2 Księga Kronik 18:28 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dobrego Jehoszafata, króla Judy, który naraził się na niebezpieczeństwo, występując w królewskich szatach. Bóg jednak go ocalił. Mamy powody sądzić, że Achab, udając przyjaźń, w rzeczywistości chciał doprowadzić do śmierci Jehoszafata, aby zachować władzę za pośrednictwem jego następcy, swojego zięcia. Jeśli taki był jego plan, rada, by Jehoszafat ruszył do bitwy w królewskich szatach, była okrutną pułapką, ponieważ czyniła z niego łatwy cel dla wroga.

Nieprzyjaciele szybko dostrzegli królewskie szaty i zaatakowali niechronionego władcę. Dopiero wtedy Jehoszafat zapragnął, by zamiast królewskich szat miał na sobie ubranie najuboższego żołnierza. Zawołał — być może o pomoc do swoich ludzi, choć Achab nic dla niego nie zrobił, albo do wrogów, by wyjaśnić, że nie jest królem Izraela. A może wołał do Boga o pomoc. Do kogóż innego miałby się zwrócić? Jego wołanie nie poszło na marne. Pan pomógł mu w utrapieniu, sprawiając, że dowódcy odwrócili się od niego (Druga Księga Kronik 18:31).

Bóg ma serce każdego człowieka w swoim ręku i kieruje nim, dokąd zechce, nawet wbrew pierwotnym zamiarom, aby wypełnić swoje cele. Wielu ludzi podejmuje działania, których nie potrafi wyjaśnić ani sobie, ani innym, a jednak działa tu niewidzialna moc.

Z drugiej strony niegodziwy Achab przebrał się i uzbroił, sądząc, że w ten sposób się ochroni, a mimo to zginął (Druga Księga Kronik 18:33). Żadne umiejętności ani zbroja nie ocalą tych, których Bóg postanowił strącić. Cóż może zaszkodzić tym, których Bóg postanowił chronić? A co może ochronić tych, których Bóg postanowił zgubić? Jehoszafat był bezpieczny w królewskich szatach, a Achab zginął w zbroi, bo wyścigu nie wygrywają najszybsi, a bitwy nie zwyciężają najsilniejsi.