1 List Piotra 1:10 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł opisał już ludzi, do których pisał, oraz wielkie błogosławieństwa, których doświadczali. Teraz wyjaśnia, dlaczego mogli zaufać temu, co im przekazał. Ponieważ byli Żydami i darzyli Stary Testament głębokim szacunkiem, wskazuje im proroków. Pokazuje w ten sposób, że zbawienie przez wiarę w Jezusa Chrystusa nie było nową nauką, lecz tą samą prawdą, której starożytni prorocy pilnie poszukiwali.

Najpierw zwróćmy uwagę na to, kto prowadził te poszukiwania: prorocy. Byli to ludzie natchnieni przez Boga, którzy dzięki działaniu Ducha Świętego mówili lub spisywali rzeczy wykraczające poza ich własne możliwości i wiedzę, na przykład zapowiadali przyszłe wydarzenia i wolę Boga. Następnie warto zauważyć, czego szukali: zbawienia i łaski, która miała nadejść. Chodzi o pełnię zbawienia ludzi ze wszystkich narodów przez Jezusa Chrystusa, a szczególnie o miłosierdzie, które miało stać się udziałem Żydów, bo Jezus został posłany najpierw do „owiec, które poginęły z domu Izraela” (Ewangelia Mateusza 15:24). Prorocy wypatrywali jasnych dni światła, łaski i pociechy dla Kościoła. Pragnienie ich ujrzenia sprawiało, że tęsknili za czasem Ewangelii.

Zwróćmy też uwagę na to, jak szukali: dociekali i starannie badali. Użyte tu słowa są mocne. Przywodzą na myśl górników, którzy głęboko kopią i przebijają się przez skałę, by znaleźć rudę. Święci prorocy żarliwie pragnęli zrozumieć Bożą łaskę, która miała się objawić w czasach Mesjasza, i pilnie starali się ją poznać. Natchnienie nie zwalniało ich z potrzeby uważnego studiowania. Nawet Daniel, choć był bardzo umiłowany i natchniony, zrozumiał czas dzięki księgom i badaniu (Księga Daniela 9:2). Otrzymane objawienia nadal wymagały rozważania, modlitwy i namysłu, ponieważ wiele proroctw miało więcej niż jedną warstwę znaczeniową. Początkowo mogły wskazywać na wydarzenie bliskie w czasie, lecz ostatecznie zapowiadały Chrystusa, Jego cierpienie lub Jego królestwo.

Wynika z tego kilka ważnych rzeczy. Zbawienie grzeszników przez Jezusa Chrystusa było przedmiotem rozważań i podziwu najmądrzejszych ludzi. Wielkość tego tematu oraz ich własna potrzeba zbawienia skłaniały ich do wnikliwego badania. Człowiek prawy cieszy się także z miłosierdzia Boga okazywanego innym, a nie tylko sobie. Prorocy byli głęboko poruszeni miłosierdziem, które Bóg miał okazać zarówno Żydom, jak i poganom, gdy przyjdzie Chrystus. Skoro natchnieni prorocy musieli tak pilnie badać te sprawy, tym bardziej potrzebujemy tego my, słabi i często powoli dochodzący do zrozumienia.

Widać tu również, że łaska przyniesiona przez Ewangelię przewyższa wszystko, co ją poprzedzało. Czas Ewangelii jest jaśniejszy, pełniejszy, rozleglejszy i potężniejszy niż każdy wcześniejszy porządek ustanowiony przez Boga. Prorocy szczególnie badali cierpienia Chrystusa i następującą po nich chwałę. Obejmuje to całe przesłanie Ewangelii: Chrystus został wydany z powodu naszych grzechów i wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia, czyli tego, że Bóg uznaje nas za sprawiedliwych i przyjmuje do siebie.

Prorocy chcieli również poznać czas i okoliczności pojawienia się Mesjasza. Tęsknili za dniami Syna Człowieczego i pragnęli wiedzieć — na tyle, na ile pozwalało im objawienie Ducha Chrystusa działającego w nich — kiedy to nastąpi. Interesował ich także charakter tych dni: czy będą spokojne czy pełne niepokoju, pokojowe czy naznaczone wojną.

Pokazuje to, że Jezus Chrystus istniał, zanim narodził się jako człowiek, ponieważ Jego Duch działał już w prorokach. Wskazuje to również, że nauka o Trójcy Świętej, czyli o jednym Bogu w trzech osobach, nie była w Starym Testamencie całkowicie nieznana. Prorocy wiedzieli, że poruszał nimi Duch obecny w ich wnętrzu, i rozpoznawali w Nim Ducha Chrystusa, odrębnego od samego Chrystusa. Widzimy więc wielość osób, a także inne fragmenty Starego Testamentu wskazują na Trójcę. Dzieło przypisane tu Duchowi Świętemu dowodzi również, że jest On Bogiem: wiele wieków wcześniej objawił cierpienia Chrystusa, potwierdził tę prawdę przez proroków, czynił cuda na jej potwierdzenie i uzdalniał wierzących do jej przyjęcia.

Od Chrystusa uczymy się także, że przed chwałą przychodzi czas służby i cierpienia. Tak było w Jego przypadku, a uczeń nie jest większy od swojego Mistrza. Czas cierpienia jest krótki, lecz chwała trwa wiecznie. Nawet najdotkliwsza próba nie może powstrzymać nieporównanie większej i trwałej chwały, którą Bóg z niej wyprowadzi.

Poszukiwania proroków nie poszły na marne. Bóg udzielił im jasnej odpowiedzi, która przyniosła im spokój i pociechę. Dowiedzieli się, że te rzeczy nie wydarzą się za ich życia, ale na pewno nastąpią w czasach apostołów. Służyli nie sobie, lecz nam, a apostołowie mieli przekazać te prawdy światu, prowadzeni przez Ducha Świętego z niezawodną pewnością.

Widzimy tu trzy grupy osób zgłębiających zbawienie przez Jezusa Chrystusa. Prorocy badali tę sprawę. Apostołowie studiowali proroctwa, widzieli ich wypełnienie, a następnie głosili innym to, co poznali. Także aniołowie wnikliwie się temu przyglądają. Pokazuje to, że gorliwe dążenie do poznania Chrystusa i obowiązków, które na nas spoczywają, przynosi owoc. Prorocy otrzymywali objawienie. Daniel studiował i zdobywał zrozumienie. Berejczycy badali Pisma i dzięki temu upewniali się w poznanej prawdzie.

Widać też, że nawet najświętsi i najlepsi ludzie czasem nie otrzymują tego, o co słusznie i pobożnie proszą.

Pragnienie proroków, by dowiedzieć się więcej o tym, kiedy Chrystus pojawi się na świecie, było słuszne i pobożne, choć Bóg nie pozwolił im poznać tej odpowiedzi. Podobnie dobrzy rodzice mogą modlić się za swoje niegodziwe dzieci, ubodzy — o uwolnienie od ubóstwa, a człowiek prawy — o oddalenie śmierci. Bóg jednak często nie spełnia tych szczerych próśb. Chętniej odpowiada na prawdziwe potrzeby niż na każdą naszą prośbę.

To zaszczyt i znak chrześcijańskiego życia, gdy w wielu sytuacjach służy się innym bardziej niż sobie. Prorocy służyli innym, a nie sobie. „Nikt z nas nie żyje dla siebie” (List do Rzymian 14:7). Trudno o coś bardziej sprzecznego z ludzką naturą i chrześcijańską nauką niż uczynienie z siebie samego własnego celu i życie wyłącznie dla siebie.

Bóg stopniowo i etapami przekazywał Kościołowi swoje słowa, lecz wszystkie te części doskonale do siebie pasują. Nauka proroków i nauka apostołów są ze sobą całkowicie zgodne, ponieważ obie pochodzą od tego samego Ducha Bożego. Powodzenie służby głoszenia Ewangelii zależy od Ducha Świętego zesłanego z nieba. Ewangelia jest służbą Ducha, a jej moc zależy od Jego działania i błogosławieństwa.

Tajemnice Ewangelii i sposób, w jaki Bóg zbawia ludzi, są tak pełne chwały, że nawet błogosławieni aniołowie pragną w nie wniknąć. Badają je uważnie, dociekliwie i z głębokim zainteresowaniem. Z podziwem i czcią rozważają cały plan odkupienia człowieka, a szczególnie prawdy, o których apostoł właśnie pisał. Aniołowie pragną w nie wejrzeć, pochylając się, by się im przyjrzeć — podobnie jak cherubini nieustannie spoglądali na przebłagalnię.