1 List Piotra 2:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje milczenie, które nie jest bierne. Chrystus, znieważany i cierpiący, nie odpowiada tym samym, ale w tym opisie jest coś więcej niż powstrzymanie się od ciosu. Najważniejsze są słowa o tym, komu Jezus oddał to, co Go spotykało: „oddawał się Temu, który sądzi sprawiedliwie”. Łatwo przeoczyć ten wątek, bo wydaje się, że trudność leży w samym niezłorzeczeniu. Tekst przenosi jednak ciężar w inne miejsce. Krzywda nie pozostaje bez sądu, lecz trafia w ręce Tego, który sądzi. Nie jest to obietnica, że sprawiedliwość przyjdzie w tym życiu albo w czasie, jaki sami byśmy wybrali. Piotr mówi o zaufaniu wobec Sędziego, a nie o gwarancji, że wszystko zostanie wyjaśnione od razu. Kontekst podkreśla, że mowa o wytrzymywaniu niesprawiedliwości w 1 Liście Piotra 2:19–20. Wers 23 pokazuje więc, że wolność od odwetu nie bierze się stąd, że cierpienie przestaje boleć, lecz stąd, że sprawiedliwość nie spoczywa już na barkach cierpiącego. Właśnie w tym Chrystus jest dla Piotra wzorem.

W 1 Liście Piotra 2:23 ważne jest rozróżnienie między rezygnacją z odwetu a uznaniem krzywdy za nieważną. Jezus, gdy Mu złorzeczono i gdy cierpiał, nie odpowiadał złorzeczeniem ani groźbą. Nie znaczy to, że zło staje się dobrem albo że niesprawiedliwość przestaje wymagać osądu. Jezus oddawał się Temu, który sądzi sprawiedliwie: powierzał sąd Bogu, zamiast samemu odpowiadać przemocą. Najbliższy kontekst wyjaśnia, dlaczego Piotr przedstawia to jako wzór dla chrześcijan. Pisze o ludziach, którzy cierpią niesprawiedliwie, czyniąc dobro, i wskazuje na bezgrzeszne życie Chrystusa oraz Jego ślady. To nie jest pochwała każdego cierpienia ani nakaz biernego godzenia się ze złem. Werset dotyczy odpowiedzi na krzywdę: nie odwetu, lecz wierności Bogu, który widzi i sądzi prawdziwie. Dalszy ciąg nadaje temu wzorowi wymiar zbawczy: Chrystus poniósł grzechy, aby ludzie żyli dla sprawiedliwości. Jego milczenie wobec obelg nie było bezsilnością ani obojętnością. Wyrażało zaufanie, że ostatnie słowo należy do sprawiedliwego Boga.

Ten werset opisuje postawę Chrystusa wobec tych, którzy Go znieważali. Nie odpowiadał złorzeczeniem ani groźbami. Słowa „nie złorzeczył” i „nie groził” są konkretne, bo dotyczą tego, co wychodzi z ust w chwili najtrudniejszej. W 1 Liście Piotra 2:23 nie ma porad o skutecznej obronie ani o sztuce wygrywania sporów. Jest tam wskazanie, komu powierza się sprawiedliwość. Najważniejsze jest zdanie: „oddawał się Temu, który sądzi sprawiedliwie”. Sprawiedliwość nie zostaje porzucona. Zostaje przekazana Bogu. Kto tak postępuje, nie musi za każdym razem przejmować roli sędziego ani walczyć o ostatnie słowo. Może zostawić ocenę Temu, który zna wszystkie fakty. W życiu codziennym oznacza to na przykład, że ktoś w rodzinie lub w pracy może odmówić odwetu, a mimo to nie rezygnuje z prawdy. Kontekst też ma znaczenie. Wcześniejsze wersety, 2:19 i 20, mówią o znoszeniu niesprawiedliwego cierpienia przy sumieniu uległym Bogu. Nie obiecują jednak, że ból szybko minie ani że każda krzywda zostanie naprawiona w tym życiu. Zaufanie nie jest więc biernością. To decyzja, która oddaje sąd tam, gdzie jest jego właściwe miejsce.

W tym zdaniu milczenie Chrystusa nie jest zgodą na zło ani próbą nazwania niesprawiedliwości sprawiedliwością. Piotr pisze o cierpieniu znoszonym mimo dobrego postępowania i wskazuje na Jezusa jako wzór, który zostawił ślady do naśladowania. Jezus nie odpowiadał złorzeczeniem na złorzeczenie i nie groził, gdy cierpiał. Nie dlatego, że krzywda przestała być krzywdą, lecz dlatego, że nie oddał jej prawa do określania, kim jest i jak ma postąpić. „Oddawał się Temu, który sądzi sprawiedliwie” — te słowa niosą ciężar zawierzenia. Osąd pozostaje w rękach Boga, który widzi prawdę całkowicie, także tam, gdzie ludzkie sądy zawodzą. Nie jest to wezwanie, by ukrywać przemoc, rezygnować z ochrony ani odbierać skrzywdzonym głos. Wskazuje raczej, że odwet nie musi być ostatnim słowem. Można pomyśleć o śladach na drodze: prowadzą przez rzeczywistość cierpienia, ale nie każą uznać jej za dobro. W dalszych słowach Piotr przypomina, że Chrystus poniósł grzechy, aby ludzie żyli dla sprawiedliwości. Jego łagodność nie jest więc bezsilnością, lecz wiernością dobru, którego pełny sąd należy do Boga.