2 Księga Kronik 36:1 – znaczenie i zastosowanie

Zniszczenie Judy i Jerozolimy postępowało teraz krok po kroku. Bóg tak zarządził, aby pokazać, że nie ma upodobania w śmierci grzeszników. Woli, by odwrócili się od swoich dróg i żyli, dlatego daje im czas i wszelkie powody do pokuty, a także czeka, by okazać miłosierdzie.

Szerzej o tych rządach opowiadają trzy ostatnie rozdziały 2 Księgi Królewskiej. Jojachaza ustanowił królem lud (2 Księga Kronik 36:1), ale już po trzech miesiącach faraon Neko, król Egiptu, pozbawił go władzy i zabrał jako jeńca do Egiptu. Na kraj nałożono też daninę za to, że lud ustanowił go królem (2 Księga Kronik 36:2–4). O tym młodym księciu nie słyszymy już więcej. Gdyby naśladował pobożność ojca, mógłby długo panować i cieszyć się pomyślnością. Jednak w 2 Księdze Królewskiej czytamy, że czynił zło w oczach Pana. Jego powodzenie było więc krótkie, a radość trwała tylko chwilę.

Jojakim został następnie ustanowiony królem przez króla Egiptu, od dawna wrogiego Judzie. Król Egiptu przekazywał królestwo temu, kogo sam wybrał, i nadawał królowi takie imię, jakie uznał za stosowne (2 Księga Kronik 36:4). Ustanowił królem Eliakima i zmienił jego imię na Jojakim, pokazując w ten sposób, że ma nad nim władzę. Jojakim czynił zło (2 Księga Kronik 36:5), a także dopuszczał się obrzydliwości (2 Księga Kronik 36:8). Był lekkomyślny i bardzo niegodziwy. Bałwochwalstwo często nazywa się obrzydliwością, ponieważ jest szczególnie wstrętne Bogu.

O królu Egiptu nie słyszymy już więcej, ale przeciwko Jojakimowi wystąpił król Babilonu (2 Księga Kronik 36:6). Pojmał go i zakuł w kajdany, zamierzając zabrać do Babilonu. Wygląda na to, że albo zmienił zdanie i pozwolił mu pozostać na miejscu jako królowi podległemu Babilonowi, albo Jojakim zmarł przed podróżą. W każdym razie najcenniejsze i najpiękniejsze sprzęty ze świątyni zabrano do Babilonu i umieszczono w świątyni Nabuchodonozora (2 Księga Kronik 36:7). Możemy przypuszczać, że żadna świątynia na świecie nie była wyposażona tak bogato jak świątynia w Jerozolimie. Juda wniosła do świątyni Boga bożki obcych narodów, a karą za to było zabranie sprzętów świątynnych, by służyły bogom tych narodów. Jeśli ludzie przez swoje grzechy bezczeszczą dary Boga, słuszne jest, że Bóg dopuszcza, by wrogowie zbezcześcili je w odwecie.

To właśnie te sprzęty fałszywi prorocy obiecywali ludowi sprowadzić z powrotem (Księga Jeremiasza 27:16). Jeremiasz powiedział jednak, że także pozostałe sprzęty zostaną zabrane (Księga Jeremiasza 27:21–22), i tak się stało. Zabranie tych przedmiotów do Babilonu zapoczątkowało nieszczęścia Jerozolimy, a zuchwałe użycie ich przez Baltazara dopełniło miary win Babilonu. Gdy pił z nich wino na cześć swoich bogów, napis na ścianie zapowiedział jego zgubę (Księga Daniela 5:3 i następne wersety).

We wzmiance o Jojakimie w 2 Księdze Królewskiej pojawia się informacja o tym, co w nim znaleziono (2 Księga Kronik 36:8). Prawdopodobnie chodzi o zdradę, jakiej dopuścił się wobec króla Babilonu. Niektórzy żydowscy pisarze rozumieją to jednak jako szczególne znaki znalezione na jego martwym ciele, świadczące o czci dla bożka. Być może były to nacięcia, jakich Bóg zabronił (Księga Kapłańska 19:28).

Jojakin, zwany też Jechoniaszem, syn Jojakima, objął miejsce ojca i panował wystarczająco długo, by ujawniła się jego skłonność do zła. Po trzech miesiącach i dziesięciu dniach król Babilonu kazał sprowadzić go do siebie i uprowadził jako jeńca. Zabrał też więcej pięknych sprzętów ze świątyni. W tym miejscu czytamy, że Jojakin miał osiem lat, ale 2 Księga Królewska podaje, że rozpoczął panowanie w wieku osiemnastu lat. Wygląda to na błąd kopisty, chyba że uznamy, jak sądzą niektórzy, iż ojciec uczynił go współrządcą już w wieku ośmiu lat.