2 Księga Kronik 26 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Cały naród Judy wziął Ozjasza, który miał wtedy szesnaście lat, i wybrał go na króla w miejsce jego ojca Amazjasza.

To on umocnił Elat i przywrócił go Judzie, kiedy król spoczął ze swymi przodkami.

W chwili objęcia rządów Ozjasz miał szesnaście lat i panował pięćdziesiąt dwa lata w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Jekolia i pochodziła z Jerozolimy.

Czynił on we wszystkim to, co jest słuszne w oczach Pańskich, tak jak czynił jego ojciec Amazjasz.

Dopóki żył Zachariasz, który uczył go bojaźni Bożej, szukał on Pana, a jak długo szukał Pana, Bóg zapewniał mu powodzenie.

Wyruszył wtedy, by walczyć z Filistynami. Zrobił wyłomy w murach Gat, Jabne i Aszdodu, a odbudował miasta w okolicy Aszdodu i w kraju Filistynów.

Bóg wspomagał go przeciwko Filistynom i przeciwko Arabom mieszkającym w Gur-Baal, i przeciwko Meunitom.

Także Ammonici płacili daninę Ozjaszowi. Sława jego imienia dotarła aż do wejścia do Egiptu, bo stał się on bardzo potężny.

Ozjasz wybudował też baszty w Jerozolimie nad Bramą Węgła, nad Bramą Doliny, nad Narożnikiem i umocnił je.

Wybudował również wieże na pustyni i wykopał liczne cysterny, ponieważ posiadał wiele bydła na Szefeli i na płaskowyżu – a także rolników i uprawiających winnice na wzgórzach i w ogrodach, bo kochał uprawę ziemi.

Ozjasz miał wojsko wyćwiczone do walki, gotowe do wyprawy w pole, podzielone na oddziały, policzone przez pisarza Jejela i nadzorcę Maasejasza, pod rozkazami jednego z dowódców królewskich – Chananiasza.

Całkowita liczba naczelników rodów nad tymi dzielnymi wojownikami wynosiła dwa tysiące sześćset.

Pod ich rozkazami było wojsko złożone z trzydziestu siedmiu tysięcy pięciuset ludzi wyćwiczonych do walki, pełnych siły, by wesprzeć króla przeciw wrogom.

Ozjasz przygotował im, to jest całemu wojsku, tarcze, dzidy, hełmy, pancerze, łuki i kamienie do proc.

W Jerozolimie polecił on zbudować machiny wojenne według pomysłu konstruktora, do umieszczenia na wieżach i narożnikach, aby ciskać strzały i wielkie kamienie. W ten sposób jego sława rozeszła się daleko, bo doznawał on naprawdę przedziwnej pomocy, aż stał się tak potężny.

A kiedy stał się potężny, uniosło się jego serce, aż uległo zepsuciu. Wykroczył przeciw Panu, swemu Bogu, bo wszedł do świątyni Pańskiej, aby złożyć ofiarę kadzielną na ołtarz kadzenia.

Wszedł za nim kapłan Azariasz, a z nim osiemdziesięciu odważnych kapłanów Pańskich.

Wystąpili przeciw królowi Ozjaszowi i powiedzieli mu: Ozjaszu, nie do ciebie należy składanie ofiar kadzielnych Panu, lecz do kapłanów. Są oni synami Aarona, poświęconymi do tego, aby składać ofiary kadzielne. Wyjdź z miejsca świętego, bo się sprzeniewierzyłeś i nie przyniesie ci to chwały u Pana.

Wtedy Ozjasz zapałał gniewem, a w jego ręku była jeszcze kadzielnica. Gdy pałał gniewem na kapłanów, na jego czole ukazał się trąd, w obecności kapłanów w świątyni Pańskiej, przed ołtarzem kadzenia.

Najwyższy kapłan Azariasz i wszyscy inni kapłani zwrócili się do niego: a oto miał on trąd na czole. Natychmiast więc wypędzili go stamtąd. On sam nawet spieszył się do wyjścia, bo dotknął go Pan.

I król Ozjasz pozostał trędowaty aż do dnia swojej śmierci, i mieszkał w domu odosobnienia, bo został wykluczony ze świątyni Pańskiej, podczas gdy Jotam, jego syn, zarządzał pałacem królewskim i sądził lud.

Pozostałe zaś dzieje Ozjasza, pierwsze i ostatnie, są opisane przez proroka Izajasza, syna Amosa.

I Ozjasz spoczął ze swymi przodkami, i pochowano go z jego przodkami na polu obok grobu królów. Mówiono bowiem: On był trędowaty. Jego syn Jotam został królem w jego miejsce.