1 Księga Samuela 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid schronił się w jaskini Adullam (Pierwsza Księga Samuela 22:1). Nie wiemy, czy była to naturalna jaskinia, czy też została umocniona przez ludzi, wydaje się jednak, że trudno było się do niej dostać. Dawid zapewne sądził, że zdoła się tam obronić przed całymi siłami Saula, nawet mając przy sobie miecz Goliata. Ukrywał się tam i czekał, aby zobaczyć, jak sam później powiedział, co Bóg z nim uczyni (Pierwsza Księga Samuela 22:3).

Obietnica, że Dawid zostanie królem, obejmowała także Bożą obietnicę, że Bóg będzie go strzegł. Mimo to Dawid podejmował rozsądne kroki, by się chronić. Gdyby zaniechał środków ostrożności, wystawiałby Boga na próbę. Nie próbował zgładzić Saula, lecz jedynie zadbać o własne bezpieczeństwo. Człowiek, który mógł tak dobrze służyć ojczyźnie jako sędzia lub dowódca, siedział teraz zamknięty w jaskini, jak bezużyteczne naczynie. Nie powinno nas dziwić, że wybitni ludzie bywają czasem ukryci przed światem. Autor Listu do Hebrajczyków mógł mieć na myśli między innymi Dawida, gdy pisał o wiernych, którzy tułali się po pustyniach i jaskiniach ziemi (List do Hebrajczyków 11:38).

Właśnie wtedy Dawid napisał Księga Psalmów 142:1–7, modlitwę opisaną jako powstała podczas jego pobytu w jaskini. Mówi w niej, że nikt go nie rozpoznawał i że nie znalazł schronienia, a jednak wciąż miał nadzieję, że wkrótce sprawiedliwi zgromadzą się wokół niego.

Przybyli do niego jego krewni: bracia i cała rodzina jego ojca. Chcieli go chronić, pomagać mu i dzielić jego los. Brat rodzi się na czas niedoli. Joab, Abiszaj i pozostali krewni przyszli, by cierpieć razem z Dawidem i ryzykować z nim życie, ufając, że wkrótce razem z nim powstaną. Tak też się stało. Pierwsza trójka jego dzielnych wojowników przyszła do niego jako pierwsza, gdy przebywał w jaskini (Pierwsza Księga Kronik 11:15 i następne).

Tam Dawid zaczął też gromadzić ludzi do własnej obrony (Pierwsza Księga Samuela 22:2). Zdążył się już przekonać, że ucieczka nie zapewni mu bezpieczeństwa, musiał więc bronić się siłą. Nigdy jednak nie występował jako napastnik. Nie podniósł ręki na swojego króla ani nie zakłócał pokoju w kraju. Wykorzystywał swoich ludzi wyłącznie do ochrony siebie. Jego oddział nie wyglądał imponująco w oczach świata. Nie tworzyli go ludzie znakomici, bogaci, odważni ani nawet szczególnie prawi. Byli to ludzie udręczeni, zadłużeni i rozgoryczeni, których życie się załamało i którzy nie wiedzieli już, co począć. Gdy Dawid osiadł w jaskini Adullam, dołączyli do niego. Było ich około czterystu. Pokazuje to, że Bóg często posługuje się słabymi i niepozornymi środkami, by realizować swoje zamysły. Chrystus, Syn Dawida, jest gotów przyjąć udręczonych ludzi, którzy obiorą Go za swojego wodza i będą Mu posłuszni.

Dawid zadbał także o bezpieczeństwo swoich rodziców. Gdy Saul tak bardzo pałał gniewem przeciwko Dawidowi, w całym Izraelu nie było bezpiecznego miejsca dla jego rodziny. Dlatego Dawid zaprowadził rodziców do króla Moabu i powierzył ich jego opiece (Pierwsza Księga Samuela 22:3–4).

Świadczy to o czułej trosce Dawida o starzejących się rodziców. Nie powinien był narażać ich na lęk i trudności, z którymi sam musiał się mierzyć w walce z Saulem, bo w ich wieku mogliby nie udźwignąć takiego ciężaru. Przede wszystkim chciał znaleźć dla nich spokojne miejsce, niezależnie od tego, co miało spotkać jego samego. Dzieci powinny się z tego uczyć życzliwości wobec domowników i odwdzięczania się rodzicom (Pierwszy List do Tymoteusza 5:4), zawsze z myślą o ich wygodzie i spokoju. Nawet jeśli zajmują wysokie stanowiska i są bardzo zapracowane, nie powinny zapominać o starzejących się rodzicach.

Dawid okazał też pokorną wiarę w to, jak potoczą się jego sprawy. Powiedział: „Aż się dowiem, co Bóg ze mną uczyni” (Pierwsza Księga Samuela 22:3). Mówił z powściągliwą nadzieją, jak ktoś, kto całkowicie powierzył się Bogu i oddał Mu swoją drogę. Nie oczekiwał dobrego wyniku dzięki własnym umiejętnościom, broni czy zasługom, lecz dzięki temu, co uczynią dla niego Boża mądrość, moc i dobroć. Ojciec i matka Dawida go opuścili, lecz Bóg go nie opuścił (Księga Psalmów 27:10).

W tym czasie Dawid korzystał także z rad i pomocy proroka Gada, prawdopodobnie jednego z uczniów prorockich kształconych pod kierunkiem Samuela, którego Samuel mógł posłać, by został duchowym przewodnikiem Dawida. Jako prorok Gad modlił się za Dawida i uczył go woli Boga. Dawid sam był prorokiem, a mimo to chętnie przyjmował pomoc Gada. Gad poradził mu, by udał się do ziemi Judy (Pierwsza Księga Samuela 22:5), ponieważ Dawid wiedział, że jest niewinny, i ufał Bożej opiece. Nawet w trudnym położeniu pragnął służyć swojemu plemieniu i ojczyźnie. Nie powinien się wstydzić stanąć w obronie własnej sprawy ani odrzucać oferowanej mu pomocy. Umocniony tym słowem, postanowił pokazać się tam otwarcie. W ten sposób Pan prowadził kroki prawego człowieka.