2 Księga Kronik 34:14 – znaczenie i zastosowanie

Cały ten fragment został już przedstawiony w 2 Księdze Królewskiej 22:8–20, więc niewiele można tu dodać. Możemy jednak wyciągnąć z niego kilka ważnych lekcji.

Powinniśmy dziękować Bogu za to, że mamy wiele Biblii i możemy przekazywać je wielu ludziom. Księga Prawa i Ewangelia nie zaginęły ani nie są rzadkością. W tym sensie Słowo Boże nie jest „cenne” dlatego, że trudno je znaleźć. Biblia jest skarbem, ale dzięki Bogu nie jest trudno dostępna. Źródło żywej wody nie jest zamknięte ani zapieczętowane. Jego strumienie płyną swobodnie i każdy może z nich czerpać. Jak wielką odpowiedzialność poniesiemy, jeśli wielkie prawdy Bożego Prawa, tak powszechnie nam dostępne, nadal będziemy traktować jak coś obcego.

Powinniśmy też uczyć się, by za każdym razem, gdy czytamy lub słyszymy Słowo Boże, pozwalać mu głęboko poruszać nasze serca. Powinno ono prowadzić nas do świętej bojaźni wobec gniewu, który Bóg objawia przeciw wszelkiej bezbożności i nieprawości. Jozjasz, król Judy, miał wrażliwe serce. Gdy usłyszał odczytywane Prawo, rozdarł swoje szaty (2 Księga Kronik 34:19), a Bóg przyjął tę reakcję z uznaniem (2 Księga Kronik 34:27). Gdyby słowa Biblii były dla nas tak nowe, jak były dla Jozjasza, prawdopodobnie poruszałyby nas bardziej niż zwykle. Nie są jednak mniej poważne tylko dlatego, że dobrze je znamy. Niech więc rozdziera się serce, a nie tylko szaty.

Gdy uświadamiamy sobie grzech i lękamy się Bożego sądu, powinniśmy pytać Pana, co mamy czynić. Tak postąpił Jozjasz (2 Księga Kronik 34:21). Powinniśmy zadać to samo pytanie, które ludzie zadali w dniu Pięćdziesiątnicy: „Bracia, co mamy czynić?” (Dzieje Apostolskie 2:37), a także to, które zadał strażnik więzienny: „Co mam uczynić, aby być zbawionym?” (Dzieje Apostolskie 16:30). Jeśli będziesz pytać, rób to z powagą (Księga Izajasza 21:12). Dzięki Bogu, że mamy żywe słowa Boże, do których możemy zwrócić się z tymi pytaniami.

Jesteśmy tu również ostrzeżeni przed zgubnymi skutkami grzechu dla narodów i królestw. Ci, którzy opuszczają Boga, ściągają na siebie nieszczęście (2 Księga Kronik 34:24–25) i wzniecają ogień, którego nie da się ugasić. Tak będzie z gniewem Boga, gdy Jego wyrok zostanie ogłoszony nad ludźmi, którzy uparcie trwają w złu i nie chcą się nawrócić.

Jednocześnie jesteśmy zachęcani, by się uniżyć przed Bogiem i szukać Go, tak jak Jozjasz. Nawet jeśli nie zdołamy odwrócić gniewu Boga od naszej ziemi, ocalimy własne dusze (2 Księga Kronik 34:27–28). Uczy nas to także, że ludzie wierni Bogu nie powinni bać się śmierci, lecz mogą ją przyjąć, gdy zabiera ich sprzed oblicza nadchodzącego nieszczęścia. Zwróćmy uwagę, jaką zmianę przynosi śmierć, gdy staje się obietnicą: „Zostaniesz złożony do grobu w pokoju”. To tak, jakby znaleźć bezpieczne schronienie w arce, jak Noe, tuż przed nadciągającym potopem.