2 Księga Kronik 18:4 – znaczenie i zastosowanie

To niemal słowo w słowo to samo, co czytamy w 1 Księdze Królewskiej 22. Nie będziemy powtarzać tego, co zostało tam powiedziane, a niewiele możemy dodać. Warto jednak zatrzymać się na chwilę i dostrzec kilka ważnych pouczeń.

Po pierwsze, ten fragment ukazuje, jak ważne jest uznawanie Boga we wszystkich naszych sprawach i szukanie Jego słowa, zanim cokolwiek zrobimy. Jehoszafat nie chciał ruszyć dalej, dopóki tego nie uczynił (2 Księga Kronik 18:4). Możemy modlić się, z otwartym umysłem i szczerym sumieniem badać Pismo Święte, a także zwracać uwagę na znaki Bożej opatrzności, czyli na to, jak mądrze kieruje On biegiem wydarzeń. Dzięki temu możemy podejmować decyzje ze znacznie większym spokojem.

Po drugie, fragment ten ostrzega przed niebezpieczeństwem złego towarzystwa, nawet dla ludzi dobrych. Ci, którzy mają więcej mądrości, łaski i siły, nie mogą zakładać, że będą swobodnie przebywać wśród niegodziwych i wyjdą z tego bez szkody. Jehoszafat, chcąc przypodobać się Achabowi, zasiada tu w królewskich szatach i cierpliwie słucha, jak fałszywi prorocy wypowiadają kłamstwa w imieniu Pana (2 Księga Kronik 18:9). Ledwie potrafi zdobyć się na łagodne upomnienie Achaba za to, że nienawidzi proroka Pana (2 Księga Kronik 18:7). Nie ośmiela się też zganić fałszywego proroka, który okrutnie znieważył wiernego Bożego widzącego, ani przeciwstawić się Achabowi, który posłał tego proroka do więzienia.

Ci, którzy sami znajdują się wśród szyderców, nie mogą oczekiwać, że odejdą bez udziału w ich winie. Przynajmniej mogą zawinić tym, że nie wypełnią swojego obowiązku, chyba że mają więcej mądrości i odwagi, niż większość ludzi może o sobie powiedzieć.

Po trzecie, widzimy, jak nieszczęśliwie jest być otoczonym przez pochlebców, zwłaszcza proroków, którzy mówią ludziom tylko to, co chcą usłyszeć, i nieustannie obiecują pokój. Tacy ludzie doprowadzili Achaba do zguby, i słusznie, bo ich słuchał, a tych, którzy mu schlebiali, stawiał wyżej niż wiernego proroka ostrzegającego go przed niebezpieczeństwem. Ludzie najlepiej wychodzą na tym, gdy pozwalają przyjaciołom, a zwłaszcza duszpasterzom, mówić do siebie otwarcie i szczerze oraz przyjmują upomnienia nie tylko cierpliwie, lecz także z wdzięcznością. Rada, która nam się podoba, nie zawsze jest dla nas najlepsza.

Po czwarte, widzimy, jak wielką władzę ma szatan, za Bożym przyzwoleniem, nad tymi, którzy są nieposłuszni Bogu. Jeden duch kłamstwa może napełnić kłamstwami czterystu proroków i posłużyć się nimi, by zwieść Achaba (2 Księga Kronik 18:21). Diabeł staje się mordercą przez to, że jest kłamcą, i niszczy ludzi, zwodząc ich.

Po piąte, widzimy Bożą sprawiedliwość w tym, że wydaje ludzi na pastwę silnego zwiedzenia, tak iż wierzą kłamstwu, kiedy nie przyjmują prawdy z miłością, lecz buntują się przeciwko niej (2 Księga Kronik 18:21). Niech duch kłamstwa prowadzi ku zgubie tych, których nie można przekonać, by czynili to, co słuszne i co przyniosłoby im szczęście.

Po szóste, ten fragment przypomina o ciężkim położeniu wiernych duszpasterzy. Często spotykają ich nienawiść, prześladowanie i złe traktowanie, ponieważ pozostają wierni Bogu, a wobec ludzi kierują się życzliwością i uczciwością. Micheasz, dochowując wierności własnemu sumieniu, został uderzony, uwięziony i skazany na chleb i wodę niedoli. Mógł jednak z ufnością wskazać na to, co miało się w końcu wydarzyć. Tak samo mogą czynić wszyscy prześladowani za wierność Bogu (2 Księga Kronik 18:27).

Gdy ukaże się Chrystus, stanie się jasne, kto miał rację, a kto się mylił. Przyniesie to wielką pociechę prześladowanemu ludowi Chrystusa, a jego prześladowcom — trwały wstyd. Będą wtedy zmuszeni uznać to, w co teraz nie chcą uwierzyć (2 Księga Kronik 18:24).