1 List Piotra 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł przed chwilą zachęcał wierzących, by miłowali się nawzajem, i chwalił słowo Boże jako niezniszczalne ziarno, które żyje i trwa na wieki. Teraz zwraca uwagę na ważną przestrogę: należy odrzucić wszelkie zło i podobne postawy. Takie grzechy niszczą miłość i blokują działanie słowa, a przez to powstrzymują nasz wzrost w nowym życiu.

Apostoł radzi odłożyć to, co złe, jak zrzuca się z siebie starą, zniszczoną szatę. Trzeba odrzucić to ze wstrętem i już nigdy tego nie przywdziewać. Wymienione grzechy to: złość, która może oznaczać zło w ogólności, tutaj jednak szczególnie uporczywy gniew skrywany w sercu, aż przeradza się w pragnienie skrzywdzenia innych; podstęp, czyli zwodnicze słowa, pochlebstwa, kłamstwa i przebiegłe sztuczki wykorzystujące czyjąś słabość; obłuda, czyli wszelkie udawanie, zarówno w sprawach religijnych, jak i w codziennych relacjach; zazdrość, czyli smutek z powodu czyjegoś dobra, powodzenia, talentów lub dobrej opinii; oraz obmowa, czyli mówienie przeciw komuś i szkodzenie jego dobremu imieniu.

Uczymy się z tego kilku rzeczy. Nawet najlepsi chrześcijanie nadal potrzebują przestróg przed poważnymi grzechami, takimi jak złość, obłuda i zazdrość, ponieważ ich uświęcenie jest jeszcze niepełne i wciąż zmagają się z pokusami. Nasze akty czci oddawanej Bogu nie będą Mu miłe, jeśli niedbale traktujemy innych ludzi. Wymienione tu grzechy są przewinieniami przeciw obowiązkom wobec bliźniego. Musimy je odrzucić, jeśli chcemy właściwie przyjmować słowo Boże. Jeden nieporzucony grzech może powstrzymać duchowy wzrost i pozbawić nas trwałego dobra. Złość, zazdrość, nienawiść, obłuda i obmowa często idą w parze, a obmowa bywa oznaką, że w sercu tkwią już złość i podstęp.

Apostoł postępuje teraz jak mądry lekarz: po oczyszczeniu ciała podaje pożywny pokarm. Najpierw poleca pozbyć się tego, co szkodliwe, a potem zachęca, by pragnąć słowa Bożego i dzięki niemu wzrastać. Nazywa je czystym mlekiem, pokarmem odpowiednim dla duszy, która rozpoczęła nowe życie w Chrystusie. Mleko to musi być nieskażone, wolne od ludzkich dodatków, które psują słowo Boże (Drugi List do Koryntian 2:17).

Mają pragnąć tego mleka jak nowo narodzone niemowlęta. Apostoł przypomina im, że narodzili się na nowo. Nowe życie potrzebuje odpowiedniego pokarmu, a nowo narodzone dzieci często i gorąco łakną mleka, robiąc wszystko, by je otrzymać. Podobnie chrześcijanie powinni z wielkim i nieustającym pragnieniem przyjmować słowo Boże, aby dzięki niemu wzrastać. Celem jest wzrost w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela (Drugi List Piotra 3:18).

Uczymy się z tego, że silne pragnienie słowa Bożego jest pewnym znakiem nowego narodzenia. To jeden z pierwszych znaków, ale zarazem pewny. Uczymy się też, że wzrastanie w mądrości i łasce jest celem każdego chrześcijanina, a wszystkie środki duchowego wzrostu mają nas budować. Słowo Boże, gdy właściwie się je przyjmuje, nie pozostawia człowieka takim, jakim był. Przemienia go na lepsze.

Apostoł przywołuje też powód wynikający z ich własnego doświadczenia: zakosztowali dobroci Pana (Pierwszy List Piotra 2:3). Nie wyraża wątpliwości, lecz przypomina tym wierzącym coś, co już wiedzą. Skoro doświadczyli dobroci Boga, powinni odrzucić te grzechy, zapragnąć słowa i dzięki niemu wzrastać. Mowa tu o Panu Jezusie Chrystusie.

Uczymy się z tego, że Pan Jezus Chrystus jest pełen łaski dla swojego ludu. Sam w sobie jest nieskończenie dobry, a wobec potrzebujących grzeszników jest życzliwy, hojny i miłosierny. Jest łagodny i dobry dla tych, którzy na to nie zasługują, a Jego łaska jest obfita. Uczymy się też, że łaskę Chrystusa najlepiej poznaje się przez osobiste doświadczenie. Zakosztowanie wymaga bezpośredniego kontaktu, a zatem oznacza zjednoczenie z Chrystusem przez wiarę. Wtedy możemy doświadczać Jego dobroci w Jego trosce o nas, w naszych duchowych potrzebach, lękach i próbach, a także w słowie Bożym i codziennym oddawaniu Bogu czci.

Mimo to nawet najlepsi słudzy Boga doświadczają w tym życiu tylko odrobiny łaski Chrystusa. Zakosztować czegoś to otrzymać niewiele, a nie pełnię, która całkowicie nasyca. Podobnie jest z pociechą, jakiej Bóg udziela w tym świecie. Słowo Boże jest najważniejszym środkiem, przez który Chrystus objawia swoją łaskę i obdarza nią ludzi. Najpełniej kosztują tej łaski ci, którzy karmią się czystym mlekiem słowa. Dlatego podczas czytania i słuchania słowa powinniśmy nadal szukać głębszego poznania i doświadczenia Jego łaski.