że każdy umysł zostaje „poddany w posłuszeństwo Chrystusowi”, a nie o tym, że zostaje zniszczony. Poddać coś pod czyjąś władzę znaczy oddać to pod opiekę. Myśli wciąż należą do człowieka, zyskują jednak nowy punkt odniesienia. Posłuszeństwo nie musi być tu ciężarem, który przygniata. Może stać się przestrzenią, w której myśl przestaje się szarpać. Bywa, że najbardziej męczy wewnętrzny głos domagający się pełnej kontroli, a Paweł wskazuje Kogoś, kto może takie napięcie unieść. Wyniosłość bywa zmęczeniem, które udaje siłę. Fragment pokazuje, że oddanie myśli Chrystusowi nie dokłada obowiązku, lecz zdejmuje z ramion część tego, czego nie da się dźwigać samemu.

W 2 Liście do Koryntian 10:5 Paweł opisuje duchową walkę, o której mówi w poprzednich wersetach. Jej narzędziem nie jest przemoc ani ludzka siła: chodzi o burzenie „warownych twierdz”, czyli udaremnianie roszczeń i rozumowań, które sprzeciwiają się poznaniu Boga. „Wyniosłość” oznacza tu postawę wywyższającą własny osąd ponad prawdę o Bogu, nie zaś samo posiadanie pytań czy trudności w wierze. Drugie wyrażenie, „wszelki umysł poddajemy w posłuszeństwo Chrystusowi”, pokazuje cel tej walki. Paweł nie nawołuje do bezmyślności. Mówi o podporządkowaniu myślenia Chrystusowi: o takim badaniu przekonań, by nie uznawać ich za ostateczne tylko dlatego, że brzmią przekonująco lub służą własnej pozycji. W bezpośrednim kontekście broni też swojego apostolskiego posługiwania przed zarzutem, że postępuje „według ciała”; wersetu nie należy więc odrywać od sporu, w którym został wypowiedziany. Obraz ten nie upoważnia do traktowania ludzi jako wrogów ani do tłumienia uczciwych pytań. Przeciwnikiem jest sposób myślenia zamknięty na Boga. Posłuszeństwo Chrystusowi obejmuje zatem także rozum: nie jego porzucenie, lecz przemianę jego lojalności.

Ten werset opisuje walkę, która toczy się w umyśle. Paweł mówi o wyniosłości, która podnosi się przeciwko poznaniu Boga, i o myślach, które trzeba oddać Chrystusowi: „i wszelką wyniosłość przeciwną poznaniu Boga, i wszelki umysł poddajemy w posłuszeństwo Chrystusowi”. Wróg nie jest tu człowiekiem. Jest nim sposób myślenia, który odmawia Bogu miejsca w ocenie rzeczywistości. Wyniosłość rzadko wygląda jak buta. Częściej brzmi jak przekonanie, że sprawa jest już rozstrzygnięta. Ktoś może uznać, że Słowo nie dotyczy jego kłopotów w pracy, bo sam wie najlepiej, co zrobić. Taka postawa nie musi być głośna. Wystarczy, że zamyka drzwi, zanim Słowo zdąży przez nie przejść. Słowa o poddaniu w posłuszeństwo nie opisują przymusu. Wyznają kierunek. Umysł, który zna Boga, zaczyna pytać, co Chrystus by na to powiedział, zanim przyjmie gotową odpowiedź. Oddanie myśli Chrystusowi nie oznacza rezygnacji z rozumu. Rozum zyskuje wtedy Pana, który go prowadzi. Paweł pisze to do wspólnoty, która spiera się o autorytet. Obraz burzenia warownych twierdz pokazuje, że obrona przed prawdą bywa obroną własnego ja. Werset przypomina, że posłuszeństwo Chrystusowi zaczyna się od szczerości wobec własnych przekonań.

W 2 Liście do Koryntian 10:5 Paweł opisuje walkę, której bronią nie są ludzkie środki nacisku. Jej celem jest obalenie wyniosłości sprzeciwiającej się poznaniu Boga oraz poddanie umysłu Chrystusowi. W sąsiednich wersetach widać, że te słowa należą do trudnej relacji między Pawłem a wspólnotą w Koryncie. Apostoł mówi o autorytecie służącym jej zbudowaniu, nie zagładzie, i odróżnia duchową walkę od postępowania „według ciała”. „Wszelki umysł” obejmuje całą sferę myślenia: przekonania, osądy i wyobrażenia o tym, co słuszne. Poddanie Chrystusowi nie oznacza porzucenia rozumu. Oznacza uznanie, że myśl nie jest najwyższym sędzią, a pewność siebie może stać się wyniosłością, gdy zamyka człowieka na poznanie Boga. Jak mur, który zasłania widok, takie przekonanie może ograniczać to, co człowiek dopuszcza jako prawdę. Posłuszeństwo Chrystusowi nadaje myśleniu kierunek i miarę. W praktyce może oznaczać, że osąd drugiego człowieka, podjęta decyzja czy własne racje zostają poddane Jego nauce, a nie sile przewagi. Paweł nie przedstawia tu samowoli ani pogardy dla przeciwników jako duchowej walki. Jej miarą pozostaje Chrystus, a jej zamierzonym owocem — budowanie wspólnoty.