2 List do Koryntian 1:12 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł broni uczciwości swojej i swoich współpracowników, wskazując na szczerość swojego postępowania. Nie mówi tego, by się chlubić ani zabiegać o własne uznanie. Podaje raczej jeden z powodów, dla których prosi o modlitwę, zachęca do pełniejszego zaufania Bogu i odpiera fałszywe zarzuty niektórych mieszkańców Koryntu, którzy krytykowali jego charakter i podawali w wątpliwość jego apostolski autorytet.

Najpierw z radością powołuje się na świadectwo własnego sumienia (Drugi List do Koryntian 1:12). Sumienie jest mocnym świadkiem, niemal jak tysiąc świadków naraz. To świadek ustanowiony przez Boga w duszy, a kiedy sumienie przemawia słusznie, przemawia głosem Boga. Paweł i jego współpracownicy mogli czerpać radość z tego świadectwa, nawet gdy przeciwnicy ich atakowali i pałali gniewem. Jeśli nasze sumienie naprawdę nas usprawiedliwia i ma ku temu solidne podstawy, może być źródłem radości w każdych okolicznościach.

Świadectwo to dotyczyło ich sposobu życia. Nie opierało się na pojedynczym uczynku, lecz na stałym wzorcu postępowania. Sumienie poświadczało również, jakiego rodzaju życie prowadzili. Cechowały je prostota i szczerość właściwa pobożności. Paweł postępował otwarcie i uczciwie. Jasne było, jakie ma stanowisko. Nie był kimś innym na zewnątrz, a kimś innym w sercu. Był człowiekiem szczerym.

Sumienie świadczyło także o zasadzie, która kierowała nimi we wszystkim, co robili zarówno w świecie, jak i wśród Koryntian. Nie kierowała nimi cielesna mądrość, czyli sprytne ludzkie kalkulacje podporządkowane samolubnym lub światowym celom. Działali za to dzięki łasce Boga, żywemu, pełnemu łaski działaniu Boga w sercu, które pochodzi od Boga i do Boga prowadzi. Nasze życie jest uporządkowane, gdy poddajemy się panowaniu i wpływowi takiej łaski, która działa w nas.

Następnie Paweł z ufnością i nadzieją odwołuje się do tego, co sami Koryntianie o nim wiedzą (Drugi List do Koryntian 1:13–14). Znaczna część jego postępowania była dla nich jawna i wiedzieli, jak żył, jak święty, sprawiedliwy i nienaganny był. Nie znaleźli w nim niczego, co nie przystawałoby człowiekowi uczciwemu. Już częściowo to przyznali, a Paweł był pewien, że będą tak uważać aż do końca. Spodziewał się, że nigdy nie będą mieli dobrego powodu, by myśleć o nim lub mówić o nim inaczej, i nadal będą uznawać jego uczciwość.

Dzięki temu będą wspólnie się radować. „Wy jesteście naszą chlubą, tak jak my jesteśmy chlubą waszą, w dniu Pana Jezusa” (Drugi List do Koryntian 1:14). To radosne, gdy duszpasterze i wierni cieszą się sobą nawzajem już tu, na ziemi. Ich radość stanie się pełna w dniu, gdy ukaże się wielki Pasterz owiec.