2 List do Koryntian 1:15 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł broni się tutaj przed zarzutem, że jest lekkomyślny i zmienny, ponieważ nie zrealizował planu odwiedzenia Koryntu. Jego przeciwnicy w tamtejszej wspólnocie chętnie wytykali mu błędy i wykorzystali tę sprawę, by zaatakować jego charakter i osłabić jego posługę. Dlatego Paweł jasno wyjaśnia swoje postępowanie.

Najpierw podkreśla, że szczerze zamierzał przyjść do Koryntian (Drugi List do Koryntian 1:15-17). Ufa, że uwierzą mu, kiedy mówi, iż naprawdę chciał ich odwiedzić, a jego wizyta miała przynieść im pożytek. Nie zamierzał niczego od nich zyskać, lecz chciał po raz drugi udzielić im błogosławieństwa, czyli przynieść im dalszą pomoc przez swoją posługę. Mówi też, że nie postępował lekkomyślnie (Drugi List do Koryntian 1:17). Innymi słowy, nie kierowały nim samolubne, światowe pobudki ani nie podjął pochopnej decyzji. Planował udać się przez Macedonię, a potem, wracając stamtąd w drodze do Judei, ponownie ich odwiedzić (Drugi List do Koryntian 1:16). Skoro więc zmienił plan, musiał mieć ku temu ważny powód. Nie było tak, że mówił jedno, a w sercu myślał co innego.

To dobre przypomnienie, że uczciwi ludzie powinni dbać o opinię osób szczerych i stałych w postępowaniu. Nie powinni planować bez namysłu, a od swoich planów odstępować tylko z ważnego powodu.

Paweł nie chce też, by Koryntianie uznali, że sama Ewangelia jest niepewna lub niespójna (Drugi List do Koryntian 1:18-19). Nawet gdyby ktoś sądził, że Paweł nie był konsekwentny w planach podróży, nie oznaczałoby to, że głoszona przez niego Ewangelia jest fałszywa lub budzi wątpliwości. Bóg jest prawdziwy, podobnie jak Jezus Chrystus, Syn Boży. Chrystus nie jest jednocześnie „tak” i „nie”, lecz jest „tak” (Drugi List do Koryntian 1:19). Oznacza to, że nie ma w Nim fałszu ani niepewności. Obietnice, które Bóg składa w Chrystusie, nie są jednocześnie „tak” i „nie”, lecz „tak” i „amen” (Drugi List do Koryntian 1:20). Są trwałe, pewne i godne zaufania.

Dzieje się tak, ponieważ obietnice pochodzą od Boga prawdy, który nie może kłamać. Zostały dane w Jezusie Chrystusie, „Amen”, wiernym świadku, który przez swoją śmierć przypieczętował przymierze i jest jego gwarantem (List do Hebrajczyków 7:22). Potwierdza je także Duch Święty: umacnia wierzących w Ewangelii, uświęca ich swoją łaską, czyli łaską, która czyni ich świętymi, pieczętuje ich na znak bezpieczeństwa i daje im w sercach zadatek, czyli pierwszą część lub gwarancję tego, co ma nadejść (Drugi List do Koryntian 1:21-22). Światło Ducha jest zadatkiem życia wiecznego, a Jego pocieszenie — zadatkiem wiecznej radości. Prawda Boga, zbawcze dzieło Chrystusa i moc Ducha Świętego wspólnie upewniają nas o tych obietnicach, ku chwale Boga (Drugi List do Koryntian 1:20).

Paweł wyjawia następnie prawdziwy powód, dla którego nie przybył do Koryntu w oczekiwanym terminie: chciał ich oszczędzić (Drugi List do Koryntian 1:23). Powinni więc dostrzec jego życzliwość i łagodność. Wiedział, że wśród nich są poważne problemy wymagające napomnienia, ale chciał postąpić cierpliwie. Wypowiada te słowa, uroczyście odwołując się do Boga. Jest to właściwe w poważnej obronie swojej posługi, choć nie w zwykłych sprawach. Paweł wyraźnie zaznacza, że nie rości sobie prawa do panowania nad ich wiarą (Drugi List do Koryntian 1:24). Jedynym Panem wiary jest Chrystus — to On ją zapoczątkowuje i doprowadza do końca (List do Hebrajczyków 12:2). Paweł i pozostali apostołowie byli jedynie sługami, dzięki którym Koryntianie uwierzyli (Pierwszy List do Koryntian 3:5). Ich zadaniem było wspierać ich radość, zwłaszcza radość płynącą z wiary. Wiara daje wierzącym siłę, by trwać, a także pocieszenie i bezpieczeństwo w życiu.