1 List do Tesaloniczan 5:18 – znaczenie i zastosowanie

„W każdej sytuacji dziękujcie” brzmi łatwo, dopóki nie spotka się z dniem, w którym serce jest ciężkie i nie wiadomo, skąd wziąć odwagę na kolejną godzinę. Apostoł pisze te słowa do wspólnoty, czyli do ludzi, którzy wspólnie dzielili radość, niepokój i zwykłą codzienność. Nie ma tu jednak polecenia, by udawać, że nic nie boli, bo wdzięczność nie zostaje postawiona na miejscu smutku, lecz obok niego. Warto zauważyć, że ten werset stoi pośród wezwań do pocieszania małodusznych, przygarniania słabych i cierpliwości wobec wszystkich. Dziękczynienie nie jest więc czymś oderwanym od konkretnych spotkań, lecz wyrasta z nich. Można sobie wyobrazić kogoś, kto siedzi przy łóżku bliskiej osoby i nie ma siły na słowa. Jego wdzięczność może mieć postać cichej obecności, która nie ucieka od bólu, lecz trwa w nim razem z drugim człowiekiem. Najmocniej wybrzmiewa tu sformułowanie o woli Bożej w Jezusie Chrystusie względem was. Bóg nie stawia warunku, że najpierw trzeba poczuć ulgę, a dopiero potem dziękować. Wdzięczność zakorzenia się w relacji z Nim, która trwa także wtedy, gdy okoliczności są nie do przyjęcia, i właśnie dlatego może być szczera.

„W każdej sytuacji dziękujcie” nie znaczy, że każda sytuacja jest dobra ani że cierpienie należy uznać za coś, za co trzeba być wdzięcznym. Paweł wzywa wspólnotę do postawy wdzięczności pośród zmiennych okoliczności, nie do nazywania krzywdy dobrem. Werset mówi o dziękowaniu w każdej sytuacji, niekoniecznie o dziękowaniu za samo zło. Kontekst nadaje temu wezwaniu konkretny kształt. Paweł pisze o niepewności związanej z dniem Pańskim, a następnie mówi o radości, modlitwie, cierpliwości i trosce o słabszych. Wdzięczność nie odrywa więc od rzeczywistości ani od odpowiedzialności za innych. Może współistnieć z upominaniem tego, kto postępuje niewłaściwie, i z powstrzymaniem się od odpłacania złem za zło. Słowa „taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was” wskazują, że wdzięczność należy do życia wspólnoty zakorzenionego w Chrystusie. Nie jest gwarancją powodzenia ani nakazem tłumienia żalu. To sposób odnoszenia się do Boga i ludzi, który pozostaje możliwy także wtedy, gdy okoliczności są trudne. W tym sensie wdzięczność nie zaprzecza trudnościom, lecz nie pozwala im stać się jedyną miarą życia.

Ten werset jest krótki, ale konkretny. Apostoł nie pisze tylko o dziękczynieniu w dobrych dniach. Mówi: „W każdej sytuacji dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was”. Warto zauważyć, że w tym samym fragmencie stoi także polecenie, by zawsze się radować i nieustannie się modlić. Dziękczynienie wpisuje się więc w codzienny rytm wiary. Praktyczny wymiar tego wersetu jest prosty. Wdzięczność nie czeka na spokojny czas. Może pojawić się przy stole, w kolejce do lekarza albo po trudnej rozmowie w pracy, choć w każdym z tych miejsc będzie wyglądać inaczej. Dwa słowa niosą tu szczególny ciężar. Pierwsze to „w każdej sytuacji”. Apostoł nie obiecuje, że każda sytuacja będzie miła. Mówi o postawie, która potrafi odnaleźć Boga także w czasie próby. Drugie to „w Jezusie Chrystusie”. Źródłem wdzięczności jest relacja z Nim, a nie łatwość okoliczności. Wdzięczność w trudzie nie udaje, że ból istnieje tylko w wyobraźni. Ten sam rozdział mówi o nagłej zagładzie, którą porównuje do bólów porodowych. Dziękczynienie może więc stać obok łez i pytań, nie zastępując ich. Najważniejsza myśl tego fragmentu jest taka, że Boża wola obejmuje całe życie, także dni, których nikt sam by nie wybrał.

„W każdej sytuacji dziękujcie” nie oznacza, że każda sytuacja jest dobra ani że ból należy nazwać darem. Paweł nie pomija trudności: wzywa wspólnotę, by pocieszała przygnębionych, wspierała słabych i cierpliwie znosiła innych. Dziękczynienie nie unieważnia żalu ani krzywdy. Może współistnieć z nimi jako pamięć, że życie nie zamyka się w tym, co właśnie boli. W 1 Liście do Tesaloniczan 5:18 słowa te należą do krótkiego wezwania, by się radować, modlić i nie gasić Ducha. Nie są obietnicą, że wszystko potoczy się pomyślnie. Wskazują raczej na postawę zakorzenioną „w Jezusie Chrystusie” — w Tym, którego obecność i nadzieja sięgają dalej niż chwila. Wdzięczność może przypominać małe światło w oknie: nie rozprasza całej ciemności, lecz świadczy, że nie jest ona jedyną rzeczywistością. Dlatego można dziękować za czyjąś obecność, za pomoc przyjętą w trudnym dniu, a nawet za siłę, by uczciwie opłakać stratę. Wola Boża nie brzmi tu jak nakaz udawania radości, lecz jak zaproszenie do życia zwróconego ku Bogu także pośród tego, czego nie da się jeszcze zrozumieć.