2 Księga Kronik 34 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gdy objął rządy, Jozjasz miał osiem lat i panował trzydzieści jeden lat w Jerozolimie.

Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, i szedł drogami swojego praojca Dawida, nie zbaczając ani na prawo, ani na lewo.

W ósmym roku swoich rządów, chociaż był jeszcze młodzieńcem, zaczął szukać Boga swojego praojca Dawida, a w dwunastym roku rozpoczął oczyszczanie Judy i Jerozolimy z wyżyn, aszer oraz bożków rzeźbionych i odlewanych z metalu.

W jego obecności burzono ołtarze Baalów; zburzył on stele słoneczne, które były na nich u góry, połamał aszery, posągi rzeźbione i odlewane z metalu, pokruszył je, zmiażdżył, a ich szczątki porozsypywał na grobach tych, którzy składali im ofiary.

Kości kapłanów spalił na ich ołtarzach i tak oczyścił Judę i Jerozolimę.

W miastach Manassesa, Efraima i Symeona aż do Neftalego na ich placach

wywrócił ołtarze, rozbił i pokruszył aszery i posągi oraz zburzył wszystkie stele słoneczne w całej ziemi Izraela; potem wrócił do Jerozolimy.

W osiemnastym roku swoich rządów, podczas oczyszczania ziemi i świątyni, polecił Szafanowi, synowi Asaliasza, i Maasejaszowi, zarządcy miasta, oraz Joachowi, synowi Joachaza, sekretarzowi – odnowić świątynię Pana, swojego Boga.

Udali się do arcykapłana Chilkiasza i oddali pieniądze przyniesione do świątyni Bożej, które lewici pełniący funkcję odźwiernych zebrali od ludzi z Manassesa, Efraima i od całej reszty Izraela z całej ziemi Judy i Beniamina oraz od mieszkańców Jerozolimy.

Następnie wręczono je kierownikom robót jako nadzorcom w świątyni Pańskiej, a ci wydali je na robotników pracujących w świątyni Pańskiej, aby naprawić i odnowić budynek.

Wydali je więc na cieśli i budowniczych oraz na kupno ciosanych kamieni i drewna nadającego się na wiązania i na ściany budynków, które królowie judzcy doprowadzili do ruiny.

Ludzie ci wykonali swoją pracę z niezachwianą wiernością. Nad nimi byli: Jachat i Obadiasz, lewici z synów Merariego, oraz Zachariasz i Meszullam, z synów Kehata, aby nimi kierować, oraz lewici, którzy umieli grać na instrumentach muzycznych.

Nadzorowali oni noszących ciężary i kierowali robotnikami wykonującymi jakąkolwiek pracę. Wśród lewitów byli też pisarze, urzędnicy i odźwierni.

Podczas wydobywania pieniędzy złożonych w świątyni Pańskiej kapłan Chilkiasz znalazł księgę Prawa Pańskiego, przekazaną za pośrednictwem Mojżesza.

Odezwał się wtedy Chilkiasz i powiedział do sekretarza Szafana: Znalazłem księgę Prawa w świątyni Pańskiej. I dał ją Szafanowi.

Następnie Szafan zaniósł tę księgę do króla i raz jeszcze zdał królowi sprawę z tego zdarzenia, mówiąc: Słudzy twoi wykonują wszystko, co im powierzono.

Pieniądze znalezione w świątyni Pańskiej wręczyli nadzorcom i robotnikom.

Sekretarz Szafan oznajmił jeszcze królowi: Kapłan Chilkiasz dał mi księgę, i Szafan odczytał ją przed królem.

Kiedy król usłyszał słowa Prawa, rozdarł szaty.

Następnie król rozkazał Chilkiaszowi i Achikamowi, synowi Szafana, Abdonowi, synowi Miki, sekretarzowi Szafanowi i urzędnikowi królewskiemu Asajaszowi:

Idźcie radzić się Pana co do mnie oraz pozostałych z Izraela i Judy w związku ze słowami tej znalezionej księgi, bo wielki gniew Pana zapłonął nad nami z tego powodu, że nasi przodkowie nie słuchali słów Pańskich, aby spełniać wszystko, jak jest napisane w tej księdze.

Udał się więc Chilkiasz i ci, którym król rozkazał, do prorokini Chuldy, żony Szalluma, syna Tokehata, syna Chasry, strażnika szat. Mieszkała ona w Jerozolimie, w nowym mieście. Opowiedzieli jej, jak to było.

A ona im powiedziała: To mówi Pan, Bóg Izraela. Powiedzcie mężowi, który posłał was do mnie:

To mówi Pan: Oto sprowadzam zagładę na to miejsce i na jego mieszkańców: wszystkie przekleństwa, jakie są napisane w tej księdze, którą czytali przed królem judzkim.

Za to, że opuścili mnie i składali ofiary kadzielne obcym bogom, drażniąc mnie wszystkimi dziełami swoich rąk, zapłonął mój gniew przeciw temu miejscu i nie zagaśnie.

A do króla judzkiego, który was posłał, aby radzić się Pana, powiecie w ten sposób: To mówi Pan, Bóg Izraela, co do słów, które usłyszałeś.

Ponieważ przestraszyło się twoje serce i upokorzyłeś się przed obliczem Boga, słuchając tego, co wypowiedziałem przeciw temu miejscu i jego mieszkańcom, ponieważ ukorzyłeś się przede Mną, rozdarłeś swoje szaty i płakałeś przed moim obliczem, to również i Ja wysłuchałem ciebie – wyrocznia Pana.

Oto Ja przyłączę cię do twoich przodków i będziesz pochowany spokojnie w swoim grobie. I twoje oczy nie ujrzą całej zagłady, jaką sprowadzam na to miejsce i na jego mieszkańców. A oni zanieśli tę odpowiedź królowi.

Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się przy nim cała starszyzna Judy i Jerozolimy.

I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i lewici oraz cały lud, od największych do najmniejszych. Odczytał przed nimi całą treść księgi Przymierza, znalezionej w świątyni Pańskiej.

Następnie król stanął na swoim miejscu i zawarł przymierze przed obliczem Pana, że pójdą za Panem i że będą przestrzegali Jego poleceń, praw i postanowień całym sercem i całą duszą i zamienią w czyn słowa przymierza zapisane w tej księdze.

Dał on wszystkim znajdującym się w Jerozolimie i w Beniaminie właściwe stanowisko, a mieszkańcy Jerozolimy zastosowali się do przymierza z Bogiem, Bogiem ich ojców.

Jozjasz usunął wszystkie obrzydliwości ze wszystkich ziem Izraelitów i zobowiązał wszystkich znajdujących się w Izraelu do służenia Panu, ich Bogu. Przez całe jego życie nie odstąpili oni od Pana, Boga swoich ojców.