1 Księga Samuela 22:20 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak Ebiatar, syn Achimeleka, uchodzi z zagłady miasta kapłanów. Gdy jego ojca wezwano przed Saula, Ebiatar najprawdopodobniej pozostał w domu, by służyć przy ołtarzu. Dzięki temu uniknął pierwszego ataku, a zanim Doeg i jego ludzie dotarli do Nob, dowiedział się o zagrożeniu i zdążył uciec. Dokąd miał pójść, jeśli nie do Dawida? (1 Księga Samuela 22:20). Niech wszyscy, którzy cierpią ze względu na Syna Dawida, powierzają Mu swoje dusze (1 List Piotra 4:19).

Po drugie, Dawid jest głęboko poruszony smutną wieścią, którą przynosi Ebiatar. Opowiada mu on o krwawym czynie Saula, który kazał wymordować kapłanów Pana (1 Księga Samuela 22:21), podobnie jak uczniowie Jana po ścięciu swojego nauczyciela przyszli i opowiedzieli o tym Jezusowi (Ewangelia Mateusza 14:12). Dawid boleje nad samą tragedią, ale szczególnie nad tym, że czuje się współodpowiedzialny za jej spowodowanie: „Przyczyniłem się do śmierci wszystkich ludzi z domu twojego ojca” (1 Księga Samuela 22:22). Dla pobożnego człowieka ciężarem jest odkrycie, że w jakiś sposób przyczynił się do trudności we wspólnocie lub w dziele służby. Dawid znał charakter Doega na tyle dobrze, że gdy zobaczył go przy świątyni, obawiał się, iż dopuści się takiego zła: „Wiedziałem, że powie o tym Saulowi”. Nazywa go Doegiem Edomitą, bo choć zewnętrznie wyznawał religię Izraela, w sercu pozostał Edomitą.

Po trzecie, Dawid zapewnia Ebiatarowi ochronę. Widzi, że Ebiatar się boi, i słusznie, dlatego mówi mu, by się nie lękał, i obiecuje strzec go równie troskliwie jak siebie: „Przy mnie będziesz bezpieczny” (1 Księga Samuela 22:23). Dawid miał już czas, by odzyskać spokój, i z przekonaniem mówi o własnym bezpieczeństwie. Obiecuje Ebiatarowi pełną ochronę. Synowi Dawida obiecano, że Bóg ukryje Go w cieniu swojej dłoni (Księga Izajasza 49:2), a wszyscy, którzy do Niego należą, mogą być pewni, że przy Nim będą bezpieczni (Księga Psalmów 91:1).

Dawid ma teraz przy sobie nie tylko proroka, lecz także kapłana, a nawet arcykapłana. Ebiatar jest błogosławieństwem dla Dawida, a Dawid dla niego. Ich wspólna obecność napawa nadzieją na przyszłe powodzenie Dawida. Wydaje się jednak, że Saul również miał arcykapłana, bo mógł zwracać się do Urim, świętego środka szukania u Boga wskazówek. Uważa się, że Saul wolał syna Achituba, ojca Sadoka, z rodu Eleazara (1 Księga Kronik 6:8), bo nawet ludzie nienawidzący prawdziwej pobożności pragną zachować jej zewnętrzne formy.

Pamiętajmy też, że właśnie wtedy Dawid napisał Psalm 52, jak wskazuje jego tytuł. Opisuje w nim Doega jako człowieka nie tylko okrutnego i złośliwego, lecz także kłamliwego i podstępnego. Choć podstawowe fakty, które Doeg przekazał, były prawdziwe, przedstawił je w sposób obliczony na wyrządzenie krzywdy. Nawet wtedy, gdy kapłaństwo zdawało się jedynie uschłą gałęzią, Dawid widział siebie jako zielone drzewo oliwne w domu Boga (Księga Psalmów 52:8). Pośród wszystkich trudności i zamętu, w jakich żył, wciąż znajdował czas i pragnienie, by trwać w społeczności z Bogiem, i znajdował w niej pociechę.