2 Księga Kronik 36 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Lud kraju wziął Joachaza, syna Jozjasza, i ustanowił go królem w miejsce jego ojca w Jerozolimie.

W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a przez trzy miesiące panował w Jerozolimie.

Król egipski usunął go, by nie panował w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę w wysokości stu talentów srebra i jednego talentu złota.

Następnie król egipski ustanowił nad Judą i Jerozolimą jego brata Eliakima i zmienił mu imię na Jojakim, a jego brata Joachaza pojmał Neko i zaprowadził do Egiptu.

W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat i rządził jedenaście lat w Jerozolimie. Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, swojego Boga.

Przeciw niemu wyruszył Nabuchodonozor, król babiloński, zakuł go w podwójne kajdany z brązu, by uprowadzić do Babilonu.

Nabuchodonozor wywiózł też do Babilonu część naczyń świątyni Pańskiej i złożył je w swoim pałacu w Babilonie.

Pozostałe zaś dzieje Jojakima, obrzydliwości, jakie popełnił, i to, co znaleziono przeciw niemu, zostało zapisane w Księdze Królów Izraela i Judy. Jego syn Jechoniasz został królem w jego miejsce.

W chwili objęcia rządów Jechoniasz miał osiemnaście lat, a panował w Jerozolimie trzy miesiące i dziesięć dni. Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich.

Na początku roku Nabuchodonozor posłał po niego i kazał go uprowadzić do Babilonu wraz z drogocennymi naczyniami świątyni Pańskiej, a w jego miejsce ustanowił królem jego brata, Sedecjasza.

W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował jedenaście lat w Jerozolimie.

Czynił to, co jest złe w oczach Pana, swojego Boga, i nie chciał się ukorzyć przed prorokiem Jeremiaszem, posłanym przez usta Pańskie.

Ponadto zbuntował się przeciw królowi Nabuchodonozorowi, któremu przysiągł wierność na Boga. Uczynił on swój kark twardym, a serce nieustępliwym, aby nie nawrócić się do Pana, Boga Izraela.

Również wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud mnożyli nieprawości, naśladując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie.

Pan, Bóg ich ojców, bez wytchnienia wysłał do nich swoich posłańców, ponieważ litował się nad swoim ludem i nad swoim mieszkaniem.

Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmiewali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego stopnia, że nie było już ocalenia.

Sprowadził wtedy przeciw nim króla chaldejskiego, który wyciął mieczem ich młodzieńców wewnątrz świątyni i nie ulitował się ani nad młodzieńcem, ani nad dziewicą, ani nad starcem, ani nad siwą głową. Bóg wszystko oddał w jego ręce.

Wszystkie naczynia świątyni Bożej, zarówno wielkie, jak i małe, wraz ze skarbami domu Pańskiego i ze skarbami króla i jego książąt wywiózł do Babilonu.

Chaldejczycy spalili też świątynię Bożą i zburzyli mury Jerozolimy, wszystkie jej pałace spalili ogniem i zabrali się do niszczenia wszystkich kosztownych sprzętów.

Ocalałą spod miecza resztę król uprowadził do Babilonu i stali się jego niewolnikami oraz niewolnikami jego synów, aż do nadejścia panowania perskiego.

I tak spełniło się słowo Pańskie, wypowiedziane przez usta Jeremiasza: Dopóki kraj nie wywiąże się ze swoich szabatów, będzie leżał odłogiem przez cały czas swojego zniszczenia, to jest przez siedemdziesiąt lat.

Aby spełniło się słowo Pańskie z ust Jeremiasza, Pan pobudził ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak że obwieścił on również na piśmie w całym swoim państwie, co następuje:

Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli z całego Jego ludu jest między wami jeszcze ktoś, to niech jego Bóg będzie z nim, a niech idzie!