2 Księga Kronik 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Jehoszafat stawał się coraz potężniejszy. Wcześniej dowiedzieliśmy się, że miał wielkie bogactwo i znaczenie (Druga Księga Kronik 17:5), a tutaj czytamy ponownie, że jego majątek i poważanie wciąż rosły. Bóg mu błogosławił, a mądre rządy pomagały mu pomyślnie się rozwijać.

Nie pod każdym względem jednak stawał się mądrzejszy, ponieważ związał się z Achabem, niegodziwym królem Izraela, który oddał się złu. Co dobrego Jehoszafat mógł zyskać od tak złego człowieka? Co mógł zrobić dla kogoś tak uparcie niegodziwego, bałwochwalcy i prześladowcy? Zawarł z nim przymierze rodzinne, wydając swojego syna Jorama za Atalię, córkę Achaba.

Było to najgorsze małżeństwo w dziejach rodu królewskiego Dawida. Trudno powiedzieć, co Jehoszafat chciał dzięki niemu osiągnąć. Być może kierowała nim pycha, która skłania wielu ludzi do złych wyborów, a potem przynosi im zasłużone skutki. Jego wiara powinna była powstrzymać go przed wydaniem syna za córkę któregokolwiek z pogańskich książąt z sąsiedztwa. Bóg powiedział: „Nie bierzcie ich córek dla swoich synów”. Jehoszafat miał jednak w bród bogactwa i znaczenia, więc być może uważał, że jego syn nie powinien poślubić poddanej. Chciał, by poślubił córkę króla, więc wybrał córkę Achaba, nie zastanawiając się dostatecznie nad tym, że jej matką była Izebel.

Niektórzy sądzą, że Jehoszafat postąpił tak ze względów politycznych, licząc na zjednoczenie obu królestw za pośrednictwem swojego syna. Być może Achab podsycał tę nadzieję, dając do zrozumienia, że uczyni Jehoszafata swoim następcą, choć nigdy nie zamierzał tego zrobić.

To małżeństwo zbliżyło Jehoszafata do Achaba i sprawiło, że stali się bliskimi przyjaciółmi. Jehoszafat odwiedził go w Samarii, a Achab, dumny z jego znaczenia, wydał na jego cześć wystawną ucztę, jak na tamte czasy, i kazał zabić wiele owiec oraz wołów. Jehoszafat nie postępował jednak tak ostrożnie, jak powinien, idąc drogą swojego przodka Dawida, który nienawidził towarzystwa złoczyńców i nie zasiadał z niegodziwymi (Księga Psalmów 26:5). Dawid nie chciał też spożywać ich wykwintnych potraw (Księga Psalmów 141:4).

To małżeństwo doprowadziło również Jehoszafata do zawarcia z Achabem sojuszu wojskowego przeciwko Aramejczykom. Achab namówił go, by wyruszył z nim na wyprawę mającą odzyskać Ramot w Gileadzie, miasto należące do pokolenia Gada, położone na wschód od Jordanu. Czy Achab nie wiedział, że to miasto, podobnie jak wszystkie pozostałe miasta Izraela, tak naprawdę należało do Jehoszafata jako dziedzica domu Dawida? Jak więc mógł prosić Jehoszafata o pomoc w odzyskaniu go dla siebie, skoro sam miał niepewne, zdobyte bezprawnie prawo do tronu? Mimo to ustępliwy Jehoszafat zgodził się wyruszyć z nim, mówiąc: „Jestem taki jak ty” (Druga Księga Kronik 18:3).

Życzliwość niektórych ludzi bywa niebezpieczna, a ich towarzystwo szerzy zło. Uczta może służyć za przynętę, a gościnność Achaba miała jedynie zwabić Jehoszafata do udziału w tej wyprawie. Pocałunki wroga są fałszywe.