2 List do Koryntian 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment otwiera list błogosławieństwem, zanim pojawi się cokolwiek o trudnościach czy o własnym życiu Pawła. Najpierw jest zachwyt nad tym, kim jest Bóg. Nazywa Go Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojcem miłosierdzia i Bogiem wszelkiej pociechy, i ten porządek wiele mówi. Zanim zobaczymy ból, widzimy Boga, który jest blisko zranionych. Pociecha pojawia się tu jako rys samego Boga, a nie jako zapłata za dobrze zniesiony ból. Dalsze słowa w 2 Liście do Koryntian 1:4 mówią, że Bóg pociesza nas w każdym utrapieniu, abyśmy sami mogli pocieszać innych. Ktoś, kto przeszedł długą żałobę, może po latach usłyszeć w czyimś milczeniu coś, czego wcześniej nie umiał rozpoznać. Taki obraz jest tylko możliwym przykładem, a nie gwarancją, że każde cierpienie przyniesie owoc widoczny dla innych. Sam trzeci werset nie zaprzecza ludzkiemu bólowi ani go nie tłumaczy. Mówi raczej, że w każdym cierpieniu Bóg pozostaje Ojcem i źródłem pocieszenia. Ta myśl dotyka głębi, bo pokazuje, że pociecha pochodzi z Tego, który sam jest miłosierny, a nie z ludzkich sił.

Paweł rozpoczyna list od uwielbienia Boga: „Błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy”. To nie ozdobny wstęp. Nazwy Boga wyznaczają perspektywę całego fragmentu: cierpienie nie jest jedyną rzeczywistością, która określa doświadczenie Pawła i wspólnoty. Sformułowanie „Ojciec miłosierdzia” łączy Boga z Jego współczuciem, a „Bóg wszelkiej pociechy” wskazuje, że pocieszenie ma źródło w Nim. Werset sam nie obiecuje, że wierzący unikną utrapień ani że każde cierpienie szybko ustąpi. Sąsiednie zdania mówią o pocieszeniu pośród utrapienia i o cierpieniach związanych z Chrystusem. Kluczowe jest tu powiązanie otrzymanej pociechy z pocieszaniem innych. Paweł pisze, że Bóg pociesza „nas”, aby „my” mogli pocieszać ludzi w udręce. Nie przedstawia więc pociechy jako prywatnego schronienia, które odcina od cudzej trudności. Doświadczenie Bożego wsparcia staje się zasobem dla wspólnoty, choć nie usuwa bólu ani nie czyni cierpienia dobrym samym w sobie. Początkowe błogosławieństwo porządkuje zatem sposób czytania dalszych słów: nadzieja nie polega na zaprzeczeniu uciskowi, lecz na tym, że Bóg pozostaje źródłem pociechy, którą można przekazywać dalej, zwłaszcza gdy inni jej potrzebują.

Zanim Paweł napisze o cierpieniu, zaczyna od błogosławieństwa. Pismo mówi: „Błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy”. Najpierw pada imię Boga, a dopiero potem mowa o udrękach. Pociecha ma więc swoje źródło w Bogu, który jest Ojcem, a nie w tym, jak układają się okoliczności. W następnych wersetach tego listu widać, dokąd ta pociecha zmierza. Według 2 Listu do Koryntian 1:4 Bóg pociesza w każdym utrapieniu, abyśmy sami mogli pocieszać tych, którzy są w jakiejkolwiek udręce. Pociecha nie zatrzymuje się na tym, kto ją otrzymał. Przechodzi dalej, często przez zwyczajne rozmowy i zwykłą obecność. Ktoś, kto sam przeszedł przez trudny czas, może usiąść obok innego człowieka bez pośpiechu i bez gotowych odpowiedzi. Paweł mówi też o pociesze jako o czymś wspólnym. W 2 Liście do Koryntian 1:7 pisze o tym, że wierzący są współuczestnikami cierpień i pociechy. Pociecha płynąca od Boga i wzajemna troska idą tu razem.

Paweł rozpoczyna od uwielbienia Boga: „Błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Słowa te osadzają pociechę w relacji z Bogiem, objawionym w Jezusie, a nie w obietnicy, że cierpienie szybko ustąpi. Nazwanie Boga „Ojcem miłosierdzia” mówi o Jego czułej trosce wobec ludzkiej kruchości. Określenie „Bóg wszelkiej pociechy” wskazuje na źródło, z którego może płynąć pomoc w rozmaitych utrapieniach. W kolejnych słowach Paweł dopowiada, że Bóg pociesza w ucisku, a otrzymana pociecha uzdalnia do wspierania innych. Nie przedstawia cierpienia jako dobra samego w sobie ani nie obiecuje, że każda trudność zniknie. Pokazuje raczej, że człowiek nie musi pozostawać z udręką samotnie, a doświadczenie otrzymanej troski może stać się troską okazywaną bliźnim. Można widzieć w tym obraz światła przekazywanego dalej: jego blask nie usuwa ciemności jednym ruchem, ale pozwala dostrzec obecność drugiej osoby. Pociecha ma więc wymiar wspólnotowy. Bóg jest jej źródłem, Chrystus jej drogą, a człowiek, który ją otrzymuje, może stać się jej świadkiem dla innych.