2 Księga Kronik 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dwie rzeczy dotyczące Uzjasza.

Po pierwsze, jego oddanie Bogu. Nie wyróżniał się szczególną gorliwością, ale czynił to, co było słuszne w oczach Pana. Podtrzymywał prawdziwy kult prawdziwego Boga, tak jak jego ojciec, a pod tym względem był od niego lepszy. Nie ma powodu sądzić, że kiedykolwiek zwrócił się ku bożkom, nawet w późniejszych latach, gdy jego serce stało się wyniosłe. Powiedziano, że szukał Boga za dni Zachariasza (Druga Księga Kronik 26:5). Niektórzy uważają, że był to syn Zachariasza, którego zabił Joasz, dziadek Uzjasza. Ów Zachariasz rozumiał widzenia Boże, czyli albo widzenia, które sam otrzymywał, albo wcześniejsze widzenia prorockie. Dobrze znał przesłanie proroków i żył w bliskiej więzi z Bogiem. Był mądry, pobożny i dobry, a przy tym zdaje się wywierał na Uzjasza wielki wpływ. Szczęśliwi są władcy, którzy mają przy sobie takich ludzi i chętnie korzystają z ich rad. Smutne jest jednak, gdy ludzie szukają Boga tylko wtedy, gdy są przy nich tacy pomocnicy, i nie mają własnej, trwałej wiary, która prowadziłaby ich aż do końca.

Po drugie, jego powodzenie i pomyślność. Ogólnie rzecz biorąc, dopóki szukał Pana i troszczył się o sprawy wiary, Bóg zapewniał mu powodzenie. Prawdziwe powodzenie daje tylko Bóg, bo pomyślność jest Jego darem. Wiara i pobożność sprzyjają również powodzeniu w życiu doczesnym. Wielu przekonało się, że tak właśnie jest: gdy szukali Pana i wiernie wypełniali swoje obowiązki, dobrze im się wiodło, lecz kiedy odwrócili się od Boga, wszystko zaczęło się źle układać.

Powodzenie Uzjasza widać wyraźnie w kilku dziedzinach. Bóg pomagał mu w wojnach (Druga Księga Kronik 26:7). Uzjasz pokonał Filistynów, dawnych wrogów ludu Bożego, zburzył umocnienia ich miast i rozmieścił tam własne załogi (Druga Księga Kronik 26:6). Zmusił też Ammonitów do płacenia trybutu (Druga Księga Kronik 26:8). Zapewnił sobie pokój wokół kraju i sprawił, że okoliczne narody żyły w strachu.

Jego sława rozeszła się daleko. Znano go w krajach sąsiednich (Druga Księga Kronik 26:8), a jego imię kojarzyło się z tym, co dobre w oczach Boga i prawych ludzi. Na tym polega prawdziwy zaszczyt, który przynosi człowiekowi prawdziwy szacunek.

Uzjasz potrafił też dobrze budować. Zdecydowanie odpierał zagrożenia z zewnątrz, ale nie zaniedbywał obrony własnego królestwa. Wznosił wieże w Jerozolimie i umacniał je (Druga Księga Kronik 26:9). Za panowania jego ojca znaczna część murów Jerozolimy została zburzona, szczególnie przy Bramie Narożnej. Najlepszą ochroną Jerozolimy było jednak wierne wspieranie kultu Boga. Gdyby jego ojciec go nie porzucił, mury Jerozolimy nie zostałyby zburzone. Umacniając miasto, Uzjasz pamiętał też o okolicznych terenach i budował wieże na pustkowiu (Druga Księga Kronik 26:10). Chciał w ten sposób chronić rolników i mieszkańców wsi przed napadami, bo bandy rabusiów czasem ich zastraszały i okradały (Druga Księga Kronik 21:16).

Rozwijało się również jego gospodarstwo. Hodował wiele bydła, uprawiał zboże, zatrudniał licznych pracowników i czerpał z tego znaczne bogactwo, bo sprawiało mu to przyjemność. Kochał uprawę roli (Druga Księga Kronik 21:10) i zapewne sam doglądał swoich wiejskich posiadłości. Nie przynosiło mu to ujmy, lecz było zaletą, bo zachęcało jego lud do pracowitości. To zaszczyt dla rolnictwa, że zajmował się nim i kochał je jeden z najsławniejszych książąt z rodu Dawida. Uzjasz nie żył dla wojny, sportu ani przyjemności, lecz dla prostej i pożytecznej pracy rolnika.

Dysponował też silnymi siłami zbrojnymi. Wydaje się, że utrzymywał dwa rodzaje wojska. Jedną grupę stanowiły oddziały bojowe, które wyruszały na wyprawy (Druga Księga Kronik 21:11). Przywoziły łupy z sąsiednich krajów jako odpłatę za szkody, które tamte narody często wyrządzały Judzie. Druga grupa strzegła kraju i była gotowa go bronić, gdyby zaatakowali nieprzyjaciele (Druga Księga Kronik 21:12–13). Żołnierzy było tak wielu i byli tak silni, że mogli prowadzić wojnę z wielką siłą. Żaden wróg nie śmiał stawić im czoła, a przynajmniej nie odważył się z nimi walczyć.

Ponieważ niewiele można zdziałać na wojnie bez broni, Uzjasz zaopatrzył swoich żołnierzy w wielki arsenał. Znajdowali w nim broń do ataku i obrony (Druga Księga Kronik 21:14), taką jak włócznie, łuki, proce, tarcze, hełmy i pancerze. O mieczach nie wspomniano, zapewne dlatego, że każdy żołnierz miał własny. Za jego panowania skonstruowano też machiny, z których z wież i murów miotano strzały oraz kamienie (Druga Księga Kronik 21:15). Smutne jest, że pycha i grzeszne pragnienia ludzi sprawiły, iż uzdolnieni rzemieślnicy muszą wykorzystywać swoje talenty do wynajdywania narzędzi śmierci.