1 Księga Samuela 7:13 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu krótką relację o innych dobrych przysługach, jakie Samuel oddał Izraelowi. Najpierw odwrócił lud od bożków i przyprowadził go z powrotem do Boga, dzięki czemu Izraelici byli teraz gotowi przyjąć dalszą pomoc za jego pośrednictwem. Ponieważ Samuel sam spisał tę relację, ujął ją zwięźle. Pismo Święte pokazuje też, że za jego czasów lud obchodził Paschę z większym niż zwykle oddaniem, mimo że Arka znajdowała się daleko, a Szilo leżało w ruinie (Druga Księga Kronik 35:18).

Samuel zrobił dla Izraela wiele innych pożytecznych rzeczy, ale tutaj wymieniono cztery szczególne.

Po pierwsze, przyczynił się do zapewnienia krajowi pokoju. Za jego życia Filistyni nie napadali już na terytorium Izraela (Pierwsza Księga Samuela 7:13). Zaprzestali najazdów i ataków, bo widzieli, że Bóg stanął po stronie Izraela i występuje przeciwko nim. Strach przed Nim powstrzymywał Filistynów i hamował ich gniew. Samuel chronił i ratował Izrael nie mieczem, jak Gedeon, ani siłą, jak Samson, lecz modlitwą do Boga i prowadzeniem ludu ku odnowie. Religia i pobożność są najlepszą obroną, jaką może mieć naród.

Po drugie, pomógł Izraelowi odzyskać należne mu miasta (Pierwsza Księga Samuela 7:14). Dzięki wpływowi Samuela Izraelici odważyli się upomnieć o miejscowości, które Filistyni niesłusznie zajęli i przez długi czas zatrzymywali. Filistyni nie śmieli przeciwstawić się komuś, kto cieszył się tak wielką przychylnością nieba, więc zwrócili te miasta. Niektórzy sądzą, że chodziło nawet o Ekron i Gat, dwa ważne miasta, choć później Filistyni znów je zajęli. Inni uważają, że chodziło tylko o mniejsze miejscowości między nimi, które wcześniej wymknęły się spod władzy Filistynów. W ten sposób odnowa Izraela i prawdziwa religia pomogły mu zdobyć przewagę nad wrogami i poprawić swoją sytuację. Wspomniano również, że między Izraelem a Amorytami, czyli pozostałymi Kananejczykami, panował pokój. Nie oznacza to, że Izrael zawarł z nimi przymierze, lecz że zachowywali spokój i nie wyrządzali tyle szkód, co niekiedy wcześniej. Gdy czyjeś postępowanie podoba się Panu, może On sprawić, że nawet wrogowie tej osoby będą z nią żyć w pokoju i mniej jej dokuczać (Księga Przysłów 16:7).

Po trzecie, Samuel sprawował publiczny wymiar sprawiedliwości (Pierwsza Księga Samuela 7:15, 16). Jako prorok uczył lud, jakie ma obowiązki, i napominał go za grzechy; to również nazywa się sądzeniem (Księga Ezechiela 20:4; Księga Ezechiela 22:2). Mojżesz sądził Izraela, gdy zapoznawał lud z Bożymi ustawami i prawami (Księga Wyjścia 18:16), a Samuel robił to samo aż do końca, nawet po tym, jak królem został Saul. Dlatego później, gdy Saul został królem, Samuel mógł powiedzieć, że nie przestanie uczyć ludu dobrej i właściwej drogi (Pierwsza Księga Samuela 12:23).

Jako sędzia Samuel rozpatrywał odwołania od decyzji sądów niższej instancji i wydawał wyroki. Prowadził rozprawy, przesłuchiwał więźniów, a następnie uniewinniał ich albo skazywał zgodnie z prawem. Pełnił tę służbę przez całe życie, aż na starość wycofał się i pozostawił ją Saulowi. Nawet wtedy nadal korzystał ze swojego autorytetu, gdy ludzie przychodzili do niego po pomoc. Osądził nawet Agaga, a także samego Saula. W najlepszych latach podróżował po kraju, by służyć ludziom, przynajmniej na obszarach, na które miał największy wpływ. Sądził w Betel, Gilgal i Mispa, leżących na terytorium Beniamina. Jego stałym miejscem zamieszkania była jednak Rama, miasto jego ojca, i tam Samuel sądził Izraela. Ludzie z okolicy przychodzili do niego ze swoimi sprawami (Pierwsza Księga Samuela 7:17).

Po czwarte, troszczył się o publiczny kult Boga. W Ramie, gdzie mieszkał, zbudował ołtarz dla Pana. Nie zrobił tego z pogardy dla ołtarza w Nob, Gibeonie ani w innym miejscu, gdzie znajdował się przybytek. Ponieważ jednak Boży sąd obrócił Szilo w ruinę, a nie wybrano jeszcze innego jednego miejsca, w którym należało składać ofiary (Księga Powtórzonego Prawa 12:11), Samuel rozumiał, że obowiązujący lud nakaz oddawania czci w jednym miejscu został tymczasowo zawieszony. Dlatego, pod Bożym kierownictwem jako prorok, poszedł za przykładem patriarchów i zbudował ołtarz tam, gdzie mieszkał. Służył on jego domowi, a także okolicznym mieszkańcom, którzy przychodzili do Ramy. Ludzie mający wysoką pozycję powinni wykorzystywać swój majątek, władzę i wpływy, by wspierać życie religijne tam, gdzie mieszkają.