2 List do Koryntian 1:7 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł chce dodać Koryntianom otuchy i umocnić ich. W wersecie 7 wyraża pewność, że odniosą pożytek z trudności, które spotkały jego i jego współpracowników podczas ich pracy i podróży. Ich wiara nie osłabnie, lecz wzrośnie ich pocieszenie.

Aby to wyjaśnić, najpierw opowiada im, jakiego rodzaju były ich cierpienia. W wersecie 8 pisze, że nie chce, by pozostali nieświadomi trudności, których doświadczyli. Wspólnoty powinny wiedzieć, z czym zmagają się ich duszpasterze, bo pomaga im to zrozumieć, jaką cenę ma głoszenie Ewangelii. Nie wiadomo dokładnie, o jakich trudnościach w Azji mówi Paweł. Mogły to być zamieszki wywołane przez Demetriusza w Efezie (Dzieje Apostolskie 19), zmaganie się z dzikimi zwierzętami w Efezie, o którym wspomniał we wcześniejszym liście (Pierwszy List do Koryntian 15:32), albo inne ciężkie doświadczenie. Cokolwiek to było, przysporzyło im ogromnego cierpienia. Byli przytłoczeni ponad miarę, ponad to, co mogły znieść zwykłe ludzkie, a nawet chrześcijańskie siły, i stracili nadzieję na ocalenie życia.

Po drugie, Paweł mówi, co zrobili w tym cierpieniu: zaufali Bogu. Zostali doprowadzeni do takiego położenia, żeby nie polegali na sobie, lecz na Bogu (Drugi List do Koryntian 1:9). Bóg często prowadzi swój lud przez trudne doświadczenia, aby ludzie dostrzegli własną słabość i nauczyli się polegać na Jego nieograniczonej mocy. Gdy dochodzimy do kresu własnych sił, Bóg okazuje, że jest gotów przyjść nam z pomocą. Możemy bezpiecznie zaufać Bogu, który wskrzesza umarłych (Drugi List do Koryntian 1:9). Wskrzeszanie umarłych dowodzi Jego wszechmocy. Ten, który potrafi tego dokonać, może uczynić wszystko i zawsze zasługuje na zaufanie. Wiara Abrahama opierała się na tej samej prawdzie: Bóg ożywia umarłych (List do Rzymian 4:17). Nawet gdy znajdziemy się w tak rozpaczliwym położeniu, że stracimy nadzieję na życie, wciąż możemy ufać Bogu, który może przywrócić nas nie tylko znad krawędzi śmierci, lecz także wyrwać z jej mocy.

Po trzecie, Paweł mówi o wybawieniu, którego doświadczyli. Ich nadzieja nie okazała się daremna i nikt, kto ufa Bogu, nie zostanie zawstydzony. Bóg ich wybawił i nadal ich wybawia (Drugi List do Koryntian 1:10). Jak Paweł mówi później, dzięki pomocy Boga przetrwał aż do tamtego dnia (Dzieje Apostolskie 26:22).

Po czwarte, Paweł wyjaśnia, jak zareagowali na to wybawienie. Mieli nadzieję, że Bóg będzie ich nadal wybawiał (Drugi List do Koryntian 1:10), aż do końca, i zachowa ich dla swojego królestwa niebieskiego. Doświadczenie wcześniejszej pomocy powinno umacniać wiarę w obliczu przyszłych trudności. Jeśli w nowych próbach przestajemy ufać Bogu, choć już wcześniej nam pomógł, nie oddajemy należnej czci temu, co uczynił. Podobnie rozumował Dawid, choć był jeszcze młody i miał za sobą niewiele doświadczeń, na których mógł się oprzeć (Pierwsza Księga Samuela 17:37).

Po piąte, Paweł mówi, czego oczekiwał w zamian od Koryntian: aby wspierali jego i jego współpracowników modlitwą (Drugi List do Koryntian 1:11). Chodzi mu o wspólną modlitwę, w której ich serca jednoczą się w intencji apostoła i jego współpracowników. Zaufanie Bogu nie wyklucza korzystania ze środków, które On ustanowił, a jednym z nich jest modlitwa. Powinniśmy modlić się za siebie i za siebie nawzajem. Sam Paweł miał swobodny przystęp do tronu łaski Bożej, a mimo to prosił innych o modlitwę i pomoc. Gdy wspieramy się nawzajem w modlitwie, wielu może też dziękować, gdy modlitwa zostaje wysłuchana. Naszym obowiązkiem jest nie tylko wspierać się modlitwą, lecz także wspólnie wielbić Boga i dziękować Mu za otrzymane błogosławieństwa.