1 List do Koryntian 4:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł opisuje los apostołów, którzy byli wyśmiewani, oczerniani i traktowani jak coś zbędnego. Słowa „Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili” nie łagodzą tej sytuacji, bo nazywają ją wprost. W tym samym zdaniu pojawia się jednak odpowiedź: oczerniani odpowiadają „dobrym słowem” (1 List do Koryntian 4:13). Ten wers nie opisuje udawania, że nic nie boli. Mówi o tym, co zostanie wypowiedziane jako następne. W tym fragmencie szczególnie wyraźnie widać coś bardzo ludzkiego. Kiedy ktoś rani nas mową, łatwo oddać tym samym językiem, a potem długo nosić w sobie gorycz. Paweł nie obiecuje, że dobre słowo od razu rozwiąże konflikt albo że ludzie zmienią zdanie. Opisuje postawę, w której zraniony nie oddaje ciosu i nie pozwala, by cudze oszczerstwo zamieniło jego serce w kamień. Warto zauważyć, że słowa „aż do tej chwili” mówią o trwającym doświadczeniu, a nie o obietnicy, że cierpienie zaraz minie. Dobre słowo nie cofa tego, co się wydarzyło, ale pozwala zachować wewnętrzną wierność także wtedy, gdy świat zdaje się mówić o nas najgorsze rzeczy.

W 1 Liście do Koryntian 4:13 Paweł opisuje sposób, w jaki apostołowie odpowiadają na wrogość: oczerniani, nie oddają oszczerstwem, lecz dobrym słowem. Nie jest to zaprzeczenie krzywdy ani zgoda na niesprawiedliwość. W sąsiednich wersetach ta odpowiedź należy do szerszego obrazu ich służby: znoszą prześladowanie i błogosławią tym, którzy im złorzeczą. Druga część wersetu nazywa cenę tej służby. Paweł mówi, że apostołowie stali się „jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich”. Słowo „jakby” podkreśla obraz pogardy, a nie rzeczywistą wartość tych ludzi. Wcześniej przeciwstawia ich upokorzenie korynckiemu poczuciu siły i szacunku. Nie buduje więc ogólnej zasady, że cierpienie samo w sobie dowodzi wierności; opisuje własne apostolskie doświadczenie i konfrontuje wspólnotę z różnicą między jej prestiżem a ich losem. Werset łączy zatem dwa wymiary świadectwa: sposób odpowiadania na zniewagę i społeczne odrzucenie. Dobre słowo nie usuwa upokorzenia, ale pokazuje, że osąd świata nie musi określać postawy ani prawdziwej godności sługi Chrystusa.

Pierwszy List do Koryntian 4:13 opisuje apostołów, którzy wciąż byli traktowani jak ludzie bez znaczenia: „dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas oczerniają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili”. Paweł nie udaje, że pogarda go nie boli. Nazywa ją wprost. Najbardziej uderza w tym fragmencie to, czym odpowiadają na zniewagi. Odpowiedź nie polega na odwecie, lecz na dobrym słowie. Ma ona źródło w wcześniejszym wątku rozdziału. Paweł przypomina, że został powierzony jako zarządca tajemnic Bożych, a od zarządcy wymaga się wierności. Dlatego mało zależy mu na osądzie ludzkiego trybunału. Jego wartość nie zależy od opinii otoczenia, lecz od tego, kto go posłał. Dobre słowo nie oznacza, że krzywda znika albo że wszystko jest w porządku. Oznacza, że zniewaga nie decyduje o sposobie mówienia. Wierność w mowie staje się wtedy świadectwem, nawet gdy nie przynosi natychmiastowego uznania. Paweł pisze o odrazie „aż do tej chwili”, a nie o zakończeniu cierpienia. Ta wierność nie czeka więc na nagrodę w bliskiej przyszłości. Opiera się na zaufaniu wobec Tego, który powierzył służbę.

W 1 Liście do Koryntian 4:13 Paweł mówi o apostolskiej służbie: „dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas oczerniają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili”. Nie przedstawia tu losu każdego wierzącego ani nie nakazuje uznawać krzywdy za dobro. Opisuje własne doświadczenie apostołów, których świat poniża, choć służą Chrystusowi. Obraz „śmiecia” jest ostry. Pokazuje, jak daleko może sięgać ludzka pogarda, ale nie określa prawdziwej wartości tych, których spotyka. W tym samym rozdziale Paweł przypomina, że apostołowie są sługami Chrystusa i zarządcami Bożych tajemnic, od których wymaga się wierności. Wierność nie zawsze przynosi uznanie. Odpowiedź dobrym słowem nie oznacza, że oszczerstwo przestaje ranić albo że trzeba milczeć wobec krzywdy. Ukazuje raczej, że pogarda nie musi dyktować sposobu traktowania innych. W świecie, który odrzuca człowieka, łagodna odpowiedź może być znakiem innej przynależności. Paweł nie ukrywa ceny tej drogi: mówi o niej jako o swoim doświadczeniu, „aż do tej chwili”. Wartość służby nie zależy jednak od ludzkiego sądu.