2 Księga Kronik 34:29 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dalsze postępy, jakie Jozjasz poczynił w reformowaniu królestwa po wysłuchaniu odczytanego Prawa i otrzymaniu Bożego przesłania za pośrednictwem prorokini. Szczęśliwy był naród, który miał takiego króla. Nie próbował zmuszać ludzi do wypełniania obowiązków, zanim najpierw nie pouczył ich, na czym te obowiązki polegają.

Zgromadził cały lud: młodych i starych, bogatych i ubogich, znaczących i prostych. Słowa księgi przymierza dotyczyły wszystkich, dlatego wszyscy powinni byli ich wysłuchać. Aby nadać temu wydarzeniu większą rangę i zwrócić na nie uwagę, sam król odczytał ludowi księgę, choć byli tam obecni kapłani i Lewici (Druga Księga Kronik 34:30). Z pewnością czytał ją z wielkim przejęciem, co mogło poruszyć także słuchaczy.

Lud był też mocno związany tym przymierzem. Odczytano warunki porozumienia między Bogiem a Izraelem, aby ludzie mogli świadomie ponowić swoje zobowiązanie wobec Boga. Następnie król i lud z wielką powagą niejako przypieczętowali przymierze. Król zobowiązał się, że będzie przestrzegał Bożych przykazań całym sercem i całą duszą, zgodnie z tym, co zapisano w księdze (Druga Księga Kronik 34:31).

Zachęcił też lud, by dobrowolnie zgodził się na to przymierze i uroczyście obiecał, że wiernie wypełni wszystko, co należało do jego obowiązków. Lud się zgodził, a wstyd powinien był powstrzymać go przed postąpieniem inaczej. Król zobowiązał wszystkich obecnych, by trwali przy przymierzu (Druga Księga Kronik 34:32), i skłonił ich do służby, do służenia Panu, ich Bogu (Druga Księga Kronik 34:33). Innymi słowy, usilnie zachęcał ich, by służba Bogu stała się ich prawdziwym celem. Powtarzające się słowo „służyć” pokazuje, jak bardzo zależało mu na jednym: zawrócić lud do Boga i do wypełniania jego obowiązków.

Przez pewien czas lud powstrzymywał się też od powrotu do bałwochwalstwa. Za życia Jozjasza nie odwrócił się od Pana, choć wiele wysiłku wymagało niedopuszczenie do tego, by znów zwrócił się ku bożkom. Całe panowanie Jozjasza powstrzymywało lud od tego kroku, co pokazuje, jak silna była w nim skłonność do bałwochwalstwa. Wystarczyło usunąć Jozjasza, a wielu ponownie wzniosłoby wyżyny kultowe i posągi.

Dlatego prorocy tak ostro wypowiadali się o Judzie za czasów Jozjasza. Bóg powiedział, że niewierna Juda nie wróciła do Niego całym sercem, lecz tylko na pokaz (Druga Księga Kronik 34:10; Księga Jeremiasza 3:6). Co gorsza, zachowywała się jak niewierna żona i przez to sprawiła, że odstępczy Izrael wydawał się mniej winny (Druga Księga Kronik 34:8, 11). W dwudziestym trzecim roku panowania Jozjasza, zaledwie cztery lub pięć lat po rozpoczęciu reform, lud nadal pobudzał Boga do gniewu dziełami swoich rąk (Księga Jeremiasza 25:3-7).

Warto zwrócić na to szczególną uwagę: prorok liczył winę Judy, która miała doprowadzić do zagłady, od początku reform Jozjasza, czyli od dwunastego lub trzynastego roku jego panowania (Księga Ezechiela 4:6). Od tamtego czasu do upadku Jerozolimy minęło czterdzieści lat. Jozjasz był szczery, ale ogół ludu nie. Ludzie sprzeciwiali się reformie i wciąż tęsknili za swoimi bożkami. Dlatego reforma, choć król mądrze ją zaplanował i gorliwie wprowadzał, miała niewielki rzeczywisty wpływ na naród.

Ludzie porzucali bożki niechętnie. Wciąż byli do nich przywiązani i chcieli do nich wrócić. Bóg to widział, dlatego właśnie wtedy, gdy mogło się wydawać, że zapewniono trwały pokój, zapadł wyrok skazujący ich na zagładę. Niewiele rzeczy popycha naród ku zgubie bardziej niż nieudane próby reformy, po których następuje pozorny powrót do Boga. Nie daj się zwieść: Bóg nie pozwala z siebie szydzić.