1 List Piotra 2:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset składa się z czterech krótkich poleceń, które brzmią prosto, a jednak dotyczą bardzo różnych miejsc w życiu. Szacunek dla wszystkich dotyczy spotkań z obcymi ludźmi, sąsiadami i tymi, z którymi trudno się dogadać. Miłość do braci przypomina o wspólnocie wierzących, która bywa zarazem bliska i trudna. Bojaźń Boża stoi w środku tej listy, a cześć dla króla wskazuje na władzę, której nie wybieramy, ale wobec której zachowujemy swoją godność. Warto zauważyć kontekst. W Pierwszym Liście Piotra 2:13 apostoł pisze o poddaniu „ze względu na Pana”, a w 2:16 przypomina, że wolność nie może usprawiedliwiać zła. Szacunek wobec ludzi zakorzenia się więc w relacji z Bogiem, a nie w tym, czy ktoś na niego zasługuje albo czy łatwo nam go polubić. Ta perspektywa bywa wymagająca, bo szanować trzeba także tych, którzy sprawiają kłopot. Myśl, że Bóg obejmuje wszystkie te relacje naraz, łagodzi poczucie rozdarcia. Życie nie dzieli się na część sakralną i resztę. Każde spotkanie, w którym ktoś został uszanowany, staje się miejscem, gdzie bojaźń Boża przybiera konkretny kształt.

Zwięzłość 1 Listu Piotra 2:17 może zacierać ważne rozróżnienie: cztery krótkie wezwania nie opisują czterech równorzędnych relacji. „Wszystkich szanujcie” wyznacza szeroki zakres: godność nie zależy od przynależności do wspólnoty. „Braci miłujcie” mówi o szczególnej więzi między wierzącymi, a „Boga się bójcie” wskazuje, komu należy się ostateczna cześć i posłuszeństwo. Króla także należy czcić, lecz nie staje się przez to równy Bogu. Kontekst dopowiada, że takie postępowanie łączy się z wolnością rozumianą nie jako przyzwolenie na zło, lecz jako służba Bogu. Piotr pisze o poddaniu się ludzkiej władzy „ze względu na Pana” i o dobrych czynach, które odbierają oszczerstwom podstawę. Zarazem nie przedstawia władzy jako nieomylnej ani cierpienia jako dowodu winy: wspomina o niesprawiedliwym cierpieniu i wskazuje na Chrystusa. Werset nie ustanawia więc kultu władcy ani nie znosi różnicy między szacunkiem a miłością wspólnotową. Porządkuje lojalności: chrześcijanin okazuje ludziom należny szacunek, szczególną miłość braciom, a Bogu bojaźń, która pozostaje miarą wszystkich ziemskich autorytetów.

Werset z 1 Listu Piotra 2:17 zamyka krótki fragment o życiu w świecie i składa się z czterech poleceń. Dwa pierwsze dotyczą ludzi: szacunku dla wszystkich i miłości do braci, czyli współwierzących. Dwa kolejne wskazują na Boga i na króla. Piotr nie rozdziela tych obszarów. Wcześniej pisze o poddaniu każdej ludzkiej zwierzchności „ze względu na Pana” (1 List Piotra 2:13). Cześć dla władzy nie stoi więc obok wiary, lecz z niej wypływa. W codziennym życiu szacunek nie zależy od tego, czy ktoś na niego zasługuje. Pracownik z wymagającym przełożonym może wykonywać swoje zadania rzetelnie i z godnością, nie traktując go jednak jak ostatecznego autorytetu. Miłość do braci nie wymaga udawania, że wszyscy są nam bliscy. Wymaga uczciwości wobec tych, z którymi łączy nas ta sama wiara. Najmocniej wybrzmiewa tu rola bojaźni Boga. Dzięki niej szacunek nie przeradza się w uległość, a miłość nie zamienia się w lęk przed ludźmi. Codzienna uczciwość wobec ludzi staje się wtedy zwyczajną formą wierności Bogu.

W 1 Liście Piotra 2:17 cztery krótkie wezwania wyznaczają porządek życia: „Wszystkich szanujcie, braci miłujcie, Boga się bójcie, czcijcie króla!”. Każde wskazuje inną relację, ale razem przypominają, że żadna ludzka władza nie zajmuje miejsca Boga. Szacunek obejmuje wszystkich, nie tylko bliskich i podobnie myślących. Miłość wobec braci i sióstr we wspólnocie jest szczególną więzią, nie zamknięciem na pozostałych. Król ma być czczony, czyli traktowany z należnym uznaniem, lecz najwyższa cześć należy się Bogu. Bojaźń Boża staje się tu miarą, która ogranicza ludzkie roszczenia i porządkuje lojalność. Najbliższy kontekst mówi o wolności przeżywanej jako służba Bogu i o dobrych czynach wobec zwierzchności. Nie jest to pochwała niesprawiedliwości ani nakaz uznania zła za dobro: dalsze słowa rozdziału nazywają cierpienie niesprawiedliwe cierpieniem i wskazują na Chrystusa jako wzór. Władza pozostaje ludzka i ograniczona; godność drugiego człowieka nie zależy od jego pozycji. W perspektywie wieczności ten porządek ma cichą wagę: ziemskie tytuły przemijają, a wierność Bogu nadaje kształt temu, jak traktowani są inni.