1 List do Koryntian 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak zdanie wypowiedziane z lekkim bólem. Paweł nie udaje, że podziw i szacunek, których nie otrzymuje, są mu obojętne. Zestawia dwa obrazy: wspólnota z Koryntu cieszy się mądrością, siłą i uznaniem, a on sam i jego towarzysze znoszą głupotę, słabość i pogardę. Warto zauważyć, że apostoł nie nazywa tej pogardy sprawiedliwą i nie domaga się jej uznania. Mówi o niej spokojnie, jako o czymś, co naprawdę się wydarzyło, a zarazem jako o czymś, co łączy go z Chrystusem. W „1 Liście do Koryntian 4:10” uczucie odrzucenia zostaje nazwane, ale nie staje się miarą wartości człowieka. Paweł nie szuka rekompensaty w cudzym poklasku i nie pomniejsza własnego bólu. Pozostaje z nim wprost, a jednocześnie wierzy, że jego posługa ma sens nawet wtedy, gdy świat patrzy z góry. Dla kogoś, kto czuje się niedoceniony z powodu wiary, ten fragment bywa szczególnie bliski, bo pokazuje, że wstyd związany z Ewangelią nie dowodzi, że Ewangelia jest mniej prawdziwa. Tekst nie obiecuje szacunku. Pokazuje natomiast, że wierność może trwać także wtedy, gdy nikt jej nie widzi.

Słowa „my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie” brzmią jak pochwała Koryntian, ale kontekst nadaje im ironię. Paweł zestawia ich pewność siebie z tym, jak traktowani są apostołowie: jako słabi i godni pogardy, podczas gdy wspólnota cieszy się szacunkiem. Nie opisuje dwóch równorzędnych dróg służby. Uwydatnia rozdźwięk między wyobrażeniem Koryntian o własnej dojrzałości a losem tych, którzy głoszą Chrystusa. Wcześniej przypomina, że apostołowie są sługami Chrystusa i zarządcami Bożych tajemnic, a od zarządców oczekuje się wierności. Pyta też, czym można się chełpić, skoro wszystko zostało otrzymane. Na tym tle „mądrość” i „siła” Koryntian stają się nazwami statusu, który łatwo pomylić z duchową dojrzałością. „Głupi dla Chrystusa” nie znaczy, że niewiedza jest cnotą ani że każde odrzucenie potwierdza wierność. W dalszych wersetach Paweł konkretyzuje cenę apostolskiej służby: głód, trud i zniewagi, na które odpowiada błogosławieństwem. Ironiczny kontrast nie wynosi cierpienia dla niego samego. Podważa pychę i pokazuje, że wierność Chrystusowi nie zawsze przynosi uznanie.

Ten werset zestawia dwa obrazy: jedni są mądrzy, mocni i szanowani, drudzy głupi, słabi i pogardzani. Apostoł nie łagodzi tej różnicy. Nazywa ją wprost i od razu wiąże z Chrystusem: „my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my słabi, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my pogardy.” Kontekst pokazuje, skąd bierze się jego spokój. Paweł pisze, że najmniej zależy mu na osądzie koryntian, a nawet samego siebie nie sądzi (1 List do Koryntian 4:3). Jego miarą jest wierność powierzonym tajemnicom (1 List do Koryntian 4:1-2), a nie uznanie w oczach zboru. W codziennym życiu to rozróżnienie bywa trudne. Pracownik, który odmawia nieuczciwej praktyki, może zostać uznany za naiwnego, a jego sprzeciw wyśmiany przez współpracowników. Taka pogarda ciąży, ale nie przesądza o jego wartości przed Bogiem. Tekst nie obiecuje, że wierność zawsze zostanie nagrodzona w tym życiu. Pokazuje natomiast, że ocena tłumu i ocena Boga nie zawsze się pokrywają. W tym zdaniu najmocniej słychać, że wartość człowieka nie wynika z jego pozycji wśród ludzi, lecz z jego relacji z Chrystusem.

W 1 Liście do Koryntian 4:10 Paweł zestawia los apostołów z pewnością siebie korynckiej wspólnoty: „my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my słabi, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my pogardy”. To nie pochwała cierpienia ani odrzucenia. Apostoł odsłania ironię: ci, którzy służą Chrystusowi, nie wyglądają w oczach świata na zwycięzców, podczas gdy adresaci listu zdają się już syci i królujący. W tym kontraście brzmi troska o pokorę. Wcześniej Paweł przypomina, że wszystko, co wspólnota posiada, zostało otrzymane. Szacunek i poczucie siły nie są więc dowodem wyższej wartości ani szczególnej zasługi. Służba Chrystusowi może prowadzić przez głód, tułaczkę i pogardę, jak opisuje dalszy ciąg fragmentu, ale Paweł nie przedstawia tych trudów jako miary Bożej przychylności. Wers ten kieruje wzrok poza ludzką ocenę, ku wierności, której nie da się zmierzyć uznaniem ani powodzeniem. Apostoł nie domaga się podziwu dla własnej krzywdy. Przypomina, że mądrość zakorzeniona w Chrystusie nie daje prawa do wywyższania się nad tych, których droga jest naznaczona słabością.