1 Księga Machabejska 4 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gorgiasz wziął ze sobą pięć tysięcy piechoty i tysiąc doborowej konnicy i nocą wyszedł z obozu,

aby niespodziewanie napaść na obóz Żydów i zadać im klęskę. Jego przewodnikami byli żołnierze z zamku.

Juda jednak dowiedział się o tym i sam ruszył z wojownikami, aby uderzyć na siły królewskie, które pozostały w obozie pod Emmaus

jeszcze wtedy, kiedy część wojska była daleko od obozu.

Gorgiasz nocą przybył do obozu Judy. Nikogo jednak nie zastał. Szukał więc ich w górach, bo mówił sobie: Oni uciekają przed nami.

O świcie Juda ukazał się na równinie razem z trzema tysiącami żołnierzy. Poza pancerzami i mieczami nie mieli żadnej broni, jaką pragnęliby mieć.

Zobaczyli zaś, jak obóz pogan był mocny, obwarowany i otoczony konnicą, a oni wyćwiczeni w walce.

Wtedy Juda odezwał się do tych ludzi, którzy z nim byli: Nie obawiajcie się ich wielkiej liczby! Nie bójcie się ich natarcia!

Przypomnijcie sobie, jak w Morzu Czerwonym ocaleli nasi przodkowie, gdy ścigał ich faraon razem z wojskiem.

Teraz więc wołajmy do Nieba, może ma w nas upodobanie i wspomni na przymierze zawarte z przodkami, i zgniecie dzisiaj to wojsko przed nami,

aby wszystkie narody przekonały się, że istnieje Ten, który wybawia i ratuje Izraela.

Poganie podnieśli oczy i zobaczyli, że oni idą przeciwko nim.

Wyszli więc z obozu do walki. Ci, którzy byli obok Judy, zagrali na trąbach.

Tak rozpoczęto bitwę. Poganie zostali pobici i uciekli na równinę,

a wszyscy, którzy uciekali ostatni, padli pod mieczem. Ścigano ich aż do Gezer, do równiny idumejskiej, do Azotu i do Jamnii. Zginęło z nich blisko trzy tysiące żołnierzy.

Potem Juda i wojsko wrócili z pościgu za nimi,

Juda zaś powiedział do ludzi: Nie bądźcie łakomi na łupy! Walka jest bowiem jeszcze przed nami.

Gorgiasz i jego wojsko jest blisko nas, na górze. Stańcie więc teraz przeciwko naszym wrogom, pobijcie ich, a wtedy z pełną swobodą będziecie mogli zabrać łupy.

Juda jeszcze nie dokończył tych słów, gdy ukazał się jakiś oddział, który schodził z góry.

Zobaczył on, że swoi pouciekali, a obóz jest spalony. Dym bowiem, który się unosił, wyraźnie ukazywał to, co się stało.

Ci, którzy to zobaczyli, bardzo się przestraszyli. Kiedy zaś zobaczyli na równinie także wojsko Judy gotowe do walki,

wszyscy uciekli do filistyńskiego kraju.

Wtedy Juda wrócił, aby zabrać łupy z obozu. Zabrali wiele złota i srebra, a także fioletowej i czerwonej purpury oraz wiele innego bogactwa.

Wracając, śpiewali pieśni i dziękowali Niebu, że jest dobre i że Jego łaskawość trwa na wieki.

Tego bowiem dnia dokonało się prawdziwe wybawienie Izraela.

Ci z pogan, którzy zdołali się uratować, udali się do Lizjasza i donieśli mu o wszystkim, co się stało.

On zaś, dowiedziawszy się o tym, przestraszył się i upadł na duchu, bo z Izraelem nie stało się tak, jak on sobie życzył, i nie wyszło tak, jak mu król rozkazał.

W następnym więc roku zgromadził sześćdziesiąt tysięcy doborowej piechoty i pięć tysięcy konnicy, aby ich pobić.

Przybyli do Idumei i w Bet-Sur rozłożyli obóz. Juda z dziesięciu tysiącami żołnierzy wyruszył im naprzeciw.

Kiedy zobaczył ogromne wojsko, modlił się słowami: Błogosławiony jesteś, Wybawicielu Izraela, który złamałeś natarcie mocarza ręką swego sługi Dawida i który wydałeś obóz filistyński w ręce Jonatana, syna Saula, i tego, który nosił za nim broń.

Tak samo wydaj ten obóz w ręce Twego izraelskiego ludu. Niech zostaną okryci hańbą razem ze swoim wojskiem i ze swoją konnicą.

Ześlij na nich strach, zniszcz ich odwagę i męstwo, niech drżą z obawy przed swoją klęską!

Powal ich na ziemię mieczem tych, którzy cię miłują, i niech Cię sławią pieśniami wszyscy, którzy znają Twoje imię.

Rzucili się jedni na drugich. Z wojska Lizjasza padło blisko pięć tysięcy żołnierzy zabitych przez nich.

Kiedy Lizjasz spostrzegł odwrót swoich szyków i odwagę żołnierzy Judy, jak gotowi byli albo żyć, albo mężnie zginąć, wycofał się do Antiochii i najmował żołnierzy, aby znów znaleźć się w Judei z większą liczbą wojska.

Juda i jego bracia powiedzieli: Oto nasi wrogowie są starci. Chodźmy, aby oczyścić świątynię i na nowo ją poświęcić.

Zebrało się więc całe wojsko i poszli na górę Syjon.

Tam zobaczyli, że świątynia jest spustoszona, ołtarz zbezczeszczony, bramy popalone, na dziedzińcu rozrośnięte krzaki jak w lesie albo na jakiejś górze, a pomieszczenia dla kapłanów zamienione w ruinę.

Rozdarli więc swoje szaty, zaczęli głośno płakać, głowy posypali popiołem

i upadli twarzą na ziemię. Potem zaś zaczęli grać na trąbach sygnałowych i wołali do Nieba.

Wtedy Juda rozkazał ludziom, aby walczyli z tymi, którzy przebywali na zamku, aż świątynia zostanie oczyszczona.

Wybrał kapłanów nienagannych i wiernych Prawu.

Oczyścili oni świątynię i wynieśli zbezczeszczone kamienie na nieczyste miejsce.

Potem naradzali się, co zrobić z ołtarzem całopalenia, który został zbezczeszczony.

Przyszła im jednak dobra myśl, żeby go zburzyć, aby nie było dla nich hańbą to, że poganie go zbezcześcili. Zburzyli więc ołtarz,

a kamienie złożyli w oznaczonym miejscu na świątynnej górze, na tak długo, aż pojawi się prorok i nimi rozporządzi.

Potem zaś, zgodnie z nakazami Prawa, wzięli nieciosane kamienie i na wzór poprzedniego zbudowali nowy ołtarz.

Naprawili też świątynię i poświęcili wnętrze przybytku oraz dziedzińce.

Wykonali także nowe święte naczynia, a do przybytku wnieśli świecznik, ołtarz kadzenia i stół.

Na ołtarzu palili kadzidło, zapalili świece na świeczniku i jaśniały one w przybytku.