1 List do Tesaloniczan 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa domykają fragment, który mówi o dniu Pańskim, czujności i trzeźwości. Apostoł nie dzieli wierzących na tych, którzy czuwają, i tych, którzy śpią. Pisze o Chrystusie, „który za nas umarł, abyśmy, czy żywi, czy umarli, razem z Nim żyli” (1 List do Tesaloniczan 5:10). Ta myśl jest łagodna, bo wiara nie wymaga od człowieka stałej czujności i nieustannych sił. Najmocniej w tym zdaniu wybrzmiewają słowa „czy żywi, czy umarli”. Obejmują one tych, którzy wciąż czuwają, i tych, którzy już odeszli, a więc także tych, których dni są pełne zmęczenia i żałoby. Można sobie wyobrazić kobietę, która po pogrzebie matki przez wiele tygodni nie potrafi zasnąć. Jej smutek nie wypycha jej poza obręb życia, które otworzył Chrystus, ponieważ to życie nie zależy od tego, czy serce jest w danej chwili mocne. Słowo „razem” brzmi w tym fragmencie najcieplej. Bliskość Chrystusa nie czeka na naszą gotowość i nie kończy się wraz z siłami. Werset opisuje wspólne życie z Nim jako coś, co trwa w każdym stanie człowieka. Nadzieja zakorzenia się wtedy w Osobie, która umarła za nas, a nie w naszej nieustannej wytrwałości.

W bezpośrednim kontekście 1 Listu do Tesaloniczan 5:10 słowa o żywych i umarłych odnoszą się do nadziei na dzień Pański. Paweł przypomina, że Chrystus umarł za wspólnotę, aby zarówno ci, którzy doczekają tego dnia, jak i ci, którzy wcześniej umrą, żyli razem z Nim. Wspólnym punktem nie jest więc jednakowy los doczesny, lecz więź z Chrystusem, której śmierć nie przekreśla. Werset nie obiecuje, że wierzący unikną cierpienia ani że znają czas wydarzeń. Rozdział mówi raczej o zbawieniu przez Jezusa Chrystusa i o czuwaniu w wierze, miłości oraz nadziei. Obietnica wspólnego życia z Nim nadaje temu czuwaniu sens: nie chodzi o lękliwe odgadywanie przyszłości, lecz o trwanie w nadziei, która obejmuje także śmierć. To przekonanie ma wymiar wspólnotowy. Zaraz potem Paweł wzywa Tesaloniczan, by wzajemnie się zachęcali i budowali. Skoro życie z Chrystusem jest obietnicą dla żywych i umarłych, obecna wspólnota może podtrzymywać nadzieję także wtedy, gdy jej członkowie mierzą się z rozstaniem i niepewnością.

Ten werset domyka wątek 1 Listu do Tesaloniczan 5, który mówi o dniu Pańskim, przychodzącym niespodziewanie jak złodziej w nocy. Apostoł wzywa do czujności, a łatwo wtedy pomyśleć, że wszystko zależy od tego, czy zdążymy być gotowi. Zdanie „który za nas umarł, abyśmy, czy żywi, czy umarli, razem z Nim żyli” przesuwa ciężar z naszej czujności na Chrystusa. Apostoł pisze to tuż po słowach o hełmie nadziei zbawienia, co wskazuje, gdzie ta nadzieja ma swoje źródło. Czujność pozostaje ważna, ale nie jest tym, co utrzymuje nas przy Nim. Wyrażenie „czy żywi, czy umarli” obejmuje obie możliwości, jakie stoją przed każdym człowiekiem. Obietnica nie dzieli ludzi na lepszych i gorszych ze względu na to, w jakim stanie zastanie ich dzień Pański. Ktoś, kto w nocy budzi się z lękiem, czy przegapi przyjście Pana, może znaleźć tu spokój. Ten werset nie odbiera mu troski o wierność, ale stawia ją na właściwym miejscu. Życie z Chrystusem opiera się na tym, że umarł za nas, a nie na chwiejnej kondycji naszej czujności. Życie z Panem nie jest nagrodą za nieustanne czuwanie. Jest darem, który obejmuje zarówno tych, którzy jeszcze żyją, jak i tych, którzy odeszli.

W 1 Liście do Tesaloniczan 5:10 Paweł skupia nadzieję chrześcijan na Jezusie: „który za nas umarł, abyśmy, czy żywi, czy umarli, razem z Nim żyli”. Śmierć Jezusa jest tu podstawą obietnicy, a jej celem nie jest wyłącznie przetrwanie śmierci, lecz życie z Nim. Słowa „czy żywi, czy umarli” obejmują całą wspólnotę wierzących, niezależnie od tego, czy jej członkowie żyją w chwili przyjścia Pana, czy już umarli. Werset nie opisuje szczegółowo, jak potoczą się te wydarzenia. Podkreśla natomiast, że żadna z tych okoliczności nie wyłącza ich ze wspólnej nadziei w Chrystusie. Ten sens rozbrzmiewa pośród Pawłowego wezwania do czujności i nadziei zbawienia. Nie jest obietnicą, że wierzący unikną cierpienia ani że znają czas końca. Jest zapewnieniem, że ich przyszłość spoczywa w więzi z Jezusem, który umarł za nich. Jak nić łączy koraliki nawleczone w różnych miejscach, tak wspólnota żywych i umarłych pozostaje skupiona wokół Niego. Nadzieja nie polega więc na tym, że śmierć staje się nieważna, lecz że nie ma ostatniego słowa wobec tych, którzy należą do Chrystusa.