1 List do Tesaloniczan 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Na tym, co zostało już powiedziane, apostoł opiera wezwania do kilku ważnych powinności. Najpierw wzywa do czujności i panowania nad sobą (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:6). Są to dwie odrębne powinności, ale wzajemnie się wspierają. Otacza nas tak wiele pokus do przesady, że nie zachowamy trzeźwości, jeśli nie będziemy czujni. A jeśli nie będziemy trzeźwi, długo nie zdołamy czuwać.

Nie śpijmy więc jak inni, lecz czuwajmy. Nie wolno nam być beztroskimi, zbyt pewnymi siebie ani leniwymi w sprawach duchowych. Mamy strzec się grzechu i każdej pokusy, która do niego prowadzi. Większość ludzi podchodzi do swoich obowiązków zbyt lekko i zbyt mało przejmuje się duchowymi wrogami. Mówią: „Pokój i bezpieczeństwo”, choć znajdują się w największym niebezpieczeństwie. Marnują czas, który ma znaczenie dla wieczności, oddają się pustym myślom i nie troszczą się o przyszły świat bardziej niż śpiący o to, co dzieje się wokół nich. Albo wcale nie myślą o przyszłym życiu, bo śpią, albo myślą o nim błędnie, bo śnią. Mamy jednak czuwać i postępować jak ludzie, którzy nie śpią i stoją na straży.

Mamy także być trzeźwi, czyli opanowani i umiarkowani. Powinniśmy zachowywać właściwą miarę w naturalnych pragnieniach i upodobaniu do rzeczy tego świata. Trzeźwe życie często przeciwstawia się nadmiarowi jedzenia i picia, a tutaj szczególnie pijaństwu. Obejmuje jednak również wszystkie sprawy doczesne. Nasz Zbawiciel ostrzegł uczniów, by mieli się na baczności, aby ich serca nie stały się ociężałe przez obżarstwo, pijaństwo i troski doczesnego życia, tak by dzień sądu nie zaskoczył ich nagle (Ewangelia Łukasza 21:34). Nasze umiarkowanie we wszystkich sprawach doczesnych powinno być widoczne dla wszystkich, bo Pan jest blisko.

Czujność i trzeźwość dobrze przystają do chrześcijańskiego życia, ponieważ wierzący są dziećmi dnia. Ci, którzy śpią, śpią nocą, a ci, którzy się upijają, upijają się nocą (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:7). Hańbą jest przesypiać dzień przeznaczony na pracę albo upijać się za dnia, gdy wielu może zobaczyć ten wstyd. Nie dziwi tak bardzo, że ludzie, którym nigdy nie zajaśniało Boże światło, dali się uśpić diabłu fałszywym poczuciem bezpieczeństwa i oddawali się rozpuście i wszelkim ekscesom, bo dla nich wciąż była noc. Nie zdawali sobie sprawy z niebezpieczeństwa, więc spali. Nie byli świadomi swoich obowiązków, więc byli pijani. Taki sposób życia nie przystoi chrześcijanom. Nie przystoi im, choć jaśnieje nad nimi pełne światło Ewangelii, lekceważyć swoje dusze i zapominać o przyszłym świecie. Ludzie, na których patrzy tak wiele oczu, powinni żyć ze szczególną troską i postępować właściwie.

Apostoł uczy także, że mamy być uzbrojeni i czujni. Mamy przywdziać pełną zbroję Bożą. Jest ona niezbędna, jeśli chcemy żyć z takim opanowaniem, jakie jest dla nas właściwe i przygotowuje nas na dzień Pański. Nasi duchowi wrogowie są liczni, silni i okrutni. Przyciągają wielu ludzi na swoją stronę i zatrzymują ich przy sobie, sprawiając, że stają się beztroscy, zbyt pewni siebie i zuchwali. Upijają ludzi pychą, gniewem, poczuciem własnej ważności i zmysłowymi przyjemnościami. Musimy więc bronić się przed ich atakami, przywdziewając duchową zbroję. Pancerz chroni serce, a hełm głowę. Ta duchowa zbroja składa się z trzech wielkich cnót chrześcijańskich: wiary, miłości i nadziei (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:8).

Mamy żyć wiarą, a wiara pomaga nam czuwać i zachowywać trzeźwość. Jeśli wierzymy, że Bóg zawsze widzi nasze życie, że musimy zmagać się z duchowymi wrogami i że przygotowujemy się na świat istot duchowych, rozumiemy, dlaczego potrzebujemy czujności i opanowania. Wiara jest naszą najlepszą obroną przed atakami wroga.

Nasze serca powinny być rozpalone miłością, która także nas chroni. Prawdziwa, głęboka miłość do Boga i tego, co Boże, pomaga nam czuwać i zachowywać trzeźwość, a także nie pozwala nam odpaść w czasie prób i pokus.

Mamy też pokładać nadzieję w zbawieniu i mieć żywą nadzieję na nie. Ta dobra nadzieja życia wiecznego, dana nam z łaski, będzie jak hełm chroniący głowę. Uchroni nas przed upajaniem się przyjemnościami grzechu, które trwają tylko przez chwilę. Jeśli żywimy tę nadzieję zbawienia, musimy uważać, by nie czynić niczego, co mogłoby ją osłabić albo uczynić nas niegodnymi lub niegotowymi na wielkie zbawienie, którego oczekujemy.

Mówiąc o zbawieniu i nadziei na nie, apostoł wskazuje również, dlaczego chrześcijanie mogą na nie liczyć. Nie wspomina o zasługiwaniu na zbawienie. Przekonania, że na nie zasługujemy, w ogóle nie znajdziemy w Piśmie Świętym. Nie ma w nim prawdziwej podstawy dla takiej nadziei. Nasza nadzieja opiera się przede wszystkim na Bożym postanowieniu: Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz do osiągnięcia zbawienia (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:9). Gdy cofamy się do pierwotnej przyczyny zbawienia, widzimy, że jest nią Boże postanowienie. Ci, którzy żyją i umierają w ciemności i niewiedzy, śpiąc i upijając się, jakby wciąż trwała noc, są wyraźnie przeznaczeni na gniew. Ci zaś, którzy należą do dnia, czuwają i zachowują trzeźwość, dają dowód, że są przeznaczeni do osiągnięcia zbawienia. Pewność Bożego postanowienia mocno podtrzymuje naszą nadzieję. Gdybyśmy mieli zdobyć zbawienie własnymi zasługami lub siłami, nasza nadzieja byłaby nikła albo nie mielibyśmy jej wcale. Skoro jednak otrzymujemy zbawienie zgodnie z Bożym postanowieniem, które nie może zawieść, możemy oprzeć się na mocnej nadziei, bo Boży zamysł związany z wybraniem pozostanie niewzruszony.

Nasza nadzieja opiera się także na zasłudze i łasce Chrystusa, ponieważ zbawienie przychodzi przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który za nas umarł. Zbawienie zależy więc od Jego ofiary przebłagalnej, podobnie jak nasza nadzieja. Powinniśmy pamiętać nie tylko o łaskawym zamyśle Boga, lecz także o śmierci i cierpieniu Chrystusa. Umarł po to, abyśmy — czy czuwamy, czy śpimy, czy żyjemy, czy umieramy — mogli żyć razem z Nim. Apostołowie już wcześniej nauczali, że dla wierzących śmierć jest jedynie snem. Celem jest nasze życie w jedności z Chrystusem i wieczna chwała z Nim. Zbawienie, na które mają nadzieję chrześcijanie, polega na wiecznym przebywaniu z Panem, a jednym z fundamentów tej nadziei jest ich jedność z Nim. Jeśli jesteśmy złączeni z Chrystusem i żyjemy teraz w Nim oraz dla Niego, sen śmierci nie zaszkodzi naszemu życiu duchowemu ani przyszłemu życiu w chwale. Przeciwnie, Chrystus umarł za nas, abyśmy zarówno za życia, jak i w chwili śmierci należeli do Niego: żyli dla Niego tutaj, a po opuszczeniu tego świata żyli z Nim.