1 List do Tesaloniczan 5:4 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Tesaloniczan 5:4 czytamy: „Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ten dzień miał was zaskoczyć jak złodziej”. Obraz nocnego złodzieja mówi o nagłości, a nagłość zwykle ściska serce, bo trudno przygotować się na coś, czego nie widać nadchodzić. Apostoł pisze jednak do wspólnoty, do której zwraca się ciepło, jako do braci, i nie straszy jej samym zaskoczeniem. Zdanie zaczyna się od słowa „ale”, które stawia obok siebie dwie możliwości. Zamiast opisywać kogoś, kto lęka się w mroku, Paweł mówi o tych, którzy w ciemnościach nie pozostają. Kilka wersetów dalej, w 1 Liście do Tesaloniczan 5:5, ta myśl zostaje wyjaśniona: wierni są synami światłości i synami dnia. Świadomość bycia w świetle nie chroni przed lękiem, ale zmienia miejsce, z którego człowiek na niego patrzy. Przypomina to dłoń, która w ciemnym pokoju wciąż wie, gdzie leży włącznik, nawet gdy oczy niczego nie widzą. Najgłębszy sens tego fragmentu tkwi więc nie w tym, czego unika się w dniu Pańskim, lecz w tym, do kogo się należy. Zaskoczenie traci swoją moc tam, gdzie światło jest już czyjąś własnością.

W 1 Liście do Tesaloniczan 5:4 Paweł zwraca się do wspólnoty jako do ludzi, którzy nie żyją w ciemności, więc dzień Pański nie powinien zaskoczyć ich jak złodziej. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu nie znajomości daty, lecz przynależności: wierzący nie otrzymują kalendarza końca, ale mają żyć jako „synowie światłości” i „synowie dnia” (werset 5). Obraz złodzieja podkreśla nagłość wydarzenia, nie podaje sposobu obliczenia jego terminu. W poprzednim wersecie Paweł opisuje tych, którzy mówią: „Pokój i bezpieczeństwo”, gdy nadchodzi zagłada. Nie twierdzi, że chrześcijanie unikną wszelkiego cierpienia ani że potrafią przewidzieć przyszłość. Wskazuje raczej na różnicę między fałszywym poczuciem bezpieczeństwa a życiem ukształtowanym przez nadzieję. Dlatego „nie jesteście w ciemnościach” prowadzi w dalszym toku do wezwania, by czuwać i zachować trzeźwość (werset 6). Czuwanie nie oznacza gorączkowego wypatrywania znaków ani ustalania dat. Oznacza przytomne, wierne życie, które nie musi być nagle przeobrażane, gdy nadchodzi dzień Pański. Pewność Pawła dotyczy tożsamości wspólnoty, nie kontroli nad czasem.

Ten werset mówi przede wszystkim o tym, gdzie stoją wierni. Wcześniej apostoł Paweł pisze, że nie trzeba mówić o czasach i chwilach, bo dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy. Nikt nie zna terminu, więc żadna data nie może być punktem odniesienia. Słowa „nie jesteście w ciemnościach” opisują stan, w którym żyją ci, do których pisze Paweł. Mówią o ich położeniu, a nie o gwarancji życia wolnego od trudności. Ten stan przekłada się jednak na codzienne wybory. Można wyobrazić sobie kobietę, która prowadzi domowy budżet. Nie zna dnia swojej przyszłej straty, ale codziennie zapisuje wydatki i dotrzymuje słowa wobec bliskich. Jej uczciwość w drobnych sprawach wyrasta z tego, do kogo należy. Gdy przyjdzie dzień zaskakujący dla innych, może on zastać ją w świetle, które od dawna kształtuje jej codzienność. Apostoł nie pyta o zegar ani kalendarz. Pyta o drogę, którą człowiek już idzie. Dzień nie jest dla wierzącego obcym wydarzeniem, bo jego życie zostało już osadzone w świetle, na które wskazuje wiara.

W tym zdaniu Paweł zwraca się do wspólnoty jako do ludzi, których nie określa ciemność. Nie obiecuje, że znają datę dnia Pańskiego ani że ominą ich trudne wydarzenia. Mówi o przynależności: nie żyją poza światłem, które pozwala rozpoznać, ku czemu zmierza ich nadzieja. Obraz złodzieja z poprzedniego wersetu podkreśla niespodziewane nadejście tego dnia. Słowa „nie jesteście w ciemnościach” nie usuwają tajemnicy czasu; zmieniają sposób, w jaki wspólnota na nią czeka. Czuwanie nie polega na odgadywaniu dat ani na nieustannym lęku. W dalszych słowach Paweł wiąże przynależność do dnia z trzeźwością oraz z wiarą, miłością i nadzieją zbawienia. To ma wymiar zwyczajny i wymagający. Człowiek może wybierać uczciwość, choć łatwiej byłoby ukryć prawdę, albo troskę o bliźniego, choć nie przynosi ona szybkiej korzyści. Takie życie nie pozwala zaskoczyć się temu, co ostateczne, bo jego kierunek jest już zwrócony ku Bogu. W 1 Liście do Tesaloniczan 5:4 nadzieja nie jest wiedzą o kalendarzu. Jest światłem, w którym teraźniejsza wierność nabiera wiecznej miary.