2 List do Koryntian 10:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się w Drugim Liście do Koryntian 10:7, w sytuacji sporu o to, czyj autorytet jest prawdziwy. Paweł nie rozstrzyga go długim wywodem. Zaczyna od prostego zdania: „Zauważcie to, co jest zresztą oczywiste! Jeżeli ktoś jest przekonany, że należy do Chrystusa, niech znów sam rozważy także to, że my również, podobnie jak on, jesteśmy Chrystusowi.” Przynależność do Chrystusa nie jest więc czymś, co ktoś może zatrzymać wyłącznie dla siebie. Paweł nie stawia tu jednych bliżej Chrystusa, a drugich dalej. Mówi o wspólnym fundamencie, który łączy go z tymi, którzy usłyszeli Ewangelię. Pewność należenia przestaje być nagrodą, o którą trzeba rywalizować, a staje się darem, który wiąże. Werset nie obiecuje, że spory same znikną. Wskazuje raczej miejsce, z którego mogą zacząć się łagodnieć. W tym jest coś bardzo ludzkiego. Gdy serce szuka potwierdzenia swojej wartości w porównaniach z innymi, łatwo się zaciska i zaczyna się bronić. Paweł przypomina, że fundament jest jeden i nie zależy od tego, kto wypada lepiej. Dlatego wspólne należenie do Chrystusa może uspokajać, zamiast rodzić kolejną rywalizację.

W 2 Liście do Koryntian 10:7 Paweł podważa sposób oceniania jego posługi. W otaczającym fragmencie odpowiada na zarzuty dotyczące różnicy między jego listami a zachowaniem podczas osobistej obecności. Nie pozwala jednak, by spór rozstrzygał się na podstawie wrażenia siły czy słabości. Zwraca uwagę na rzecz ważniejszą: przynależność do Chrystusa. Zdanie „Jeżeli ktoś jest przekonany, że należy do Chrystusa” odwołuje się do pewności, którą może mieć jeden z jego krytyków. Paweł nie odbiera mu tego wyznania, lecz przypomina, że ono obejmuje także jego i jego współpracowników: „my również […] jesteśmy Chrystusowi”. Kryterium nie jest więc osobista sympatia do Pawła ani jego styl wystąpień, lecz wspólna więź z Chrystusem. To rozróżnienie porządkuje spór. Paweł nie twierdzi, że każdy konflikt znika, gdy obie strony powołują się na Chrystusa. Pokazuje natomiast, że takie powołanie powinno ograniczać pochopne osądy i wykluczanie innych ze wspólnoty. Władza, o której pisze dalej, ma służyć budowaniu, nie zagładzie. Werset przypomina zatem, że przynależność do Chrystusa jest wspólnym punktem odniesienia, a nie prywatnym tytułem do dominacji.

W tym fragmencie Paweł odnosi się do ludzi, którzy wynosili się nad innych i lekceważyli jego obecność. Zaczyna od wezwania: „Zauważcie to, co jest zresztą oczywiste!”, a potem wskazuje rzecz łatwą do pominięcia. Najpierw uznaje, że ktoś może być przekonany o swojej przynależności do Chrystusa, i nie podważa tej pewności. Następnie dodaje: „my również, podobnie jak on, jesteśmy Chrystusowi”. Tekst mówi więc o jednej wspólnej przynależności, w której nikt nie ma większych udziałów. W praktyce to widać w zwykłych sporach. Gdy ktoś zaczyna wytykać błędy innym, bo uważa, że stoi bliżej Boga, ten werset przypomina, że jego miejsce przy Chrystusie jest takie samo jak miejsce pozostałych. Wyniesienie się nad nich nie ma wtedy podstaw. Taka osoba nie musi udowadniać swojej wierności kosztem innych. Najgłębszy sens tego wersetu leży w tym, że wspólne należenie do Chrystusa odbiera porównaniom ostatnie słowo. Ten sam fundament łączy wszystkich, więc rywalizacja traci uzasadnienie. Pamiętanie o tym uczy pokory, która nie musi nikogo pomniejszać.

W 2 Liście do Koryntian 10:7 Paweł przypomina wspólnocie, by nie wydawała sądu na podstawie pozorów. Wcześniej mówi o swojej władzy jako o czymś powierzonym dla budowania, nie niszczenia. Teraz zwraca uwagę na prosty, lecz łatwy do przeoczenia fakt: jeśli ktoś uważa się za należącego do Chrystusa, powinien uznać, że Paweł i jego współpracownicy także do Niego należą. To nie jest próba ustanowienia własnej wielkości. Paweł nie odwraca rywalizacji, by samemu zająć wyższe miejsce; wskazuje na wspólną przynależność, która poprzedza spór o to, kto wygląda na silniejszego lub bardziej przekonującego. Jak jedna pieczęć na różnych naczyniach, przynależność do Chrystusa nie sprawia, że wszyscy pełnią tę samą rolę, ale przypomina, czyje imię noszą. Werset zaprasza wspólnotę do trzeźwego osądu, nie do łatwego przytakiwania każdemu przywódcy. W jego centrum pozostaje Chrystus, a nie wrażenie wywierane przez człowieka. Właśnie ta wspólna więź nadaje sporowi właściwą miarę i ogranicza pokusę, by drugiego odsunąć poza krąg tych, którzy są Chrystusowi.