1 Księga Samuela 16:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu upadek Saula i wzrost znaczenia Dawida. Saul stał się dla samego siebie źródłem udręki, a Duch Pański od niego odstąpił (Pierwsza Księga Samuela 16:14). Ponieważ odwrócił się od Boga i zaniedbał swoje obowiązki, Bóg w sprawiedliwym sądzie cofnął pomoc swego dobrego Ducha. Saul utracił dobre cechy, które wcześniej pomagały mu dobrze rządzić i walczyć. Pokazało to zarówno skutki odrzucenia Boga, jak i to, że Bóg odrzucił Saula.

Gdy Duch Pański odstępuje od człowieka, zaczyna zanikać w nim wszystko, co dobre. Kiedy ludzie przez świadomy grzech opierają się Duchowi i tłumią Jego działanie, nie pozostaje On z nimi na zawsze. Wtedy Bóg dopuszcza, by dręczył ich zły duch. Ci, którzy odpędzają dobrego Ducha, wkrótce stają się łatwym celem złego. Jeśli nie pozwalamy, by Bóg i Jego łaska nami kierowali, władzę nad nami przejmują grzech i szatan.

Za przyzwoleniem Boga diabeł dręczył Saula, oddziałując na jego ciało i umysł. Saul stał się drażliwy, zmienny w nastrojach, przygnębiony, lękliwy i podejrzliwy. Wciąż zrywał się ze strachu i drżał z trwogi. Józef Flawiusz pisze, że czasami Saul sprawiał wrażenie, jakby się dusił lub był dławiony, niczym człowiek opętany przez demona i napadnięty nagle przez drgawki. To czyniło go niezdolnym do pracy, porywczym w podejmowaniu decyzji, narażało go na drwiny wrogów i sprawiało, że trudno było z nim wytrzymać.

Dawid zostaje tu przedstawiony jako ten, który przynosi Saulowi ulgę, i dzięki temu trafia na dwór. Niedawno, w tajemnicy, został wybrany na przyszłego króla. Pobyt w domu królewskim pozwoliłby mu poznać świat, a Bóg tak pokierował wydarzeniami, choć ani Dawid, ani jego przyjaciele tego nie planowali. Tych, których Bóg przeznacza do służby, Jego opatrzność przygotowuje do niej wraz z Jego łaską.

Słudzy Saula byli na tyle szczerzy, by powiedzieć mu, co się dzieje: dręczy go zły duch, a nie jest to dziełem przypadku, lecz Bożej opatrzności (Pierwsza Księga Samuela 16:15). Jako środek zaradczy zaproponowali muzykę (Pierwsza Księga Samuela 16:16). Powinni byli raczej zachęcić Saula, by przez prawdziwą skruchę pojednał się z Bogiem, i sprowadzić Samuela, aby modlił się za niego i wstawiał się u Boga. Wtedy Saul mógłby znaleźć nie tylko chwilową ulgę, lecz także odzyskać dobrego Ducha Bożego.

Ich pomysł nie był jednak bezużyteczny. Muzyka może pokrzepić umysł, gdy jest przytłoczony. Powinni byli jednak połączyć ją z lepszą radą dotyczącą duszy Saula. Łaską było również to, że nie wezwali czarownika ani wróżbity, by próbowali wypędzić złego ducha za pomocą złych praktyk. Takie postępowanie jest niegodziwe. Ci, którzy w utrapieniu zwracają się ku szatanowi, tylko mocniej się z nim wiążą, a wyzwolenie z tej więzi wymaga czegoś więcej niż ludzkiej siły.

Jeden ze sług Saula zasugerował, że Dawid będzie odpowiednim człowiekiem, nie wiedząc, że to właśnie o Dawidzie Samuel mówił jako o lepszym od Saula następcy, który obejmie królestwo (Pierwsza Księga Samuela 15:28). Sługa wystawił Dawidowi bardzo dobrą opinię (Pierwsza Księga Samuela 16:18). Powiedział, że Dawid jest nie tylko przystojny i dobrze gra na harfie, lecz także odważny, mądry i biegły w każdej sprawie, godny większego zaszczytu. Co najważniejsze, Pan był z nim. Chociaż Dawid został namaszczony, wrócił do pracy pasterza, a na zewnątrz nie było już widać śladu oleju. Zachował tę sprawę w tajemnicy. Nie dało się jednak ukryć działania Ducha, którego znakiem było namaszczenie. Dzięki niemu Dawid wyróżniał się nawet w zwyczajnym życiu, a sąsiedzi ze zdumieniem obserwowali, jak szybko dojrzewał. Nawet w pasterskim stroju stał się człowiekiem mądrym, odważnym i szanowanym. Jego sława szybko dotarła na dwór, bo Saul od dawna interesował się zdolnymi młodymi mężczyznami (Pierwsza Księga Samuela 14:52). Gdy Duch Boży zstępuje na człowieka, rozjaśnia jego oblicze.

Dawid został więc posłany na dwór. Jego ojciec chętnie pozwolił mu odejść i wysłał z nim dla Saula podarunek, zgodnie z ówczesnym zwyczajem: chleb i wino (Pierwsza Księga Samuela 16:20). Dar ten wyrażał szacunek i lojalność osoby, która go posyłała. Być może Jesse rozumiał, że Bóg przygotowuje Dawida do przyszłej służby, dlatego nie próbował sam przyspieszać biegu wydarzeń. Gdy opatrzność wyraźnie otworzyła drogę, chętnie za nią podążył. Niektórzy sądzą, że Jesse obawiał się, iż Saul dowiedział się o namaszczeniu Dawida i zamierza mu zaszkodzić, dlatego wysłał dar, by go udobruchać. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że ten, kto przekazał prośbę o Dawida, wyjaśnił, dlaczego jest potrzebny.

Saul przyjął Dawida życzliwie, bardzo go polubił i zamierzał uczynić go swoim giermkiem. W sposób nietypowy dla większości królów poprosił Jessego o zgodę na zatrzymanie Dawida przy sobie (Pierwsza Księga Samuela 16:22). Prosił, by pozwolić Dawidowi pozostać przy nim. Miał dobre powody, by go cenić, bo Dawid dobrze mu służył swoją muzyką (Pierwsza Księga Samuela 16:23). W tym miejscu wspomniano tylko o harfie, ale Józef Flawiusz pisze, że Dawid również śpiewał, prawdopodobnie wykonując przy harfie święte pieśni pochwalne.

Muzyka Dawida stała się lekarstwem dla Saula. Muzyka z natury potrafi uspokajać i podnosić na duchu człowieka udręczonego, podobnie jak pomogła Elizeuszowi wyciszyć się (Druga Księga Królewska 3:15). Na jednych działa silniej niż na innych i Saul prawdopodobnie należał do takich osób. Muzyka nie panowała nad złym duchem, ale uspokajała ducha Saula i łagodziła burze w jego ciele i umyśle, przez które diabeł na niego oddziaływał. Muzyka nie może uderzyć w diabła, może jednak zamknąć mu dostęp do umysłu.

Gra Dawida nie była też zwyczajnym występem. W swoim miłosierdziu Bóg sprawił, że pomogła mu zdobyć dobrą opinię na dworze i pokazała, że Pan jest z nim.

Bóg sprawił, że w tym przypadku muzyczny talent Dawida przynosił większy skutek niż umiejętności kogokolwiek innego. Nawet gdy Saul stał się wobec niego wrogo nastawiony, nadal przekonywał się, że nikt inny nie potrafi pomóc mu w ten sam sposób (Druga Księga Królewska 19:9, 10). To tylko wzmagało gniew Saula na Dawida.

Smutne jest to, że muzyka, która potrafi tak wiele zdziałać, by uspokoić i wzmocnić umysł, bywa czasem wykorzystywana do podsycania pychy i zamiłowania do zbytku. Może też odciągać serce od Boga i spraw poważnych. Gdy tak się dzieje, muzyka odpędza dobrego Ducha, a nie złego.