1 Księga Machabejska 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Tymczasem jego miejsce zajął jego syn, Juda, który miał przydomek Machabeusz.

Wsparli go wszyscy jego bracia i wszyscy, którzy wcześniej przyłączyli się do jego ojca. Z radością prowadzili wojnę w obronie Izraela.

On rozszerzył chwałę swojego ludu. Włożył bowiem na siebie pancerz jak olbrzym, przepasał się bronią wojenną i rozpoczął wojnę, chroniąc wojsko swoim mieczem.

W swoich czynach był podobny do lwa, do lwiątka, które ryczy, rzucając się na zdobycz.

Ścigał bezbożnych i tropił ich, a na pastwę płomieni oddał tych, którzy niepokoili jego naród.

Bezbożni byli przerażeni ze strachu przed nim i drżeli wszyscy, którzy postępowali bezbożnie, a on wybawiał i sprzyjało mu szczęście.

Wielu królów rozgniewał na siebie, ale Jakub cieszył się z jego czynów i aż na wieki jego pamięć pozostanie błogosławiona.

Przeszedł przez judzkie miasta, wytępił w nich bezbożnych ludzi i odwrócił gniew Boży od Izraela.

Jego imię było znane aż na krańcach ziemi i zgromadził tych, którzy mieli zginąć.

Apoloniusz zebrał pogan i liczne wojsko z Samarii, aby walczyć przeciwko Izraelowi.

Juda dowiedział się o tym, wyszedł mu naprzeciw, pobił go i zabił. Padło wielu zabitych, a reszta uciekła.

Oni zaś zabrali zdobyte na nich łupy, a Juda wziął sobie miecz Apoloniusza i walczył nim przez całe swoje życie.

Seron, dowódca wojsk syryjskich, dowiedział się, że Juda zebrał sobie ludzi i zgromadził prawowiernych, aby wyruszyć na wojnę.

Powiedział więc: Uczynię swoje imię sławnym i przygotuję dla siebie chwałę w królestwie; będę walczył przeciwko Judzie i przeciwko tym, którzy się z nim połączyli, a którzy lekceważą królewskie rozkazy.

Tak więc wyruszył on, a z pomocą wyruszyło mu także silne wojsko bezbożnych, aby dokonać zemsty na synach Izraela.

Gdy zbliżył się do stóp wzniesienia, na którym leży Bet-Choron, wtedy Juda z małym oddziałem wyszedł mu naprzeciw.

Gdy zobaczyli wojsko, które szło im naprzeciw, powiedzieli do Judy: Nas jest tak mało, czy będziemy mogli walczyć z tym tak wielkim, potężnym mnóstwem? A przecież my dzisiaj jeszcze nic nie jedliśmy i zabrakło nam sił.

Juda odpowiedział: Bez trudu wielu może zostać pokonanych rękami małej liczby, bo Niebu nie robi różnicy, czy ocali przy pomocy wielkiej, czy małej liczby.

Zwycięstwo w bitwie nie zależy bowiem od liczebności wojska; prawdziwą siłą jest ta, która pochodzi z Nieba.

Oni przychodzą do nas pełni pychy i bezprawia, aby wytępić nas razem z naszymi żonami i dziećmi i aby nas obrabować.

My zaś walczymy o swoje życie i o swoje obyczaje.

On sam skruszy ich przed naszymi oczami. Wy zaś nie obawiajcie się ich!

Gdy skończył swoje przemówienie, nagle uderzył na nich, tak że Seron i jego wojsko zostali przez nich pobici.

Ścigali ich od przejścia Bet-Choron aż do równiny. Spośród nich padło blisko ośmiuset ludzi, a inni uciekli do ziemi Filistynów.

Wtedy zaczęto się bać Judy i jego braci, a strach przed nimi padł na okoliczne narody.

Wieść o nim doszła aż do króla, a narody opowiadały o walkach Judy.

Antioch, gdy dowiedział się o tych wydarzeniach, zawrzał gniewem. Rozesłał rozkazy i zgromadził wszystkie siły swojego królestwa, bardzo wielką armię.

Potem otworzył swój skarbiec i wypłacił żołnierzom żołd na rok z góry. Polecił też, żeby byli gotowi na wszystko.

Wtedy jednak zauważył, że w skarbcach brakuje pieniędzy. Rozruchy i udręki, które sprowadził na te okolice, gdzie kazał znieść obyczaje obowiązujące od najdawniejszych lat, sprawiły bowiem, że podatki były małe.

Obawiał się więc, że, jak już nieraz się to zdarzało, nie będzie miał pieniędzy na wydatki i na podarunki, które wcześniej rozdawał hojną ręką. Był bowiem bardziej rozrzutny niż inni królowie, jego poprzednicy.

W tych swoich wielkich kłopotach postanowił, że uda się do Persji, zbierze podatki z tamtejszych krain i zgromadzi wiele pieniędzy.

Jako królewskiego zarządcę od rzeki Eufrat aż do granic Egiptu zostawił Lizjasza, człowieka poważanego, pochodzącego z królewskiego rodu,

i polecił mu, żeby aż do jego powrotu wychowywał jego syna, Antiocha.

Pozostawił mu także połowę swoich wojsk razem ze słoniami i dał mu wskazówki dotyczące wszystkich swoich zamiarów oraz mieszkańców Judei i Jerozolimy;

żeby mianowicie wysłał przeciwko nim wojsko, starł i całkowicie zniszczył siły izraelskie i to, co pozostało z Jerozolimy, żeby wymazał nawet pamięć o nich w tym miejscu,

żeby osiedlił obcych ludzi na ich obszarach, a ziemię rozdzielił przez losowanie.

Wtedy król zabrał drugą połowę swoich wojsk, w roku sto czterdziestym siódmym wyruszył ze swojej królewskiej stolicy, Antiochii, przeprawił się przez rzekę Eufrat i przeszedł przez górne krainy.

Lizjasz wybrał Ptolemeusza, syna Dorymenesa, Nikanora i Gorgiasza, walecznych ludzi spośród królewskich przyjaciół

i posłał z nimi czterdzieści tysięcy pieszych i siedem tysięcy konnicy, żeby poszli do ziemi judzkiej i spustoszyli ją zgodnie z królewskim rozkazem.

Wyruszyli oni z całym swoim wojskiem, przybyli w pobliże Emmaus i rozłożyli się obozem na równinie.

Gdy kupcy z tamtejszej okolicy dowiedzieli się o tym, wzięli bardzo dużo srebra i złota oraz pęta na nogi i przybyli do obozu, aby wziąć sobie Izraelitów za niewolników. Przyłączyły się do nich także oddziały z Syrii i z ziemi filistyńskiej.

Juda razem z braćmi zobaczył, że zło przekracza miarę i że wojska już obozują na ich ziemi. Dowiedzieli się też o rozkazach, które król wydał, żeby zupełnie zniszczyć naród.

Jeden więc mówił do drugiego: Przeciwstawmy się zniszczeniu naszego narodu. Walczmy w obronie naszego narodu i świętości!

Zgromadzili się więc wszyscy, by być gotowi do walki, a także by się modlić i prosić o łaskę i zmiłowanie.

Jeruzalem było niezamieszkane jak jakaś pustynia; spośród jego synów nikt do niego nie wchodził ani nie wychodził, świątynię deptano. W zamku synowie cudzoziemców, a miasto jak gospoda dla pogan. Od Jakuba odeszła radość, nie słychać już fletu ani harfy.

Zebrali się i udali się do Mispa, naprzeciw Jerozolimy, dlatego że dawniej Mispa było dla Izraela miejscem modlitwy.

Tego dnia pościli, włożyli na siebie wory, posypali głowy popiołem i porozdzierali swoje szaty.

Potem rozwinęli księgę Prawa w tym samym celu, w jakim poganie pytają posągi swoich bóstw.

Potem przynieśli kapłańskie szaty, pierwsze plony i dziesięciny, przywołali także nazirejczyków, których liczba dni była już pełna,

i wołali do Nieba słowami: Co mamy czynić z tymi? Gdzie ich zaprowadzić?