1 List do Tymoteusza 6:13 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł nakazuje tu Tymoteuszowi zachowywać to przykazanie, czyli wykonywać całe dzieło swojej służby, wypełniać powierzone mu zadanie i pełnić wszystko, czego się od niego oczekuje, „bez skazy” i „bez zarzutu”. Ma żyć i służyć tak, by nie można mu było słusznie niczego zarzucić ani dopatrzyć się w nim żadnej skazy. Cel jest jasny: jego życie nie powinno dawać nikomu powodu do oskarżeń.

Paweł wydaje to polecenie Tymoteuszowi w obecności Boga. Mówi jakby: „Nakazuję Ci to przed obliczem Boga”, co oznacza, że Tymoteusz będzie musiał zdać Bogu sprawę w dniu sądu. Bóg widzi, kim jesteśmy i co robimy. To On „wszystko ożywia”: sam ma życie i jest źródłem wszelkiego życia. Powinno to pobudzać nas do gorliwej służby, ponieważ służymy Bogu, który daje życie.

Paweł wydaje polecenie także w obecności Chrystusa Jezusa, z którym Tymoteusz był szczególnie związany jako sługa Ewangelii. Chrystus „złożył dobre wyznanie przed Poncjuszem Piłatem”, gdy stanął przed rzymskim namiestnikiem. Chrystus umarł nie tylko jako ofiara, lecz także jako świadek. Kiedy powiedział: „Królestwo moje nie jest z tego świata” i „przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (Ewangelia Jana 18:36–37), złożył szlachetne wyznanie. Powinno ono odciągać wszystkich Jego naśladowców, zarówno sług Ewangelii, jak i pozostałych wierzących, od miłości do tego świata.

Paweł przypomina Tymoteuszowi również o wyznaniu, które on sam już złożył. „Złożył dobre wyznanie” wobec wielu świadków (Pierwszy List do Tymoteusza 6:12), prawdopodobnie podczas ustanowienia go do służby, gdy starsi włożyli na niego ręce. To zobowiązanie nadal go wiązało. Powinien mu dochować wierności i czerpać z niego siłę w swojej służbie.

Paweł kieruje też jego uwagę na powrót Chrystusa: „Zachowuj to przykazanie aż do ukazania się naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Tymoteusz ma zachowywać je przez całe życie, aż Chrystus przyjdzie po niego w chwili śmierci i go uwolni. Ma być mu wierny, pamiętając o powtórnym przyjściu, gdy wszyscy będziemy musieli zdać sprawę z powierzonych nam darów (Ewangelia Łukasza 16:2). Pan Jezus się ukaże, a Jego powrót będzie chwalebny, odmienny od pierwszego przyjścia w uniżeniu. Słudzy Ewangelii powinni mieć to wydarzenie przed oczami we wszystkim, co robią, i aż do niego pozostać czyści i bez zarzutu.

Paweł z radością mówi o ukazaniu się Chrystusa, ponieważ chętnie o nim myślał i mówił. Przyjście Chrystusa jest pewne, choć Ojciec zachował czas tego wydarzenia w swojej władzy. Wystarczy nam wiedzieć, że objawi je we właściwym czasie.

Paweł mówi następnie ważne rzeczy o Bogu i Chrystusie. Bóg jest „błogosławionym i jedynym Władcą”, który sprawuje władzę absolutną i od nikogo nie zależy. Ziemscy władcy otrzymują władzę od Niego i sprawują ją pod Jego zwierzchnictwem, ponieważ rządzące władze są ustanowione przez Boga (List do Rzymian 13:1). Bóg jest także „Królem królów i Panem panów”. Wszyscy ziemscy królowie otrzymują od Niego swoją władzę, a On panuje nad nimi wszystkimi. Ten tytuł należy również do Chrystusa (Apokalipsa Jana 19:16) i ukazuje Jego wyższość nad każdym ziemskim władcą.

Tylko Bóg ma nieśmiertelność sam w sobie. Jest źródłem życia, które nigdy się nie kończy, a nawet nieśmiertelność aniołów i duchów pochodzi od Niego. Mieszka w „niedostępnej światłości”, w chwale, której żaden człowiek nie może dosięgnąć własnym wysiłkiem. Nikt nie może wejść do nieba, jeśli Bóg go tam nie wprowadzi i nie przyjmie do swojego królestwa. Bóg jest także niewidzialny. Nikt Go nie widział i nikt nie może ujrzeć Go śmiertelnymi oczami, bo nikt nie zdołałby znieść blasku Jego chwały i pozostać przy życiu.

Po wypowiedzeniu tych wzniosłych prawd Paweł kończy pochwałą: „Jemu niech będzie cześć i moc na wieki. Amen”. Skoro Bóg ma w sobie wszelką moc i cześć, słusznie oddajemy Mu wszelką cześć i uznajemy Jego władzę. Grzech staje się jeszcze poważniejszy, gdy popełnia się go przeciwko takiemu Bogu, błogosławionemu i jedynemu Władcy. Jego wielkość sprawia, że nasz bunt jest cięższy, a nie mniejszy.

Zarazem wielkość Boga sprawia, że Jego dobroć zdumiewa jeszcze bardziej. To wielkie uniżenie z Jego strony, że zwraca uwagę na tak małe i grzeszne istoty jak my. Kim jesteśmy, że błogosławiony Bóg, Król królów i Pan panów, szuka nas? Ci, którym wolno z Nim żyć, są naprawdę szczęśliwi. „Szczęśliwi są Twoi ludzie — powiedziała królowa Saby Salomonowi — szczęśliwi są Twoi słudzy”, którzy nieustannie stoją przed Tobą (Pierwsza Księga Królewska 10:8). O ileż szczęśliwsi są ci, którym wolno stawać przed Królem królów.

Powinniśmy więc kochać tego wielkiego Boga, oddawać Mu cześć i Go chwalić. Jak mówi Apokalipsa: „Któż by się nie bał Ciebie, Panie, i nie oddał chwały Twojemu imieniu? Bo Ty jeden jesteś święty” (Apokalipsa Jana 15:4).

Paweł kieruje następnie szczególne słowo do ludzi bogatych. Tymoteusz ma ostrzegać ich przed niebezpieczeństwami związanymi z bogactwem i pomagać im dobrze wykorzystywać ich pozycję. Po pierwsze, powinien przestrzegać ich przed pychą. Bogatym łatwo ulec pokusie, by mieć o sobie zbyt wysokie mniemanie, gdy świat im sprzyja. Nie mogą być „wyniośli”, nadęci z powodu swego majątku.

Po drugie, Tymoteusz ma przestrzegać ich przed pokładaniem ufności w bogactwie. Zamożność w tym świecie jest niepewna. Wielu jednego dnia miało wiele, a następnego wszystko straciło. Bogactwo może szybko zniknąć. Jak mówi Księga Przysłów, przyprawia sobie skrzydła i odlatuje jak orzeł (Księga Przysłów 23:5). Nie powinni więc na nim opierać swojej ufności.

Zamiast tego mają zaufać Bogu, Bogu żywemu. To On obficie daje nam wszystko, byśmy mogli się tym cieszyć. Bogaci powinni uznać, że to Bóg daje im majątek, a także zdolność czerpania z niego radości. Wielu ludzi ma dobra, ale niewiele prawdziwej radości, bo nie wie, jak dobrze z nich korzystać.

Powinni też wykorzystywać to, co mają, by czynić dobro. Jaka wartość kryje się w ogromnym majątku, jeśli nie daje on możliwości niesienia pomocy innym? Prawdziwe bogactwo polega na „obfitowaniu w dobre uczynki”. Bogaci powinni być gotowi dzielić się z innymi i chętnie dawać. Niech nie tylko czynią dobro, lecz czynią je z radością, bo Bóg miłuje radosnego dawcę.

Powinni wreszcie myśleć o przyszłym świecie i przygotowywać się na niego przez uczynki miłosierdzia i miłości. W ten sposób „gromadzą sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość”, aby uchwycić się życia wiecznego.

Możemy stąd wyciągnąć wniosek, że słudzy Ewangelii nie powinni bać się ludzi bogatych. Niezależnie od tego, jak wielki jest ich majątek, słudzy Ewangelii mają mówić do nich otwarcie i ich ostrzegać. Powinni przestrzegać ich przed pychą i pokładaniem ufności w niepewnym bogactwie oraz zachęcać do czynienia dobra, hojności i wykorzystywania majątku do pobożnych celów.

Tak bogaci mogą gromadzić skarb na przyszłe życie i uchwycić się życia wiecznego. Czyniąc dobro, mamy dążyć do chwały, czci i nieśmiertelności, a kresem tej drogi będzie życie wieczne, jak mówi List do Rzymian 2:7.

Polecenie skierowane do Tymoteusza daje również lekcję sługom Ewangelii: „Strzeż tego, co ci powierzono”. Każdy sługa Ewangelii jest zarządcą, któremu powierzono skarb. Ma strzec prawd i ustanowień Boga, a unikać bezbożnej, pustej gadaniny. Nie powinien zabiegać o ludzką elokwencję, którą apostoł nazywa pustą gadaniną, ani o ludzką wiedzę, która często sprzeciwia się prawdzie Bożej. Powinien trzymać się słowa zapisanego w Piśmie, bo to właśnie jemu zostało powierzone.

Niektórzy bardzo chełpili się swoją wiedzą, która tylko z nazwy była wiedzą. Z jej powodu ich myślenie uległo wypaczeniu, a oni sami odeszli od wiary w Chrystusa. To mocny powód, by trzymać się prostego słowa Ewangelii i postanowić, że będziemy przy nim żyć i umierać.

Zwróćmy uwagę na kilka rzeczy. Sługom Ewangelii nigdy nie można zbyt stanowczo przypominać, by strzegli tego, co im powierzono, ponieważ powierzono im wielki skarb. Słowa: „O Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono”, brzmią tak, jakby Paweł mówił: „Nie mogę skończyć, nie przypomniawszy Ci jeszcze raz tego obowiązku. Cokolwiek innego robisz, przede wszystkim strzeż tego skarbu, bo jest zbyt cenny, by go utracić”.

Słudzy Ewangelii muszą też unikać pustej gadaniny, jeśli chcą strzec tego, co im powierzono, bo jest ona próżna i bezbożna. Wiedza sprzeciwiająca się prawdzie Ewangelii tylko z nazwy jest wiedzą. Gdyby była prawdziwą wiedzą, zgadzałaby się z Ewangelią, a nie z nią walczyła.

Ci, którzy miłują tak rozumianą wiedzę, są narażeni na wielkie niebezpieczeństwo odejścia od wiary. Każdy, kto chce postawić rozum ponad wiarą, ryzykuje, że porzuci wiarę.

Apostoł kończy krótką, ale pełną treści modlitwą i błogosławieństwem: „Łaska niech będzie z wami. Amen”. To krótka modlitwa za naszych przyjaciół, a jednak prośba o wszelkie dobro, bo łaska obejmuje wszystko, co dobre. Łaska jest też obietnicą i początkiem chwały. Gdzie Bóg daje łaskę, tam da również chwałę i nie odmówi żadnego dobra temu, kto postępuje nienagannie. „Łaska niech będzie z wami wszystkimi. Amen”.