1 List Piotra 2:20 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście Piotra 2:20 pada pytanie: „Co bowiem za chwała, jeżeli wytrzymacie chłostę jako grzesznicy? – Ale to się Bogu podoba, jeżeli dobrze czynicie, a wytrzymacie cierpienia.” Fragment nie chwali samego bólu. Autor zestawia dwie sytuacje: znoszenie kary za własną winę oraz znoszenie cierpienia wtedy, gdy człowiek postępuje dobrze. Dopiero w tej drugiej mowa o tym, że to się Bogu podoba. Słowa te w kontekście skierowane są do niewolników, którzy mogli być surowo karani także wtedy, gdy nie zawinili, a więc do ludzi zupełnie bezbronnych wobec przemocy. W tym zdaniu słychać coś bardzo delikatnego. Bóg nie czyni z cierpienia zasługi samego w sobie. Zauważa jednak wierność, która trwa wtedy, gdy ucieczka od bólu nie jest możliwa, a sumienie pozostaje czyste. Taka wierność rzadko wygląda okazale. Przypomina raczej ciche trwanie w dobru tam, gdzie nikt tego nie widzi i nikt tego nie nagrodzi. Fragment nie obiecuje też, że każde cierpienie zostanie w ten sposób uznane albo że ból zawsze towarzyszy dobremu czynieniu. Mówi o konkretnej sytuacji i o konkretnej postawie. Zostawia miejsce na żal, zmęczenie i trudne pytania, które mogą wracać nawet u tych, którzy starają się postępować dobrze.

W 1 Liście Piotra 2:20 kluczowe jest rozróżnienie między cierpieniem za własne zło a niesprawiedliwym cierpieniem mimo czynienia dobra. Zniesienie kary za wykroczenie nie daje powodu do chluby. Inaczej jest, gdy ktoś postępuje właściwie, a mimo to doświadcza krzywdy: wierność Bogu w takich okolicznościach ma wartość przed Nim. Werset należy do fragmentu zwróconego do niewolników, także tych poddanych surowym panom. Piotr nie nazywa niesprawiedliwości dobrem ani nie uniewinnia krzywdzących. Opisuje, co może znaczyć wierność Bogu w realiach, w których adresaci nie mieli swobody decydowania o własnym losie. Nie wynika stąd, że każda osoba doznająca przemocy ma obowiązek pozostać w niebezpiecznej sytuacji; tekst mówi o postawie wobec cierpienia, nie ustanawia ogólnego nakazu tolerowania krzywdy. Kontekst bezpośrednio wskazuje na Chrystusa: niewinny, nie odpowiadał złorzeczeniem ani groźbą, lecz powierzył sprawę sprawiedliwemu Sędziemu. To nie pochwała cierpienia samego w sobie. Chwała polega na tym, że zło nie staje się usprawiedliwieniem dla odwetu, a czynienie dobra pozostaje wierne Bogu nawet wtedy, gdy spotyka się z niesprawiedliwą odpłatą.

Pytanie z 1 Listu Piotra 2:20 brzmi trudno: co za chwała w tym, że ktoś wytrzymuje chłostę jako grzesznik? Apostoł nie pochwala bicia za winę i nie zachęca do szukania kary. Mówi raczej, że cierpienie należne za zły czyn nie przynosi uznania przed Bogiem, bo jest zwykłym skutkiem tego, co się zrobiło. Inaczej wygląda sytuacja, gdy ktoś dobrze postępuje, a mimo to cierpi. Pracownik, który rzetelnie wykonuje swoją robotę, może zostać publicznie obwiniony za cudzy błąd. Może wtedy nie kłamać, nie odpłacać podstępem i nie rzucać oskarżeń w odpowiedzi. Jego wytrwałość nie usuwa krzywdy, ale pokazuje, komu naprawdę ufa, i to właśnie podoba się Bogu. Warto zauważyć, że werset nie obiecuje widocznej nagrody ani nie zapewnia, że uczciwość zawsze wygra w ziemskim sporze. Piotr mówi o dobrym czynieniu i o wytrwaniu w cierpieniu, a nie o gwarancji, że trudność szybko minie. Najważniejsze jest to, z jakiego sumienia wypływa wytrwałość, bo właśnie ono stoi przed Bogiem.

W 1 Liście Piotra 2:20 rozstrzygające jest nie samo cierpienie, lecz jego przyczyna. Kara za zło nie staje się zasługą dlatego, że ktoś ją znosi. Piotr mówi o czymś innym: o niesprawiedliwym cierpieniu człowieka, który czyni dobro, w kontekście niewolników poddanych także surowym panom. Te słowa nie czynią krzywdy dobrą ani nie odbierają jej ofiarom prawa do sprawiedliwości. Bóg widzi różnicę, której ludzki osąd może nie dostrzec. W Jego spojrzeniu wytrwałość w dobru, mimo niesprawiedliwości, ma wagę — nie dlatego, że ból sam w sobie jest święty, lecz dlatego, że człowiek nie oddaje mu swojego sumienia. Chwała, o której mówi Piotr, nie jest pochwałą świata ani nagrodą za każde znoszone cierpienie. W sąsiednich wersetach wzorem jest Chrystus: niewinny, nieodpowiadający złorzeczeniem na złorzeczenie, powierzający się Temu, który sądzi sprawiedliwie. Jego ślad nie prowadzi do nazywania zła dobrem. Przypomina, że krzywda nie ma ostatniego słowa, a wierność sprawiedliwości jest widziana przez Boga.