1 Księga Samuela 9:18 – znaczenie i zastosowanie

Gdy Boża opatrzność w końcu doprowadziła do spotkania Samuela z Saulem, dowiadujemy się, co wydarzyło się przy bramie miasta, podczas uczty, a potem w prywatnej rozmowie.

Przy bramie Saul spotkał Samuela (Pierwsza Księga Samuela 9:18), ale nie wiedział, kim on jest. Zapytał go, gdzie znajduje się dom jasnowidza, mając na myśli dom Samuela, bo właśnie tam spodziewał się go znaleźć. Pokazuje to, jak zwyczajnie wyglądał Samuel, mimo że był tak wielkim człowiekiem. Nie wyróżniał się, nie miał służby, oznak wysokiej pozycji ani specjalnego stroju, nawet gdy szedł oddać cześć Bogu.

Saulowi powiedziano, że spotka Samuela, a jednak nie domyślił się, że stojący przed nim mężczyzna jest prorokiem. Wielka wartość często kryje się pod bardzo zwyczajnym wyglądem.

Samuel wiedział, że Saul potrzebuje spotkać człowieka, a nie znaleźć jego dom, dlatego odpowiedział, że to właśnie on jest jasnowidzem, którego Saul szuka (Pierwsza Księga Samuela 9:19). Samuel znał Saula, zanim Saul poznał Samuela. Podobnie wszyscy, którzy zostali powołani do chwały nieba, najpierw zostali poznani przez Boga (List do Galatów 4:9). Samuel poprosił Saula, by został z nim do następnego dnia. Większą część dnia zajęła już ofiara, a pozostały czas miał upłynąć na świętej wspólnocie, więc Samuel zapowiedział, że następnego dnia pozwoli mu odejść. Odwiódł Saula od troski o osły, kierując jego uwagę ku modlitwie i rozmowie z Bogiem.

Samuel rozwiał też obawy Saula o osły. Powiedział mu, by się nie martwił, bo zwierzęta się odnalazły (Pierwsza Księga Samuela 9:20). Dzięki temu Saul mógł się przekonać, że Samuel jest prorokiem, bo odpowiedział na pytanie, którego Saul nawet nie zadał na głos. Mógł z tego wywnioskować, że skoro człowiek Boży potrafi wiedzieć o takich rzeczach, sam Bóg tym bardziej zna nasze myśli.

Potem Samuel zaskakująco zasugerował Saulowi, jaka może być jego przyszłość. Zapytał, na kim spoczywa pragnienie całego Izraela, jeśli nie na Saulu i całej jego rodzinie. Innymi słowy, dawał mu do zrozumienia, że Izrael pragnie króla, a Bóg właśnie jego ma na myśli. Naród nie skupił jeszcze swoich nadziei na Saulu, bo wybór pozostawił Bogu. Saul był jednak takim człowiekiem, jakiego Izrael mógłby sobie życzyć, a jego wyniesienie przyniosłoby zaszczyt także jego rodzinie.

Saul odpowiedział z wielką pokorą (Pierwsza Księga Samuela 9:21). Sądził, że Samuel mówi to żartem, bo choć Saul był wysokim mężczyzną, wydawał się mało prawdopodobnym kandydatem na króla. Zwrócił uwagę, że pochodzi z pokolenia Beniamina, najmłodszego syna Jakuba, o którym mówiono „najmłodszy”, gdy był już dorosły (Księga Rodzaju 44:20). Pokolenie to zostało osłabione przez wojnę pod Gibea, a Saul powiedział, że jego rodzina jest najmniej znacząca wśród rodów Beniamina. Podobnie wypowiadał się Gedeon (Księga Sędziów 6:15). Pokorne usposobienie często zapowiada przyszłe zaszczyty.

Podczas uczty Samuel zaprosił do stołu Saula i jego sługę. Wyniesienie Saula oznaczało, że Samuel ustąpi mu miejsca, ale Samuel nie zazdrościł mu ani nie traktował go chłodno. Przeciwnie, jako pierwszy oddał mu cześć, podporządkowując się woli Boga. Jeśli Bóg wybrał właśnie tego człowieka, Samuel chętnie przyjmował go przy swoim stole. Było też życzliwe, że podał Saulowi posiłek, bo z jego słów wynika, że skończyły im się zarówno jedzenie, jak i pieniądze (Pierwsza Księga Samuela 9:7). Samuel zrobił jednak więcej, niż tylko zaspokoił ich potrzebę. Potraktował Saula jak człowieka wysokiej rangi, przygotowując zarówno jego, jak i lud na to, co miało nastąpić.

Samuel okazał Saulowi dwa szczególne zaszczyty. Po pierwsze, posadził go na najlepszym miejscu, wyżej niż pozostałych gości. Przypomina to pouczenie, by dać komuś miejsce honorowe (Ewangelia Łukasza 14:9). Nawet jeśli byli tam przywódcy miasta, którzy zwykle zajmowaliby najważniejsze miejsca, Samuel posadził na głównym miejscu Saula i jego sługę (Pierwsza Księga Samuela 9:22). Należy okazywać szacunek w sprawach publicznych tym, których Boża opatrzność postawiła na czele.

Po drugie, Samuel dał Saulowi najlepszą porcję posiłku, którą odłożył po tym, jak dzień wcześniej Bóg objawił mu, że Saul przyjdzie (Pierwsza Księga Samuela 9:16). Polecił kucharzowi zachować ją, gdy zapraszano gości i przygotowywano jedzenie. Nie było to jakieś bogate ani wyszukane danie, lecz kawałek mięsa z łopatki (Pierwsza Księga Samuela 9:23–24). Prawa łopatka z ofiar biesiadnych należała do kapłanów, którzy otrzymywali dary od Boga (Księga Kapłańska 7:32). Następną najlepszą porcją była zapewne lewa łopatka, która wydaje się zwyczajowym udziałem Samuela. Oddając ją Saulowi, Samuel po cichu zrezygnował z własnej porcji.

Niektórzy dostrzegają w tym daniu symboliczne znaczenie. Łopatka może oznaczać siłę, a pierś — miłość i troskę. Król musi dźwigać na swoich barkach ciężar władzy, bo spoczywa na nim odpowiedzialność za rządy. Powinien też nosić lud blisko serca, bo ludzie powinni być mu drodzy.

Potem przyszła kolej na prywatną rozmowę. Tego wieczoru, a następnie wczesnym rankiem, Samuel rozmawiał z Saulem na płaskim dachu domu (Pierwsza Księga Samuela 9:25–26). Prawdopodobnie opowiedział mu dokładnie o pragnieniu ludu, by mieć króla, o powodach tego pragnienia i o tym, że Bóg spełnił ich prośbę. Saul, żyjący z dala od spraw publicznych, mógł o tym nie wiedzieć. Samuel zapewnił go, że to właśnie jego Bóg wybrał, by rządził Izraelem. Jeśli Saul obawiał się, że Samuel już sprawuje ten urząd i że odebranie mu go byłoby niewłaściwe, Samuel zapewne wyjaśnił, że jest gotów ustąpić.

Wczesnym rankiem Samuel odprawił Saula i odprowadził go kawałek drogi. Potem polecił mu odesłać sługę naprzód, aby mogli porozmawiać na osobności (Pierwsza Księga Samuela 9:27). Tam, jak dowiadujemy się w następnym rozdziale, Samuel namaścił Saula i przekazał mu słowo Pana, dając mu pełne potwierdzenie, że został wybrany na króla. Samuel nie potraktowałby tak świętego obrzędu jak żartu. To przez namaszczenie Duchem Świętym Chrystus, wielki prorok, ukazuje nam słowo Pana (Pierwszy List Jana 2:27). To samo namaszczenie uczy wierzących wszystkiego.