1 List do Tesaloniczan 5:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset opiera pewność nie na ludzkich siłach, lecz na Bogu. Podmiotem zdania jest Ten, który wzywa, a słowo „wierny” mówi o kimś, na kim można polegać także wtedy, gdy wszystko wokół chwieje się. Autor pisze do wspólnoty, która czeka na dzień Pański, przychodzący niespodziewanie, więc to zapewnienie ma w sobie wyraźny rys czujności i napięcia. Zaimek „tego” odnosi się do powołania i dzieła, które Bóg rozpoczął. Poprzedni werset, Pierwszy List do Tesaloniczan 5:23, mówi o uświęceniu całego człowieka, ducha, duszy i ciała, zachowanego bez zarzutu. Werset 24 nie wskazuje, że człowiek ma to dokonać sam. Mówi, że dokona tego Bóg. Dla kogoś, kto czuje się zmęczony i niedokończony, ta myśl ma w sobie łagodność, bo ciężar doprowadzenia wszystkiego do końca nie spoczywa wyłącznie na tym, kto się boi. Werset nie obiecuje życia bez trudu ani wypełnienia każdego pragnienia w wyznaczonym czasie. Mówi o wierności, która trwa cierpliwie także wtedy, gdy ludzkie plany się załamują, i o Bogu, który nie porzuca rozpoczętej drogi.

W 1 Liście do Tesaloniczan 5:24 Paweł zapewnia: „Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona”. Słowa te wyjaśniają, na czym opiera się nadzieja wspólnoty: nie na jej bezbłędności, lecz na wierności Boga. Nie oznaczają jednak obietnicy, że każdy plan się powiedzie albo że wierzący unikną cierpienia. Bezpośredni kontekst wskazuje, czego dotyczy Boże działanie. W poprzednim wersecie Paweł prosi, by Bóg pokoju całkowicie uświęcił wspólnotę i zachował ją bez zarzutu na przyjście Jezusa Chrystusa. Zapewnienie z wersetu 24 odnosi się więc do tej nadziei: Bóg, który powołuje, doprowadzi do końca swoje dzieło uświęcenia. Tekst nie opisuje szczegółowo, jak będzie przebiegał ten proces ani nie daje podstaw do ustalania jego etapów. Ważne jest też sąsiedztwo wezwań, by badać wszystko, zachowywać to, co szlachetne, i unikać zła. Boża wierność nie czyni ludzkiej odpowiedzialności zbędną. Przeciwnie, wspiera życie, w którym odpowiedź na powołanie pozostaje potrzebna. Sens obietnicy jest mocny, ale określony: Bóg wiernie doprowadza do spełnienia to, do czego powołał.

Werset 24 opiera prośbę z poprzedniego zdania na wierności Boga. W 1 Liście do Tesaloniczan 5:23 Paweł życzy, by Bóg pokoju całkowicie uświęcał wspólnotę, a jej duch, dusza i ciało zachowały się bez zarzutu na przyjście Pana Jezusa Chrystusa. Następnie dodaje: „Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona”. Przymiotnik „wierny” opisuje Boga, a nie możliwości człowieka. Dzięki temu nadzieja nie zależy od tego, czy wierzący okażą się wystarczająco silni lub konsekwentni. Zdanie mówi o tym, co Bóg zapoczątkował w powołaniu, i zapewnia, że to również dokończy. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto od lat zmaga się z tą samą słabością i za każdym razem ma wrażenie, że zaczyna od początku. Ten werset nie obiecuje, że walka szybko się skończy ani że droga będzie prosta. Mówi jednak, że Ten, który powołuje, nie porzuca dzieła w połowie. Apostoł łączy tę nadzieję z wezwaniem Bożym, a nie z ludzką doskonałością. Wierność Boga staje się fundamentem, a nie nagrodą za dobrze wykonaną pracę. Zmienia to ciężar odpowiedzialności, lecz jej nie znosi.

„Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona” — to zdanie kieruje wzrok ku Bogu, nie ku pewności, że ludzkie życie będzie wolne od trudności. Paweł pisze do wspólnoty, która oczekuje dnia Pańskiego, a zarazem ma badać wszystko, zachowywać to, co szlachetne, i unikać zła. Wierność Boga nie zwalnia więc z czujności ani odpowiedzialności. Daje im jednak głębszy grunt. Bezpośrednio wcześniej Paweł modli się, by Bóg pokoju całkowicie uświęcał wspólnotę i zachował ją na przyjście Jezusa Chrystusa. Obietnica z wersetu 24 wyrasta z tej nadziei: Bóg doprowadzi do końca dzieło, do którego powołuje. Nie oznacza to, że każdy plan się powiedzie albo że cierpienie zostanie oszczędzone. Mówi o wierności Boga wobec Jego wezwania. Można widzieć w tym obraz drogi, której kres nie jest jeszcze widoczny. Wspólnota idzie przez niepewność czasu, podejmuje konkretne wybory, a jej nadzieja nie opiera się wyłącznie na własnej wytrwałości. U kresu nie czeka pustka, lecz Chrystus. Ta obietnica pozwala traktować dzisiejszą wierność poważnie, bez uznawania jej za jedyne źródło nadziei.