1 Księga Samuela 11:12 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak wykorzystano wielkie zwycięstwo Saula w sprawach wewnętrznych. Mieszkańcy Jabesz-Gilead, którzy ledwie uniknęli utraty prawego oka, zapewne dostrzegli teraz szansę, by zemścić się na okrutnych wrogach, Ammonitach. Ocalono ich przed dotkliwym upokorzeniem, a teraz mogli uderzyć w swoich przeciwników, by podobna groźba już nigdy im nie zawisła nad głowami. W ten sposób mogli pomścić krzywdę, którą im zapowiadano, tak jak Samson pomścił się na Filistynach za utratę wzroku (Księga Sędziów 16:28).

Ta relacja nie dotyczy jednak przede wszystkim tego, co stało się z Ammonitami. Opowiada raczej o tym, jak zwycięstwo wpłynęło na sam Izrael. Lud wykorzystał tę chwilę, by okazać lojalność wobec Saula i gniew na tych, którzy go znieważyli. Samuel najwyraźniej był obecny — jeśli nie podczas samej bitwy, to przynajmniej wtedy, gdy zwycięzcy wrócili. Ponieważ Saul nie mógł sprawiedliwie rozstrzygać we własnej sprawie, lud zwrócił się do Samuela, sędziego, i zażądał, by wydano nikczemnych ludzi, którzy mówili, że Saul nie powinien nad nimi panować, i zabito ich (1 Księga Samuela 11:12). Powodzenie Saula, które nierozumni często przypisują szczęściu, bardziej potwierdziło jego prawo do rządzenia niż wybór przez los czy namaszczenie przez Samuela.

Ludzie nie odważyli się mówić w ten sposób, gdy Saul wydawał się słaby i nieznaczący. Teraz, gdy zwycięstwo ukazało go jako silnego przywódcę, chcieli, by winnych ukarano śmiercią. Saul wykorzystał jednak tę chwilę, by okazać jeszcze większą łaskawość. Nie czekając na odpowiedź Samuela, sam powstrzymał ten zamiar i oświadczył, że tego dnia nikt nie zostanie zabity — nawet ci źli ludzie, którzy go znieważali, a przez to znieważali również Boga (1 Księga Samuela 11:13). Podał dwa powody. Po pierwsze, był to dzień radości i zwycięstwa, bo Pan wybawił Izraela; skoro Bóg okazał dobroć wszystkim, oni także nie powinni być dla siebie surowi. Po drugie, Saul zdawał się mieć nadzieję, że ten dzień odmienił nastawienie ludzi. Zobaczyli, że Bóg może wybawić ich za pośrednictwem tego człowieka, i zaczęli szanować tego, którym wcześniej gardzili. Pojednanie z wrogami przynosi więcej pożytku niż ich zabicie.

Wszyscy dobrzy władcy powinni myśleć w ten sposób. Ich władza ma służyć budowaniu, a nie niszczeniu. Następnie Samuel zwołał lud przed Panem w Gilgal, aby publicznie podziękować Bogu za niedawne zwycięstwo (1 Księga Samuela 11:14–15). Lud bardzo się tam radował i składał ofiary pojednania, oddając Bogu chwałę za otrzymane zwycięstwo. Samuel chciał też, by panowanie Saula zostało potwierdzone bardziej uroczyście niż wcześniej, tak aby Saul nie wycofał się znów w cień. Pragnął odnowienia królestwa, potwierdzenia własnego ustąpienia z przywództwa oraz ponownego wyrażenia poparcia przez lud. Zgodnie z ustanowieniem Boga lud sam, przez publiczne poddanie się jego władzy, ustanowił Saula królem.