2 List do Koryntian 10:11 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o czymś, co dobrze zna z własnego doświadczenia. Jego listy brzmią stanowczo, a osobiście, jak zarzucają mu ci, którzy go krytykują, wypada słabo. W Drugim Liście do Koryntian 10:11 odpowiada na ten zarzut spokojnie: „Kto tak sądzi, niech sobie zapamięta, że jacy jesteśmy w słowach naszych listów, będąc poza wami, tacy też będziemy w czynie, gdy będziemy obecni wśród was”. Apostoł nie prosi o wiarę w swoje słowa na podstawie samej retoryki. Zapowiada, że to, kim jest na odległość, potwierdzi się w jego obecności wśród tych ludzi. Paweł nie stawia słowa przed czynem ani czynu przed słowem. Mówi o jednej, spójnej postaci, która pozostaje taka sama bez względu na dystans. Ludzka troska bywa zawodna właśnie wtedy, gdy oddziela nas odległość: łatwo napisać ciepły list, trudniej być obecnym przy czyimś zwykłym, codziennym zmęczeniu. Ten werset przypomina, że prawdziwe słowa zyskują potwierdzenie wtedy, gdy ktoś staje przy drugim człowieku twarzą w twarz. Jest w tym również łagodna wiadomość. Świadectwo nie musi być głośne, by było wiarygodne. Wystarcza, że jest zgodne z tym, co dzieje się w zwykłych dniach i w tym, co mówi się do Boga w ciszy.

W 2 Liście do Koryntian 10:11 Paweł odpowiada na zarzut, że jego listy brzmią surowo, podczas gdy on sam, gdy jest obecny, wydaje się słaby i mało znaczący. Nie obiecuje, że będzie łagodny w każdej sytuacji ani że jego nieobecność oznacza brak działania. Zapowiada zgodność między tym, co pisze, a tym, jak postąpi po przybyciu. Kluczowe jest tu rozróżnienie między stanowczością a pozorem. Paweł nie chce budować autorytetu samymi groźnie brzmiącymi słowami. Jego czyny mają potwierdzić, że listy nie służą zastraszaniu. Wcześniej wyjaśnia, że otrzymana władza ma służyć zbudowaniu wspólnoty, nie jej zniszczeniu (2 List do Koryntian 10:8). Dlatego zapowiedź konsekwencji nie jest celem samym w sobie: ma bronić wiarygodności jego posługi i dobra Koryntian. Werset nie zachęca do surowości dla niej samej. Pokazuje raczej, że chrześcijańska łagodność nie musi oznaczać bezczynności, a powaga nie jest równoznaczna z dominacją. Wierność Pawła ma być rozpoznawalna zarówno w słowach pisanych z daleka, jak i w działaniu pośród wspólnoty. Jego miarą nie jest wrażenie, jakie wywiera, lecz zgodność służby z powierzonym mu zadaniem.

W Drugim Liście do Koryntian 10:11 Paweł odpowiada tym, którzy twierdzili, że jego listy brzmią stanowczo, a osobiście jest słaby. Jego odpowiedź jest prosta: „jacy jesteśmy w słowach naszych listów, będąc poza wami, tacy też będziemy w czynie, gdy będziemy obecni wśród was”. Słowa pisane z daleka mają tę samą wagę co postępowanie widziane z bliska. Miarą wiarygodności staje się zgodność między tym, co się mówi na odległość, a tym, co się robi, gdy stoi się twarzą w twarz z ludźmi. Ta myśl ma w sobie coś trzeźwego. Apostoł nie prosi o wielkie deklaracje. Mówi o czynie, który wyjdzie na jaw wtedy, gdy przyjdzie czas spotkania. Podobnie bywa w codzienności. Ktoś pisze dobre słowa o pojednaniu, a potem na zebraniu przez lata zachowuje się chłodno. Taki list, choćby piękny, traci sens, gdy nadchodzi chwila prawdy. Warto zauważyć, czego ten fragment nie mówi. Nie opisuje wszystkich pisarzy ani wszystkich rozmów. Dotyczy konkretnego człowieka w konkretnym sporze, który musi bronić swojego autorytetu. Zasada jednak jest szersza: słowo oderwane od czynu szybko się rozpada. Najmocniejszy wniosek dotyczy tego, że wiara nie kończy się na piśmie. Sprawdza się w zwykłym spotkaniu, w domu, w pracy i w kolejce do lekarza. Tam słowa albo się potwierdzają, albo się sypią.

Paweł odpowiada na zarzut, że jego listy brzmią groźnie, a on sam, gdy jest obecny, okazuje się słaby i mało przekonujący. Nie próbuje podtrzymać własnego wizerunku za wszelką cenę. Przypomina, że słowa pisane z oddali i czyny podczas spotkania powinny wyrażać tę samą prawdę. Wierność nie polega na jednakowym tonie w każdej sytuacji, lecz na tym, by nie ukrywać za słowami czegoś, czego brak w postępowaniu. W tym rozdziale Paweł mówi o władzy, która ma służyć budowaniu wspólnoty, nie jej niszczeniu. Jego stanowczość nie jest więc sama w sobie dowodem surowości serca. Ma zostać potwierdzona w obecności i użyta dla dobra Koryntian, a nie jako narzędzie zastraszania. Jest w tym obraz mostu między listem a spotkaniem: jeśli słowa niosą prawdę, życie nie powinno jej zaprzeczać. Taka spójność nie wymaga pozoru bezbłędności. Wymaga, by odpowiedzialność za wypowiedziane słowa trwała również wtedy, gdy kończy się dystans i zaczyna bezpośrednia obecność. Właśnie tam wiarygodność staje się widoczna.