Księga Joela 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Zatrąbcie na rogu na Syjonie! Krzyczcie na mojej świętej górze! Niech zadrżą wszyscy mieszkańcy ziemi, bo nadchodzi dzień Pana, bo jest bliski!

Dzień ciemności i mroku, dzień pochmurny i mglisty. Jak zorza poranna kładzie się na góry, tak nadciąga lud wielki i potężny, któremu równego nie było od wieków i po nim już nie będzie aż do lat najdalszych pokoleń.

Przed nim ogień płonący, a po nim płomień płonący. Przed nim kraj jest jak ogród Eden, a po nim jak pusty step. Nikt też przed nim nie ujdzie.

Wyglądają jak konie, a biegną jak rumaki.

Podskakują po wierzchołkach gór z turkotem wozów wojennych, z trzaskiem płomienia ognia, który pożera ściernisko, podobnie jak potężny lud, gotowy do bitwy.

Przed nim ze strachu drżą ludy, wszystkie twarze bledną.

Biegną naprzód jak bohaterowie, wdzierają się na mury jak wojownicy; każdy idzie prosto swoją drogą i nie zbacza ze swojej ścieżki.

Nie wypiera jeden drugiego, każdy idzie swoim torem, prą naprzód wśród pocisków, w ich szeregach nie ma przerw.

Uderzają na miasto, szturmem zdobywają mur, wpadają do domów i wdzierają się oknami jak złodzieje.

Drży przed nimi ziemia, trzęsie się niebo, słońce i księżyc są zaćmione, a gwiazdy tracą swój blask.

I Pan wydaje swój donośny głos przed swoim wojskiem, bo bardzo liczne są jego zastępy i potężny jest wykonawca jego rozkazu. Tak! Wielki jest dzień Pana i pełen grozy, któż go przetrwa?

Jednak jeszcze teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie całym swoim sercem, w poście, płaczu i narzekaniu!

Rozdzierajcie swoje serca, a nie swoje szaty, i nawróćcie się do Pana, swojego Boga, bo On jest łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu i pełen litości, i żal mu karania!

Kto wie, może pożałuje i zlituje się, i pozostawi błogosławieństwo, abyście mogli składać ofiarę z pokarmów i płynów Panu, waszemu Bogu.

Zatrąbcie na rogu na Syjonie, ogłoście święty post, zwołajcie zgromadzenie!

Zgromadźcie lud, poświęćcie zebranie, zbierzcie starszych, zgromadźcie dzieci i niemowlęta! Niech oblubieniec wyjdzie ze swojej komory, a oblubienica ze swojej komnaty!

Niech kapłani, słudzy Pana, zapłaczą między przedsionkiem a ołtarzem i mówią: Zmiłuj się nad swoim ludem, Panie, i nie wystawiaj na hańbę swojego dziedzictwa, aby poganie szydzili z niego! Dlaczego mają mówić wśród pogańskich ludów: Gdzie jest ich Bóg?

Wtedy Pan zapłonął gorliwością o swoją ziemię i zmiłował się nad swoim ludem.

I odpowiedział Pan, i powiedział do swojego ludu: Oto ja ześlę wam zboże i moszcz, i oliwę, i tym się nasycicie. I już was nie wystawię na hańbę między narodami.

I oddalę od was wroga z północy, i zapędzę go do kraju suchego i pustego; jego przednią straż do Morza Wschodniego, jego tylną straż do Morza Zachodniego. I rozejdzie się po nim smród i zaduch, ponieważ wyniośle postępował.

Nie bój się, ziemio! Raduj się i wesel, bo Pan dokona wielkich rzeczy!

Nie bójcie się wy, zwierzęta polne, bo zazielenią się pastwiska na stepie; drzewa wydadzą swój owoc, drzewo figowe i winorośl będą obficie rodzić.

A wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w Panu, swoim Bogu, bo da wam obfity deszcz jesienny i ześle wam, jak dawniej, deszcz, deszcz jesienny i wiosenny.

I klepiska będą pełne zboża, a prasy będą opływać moszczem i oliwą.

I wynagrodzę wam szkody lat, których plony pożarła szarańcza, konik polny, larwa i gąsienica, moje wielkie wojsko, które na was wysłałem.

Wtedy będziecie jeść obficie i nasycicie się, i będziecie wysławiać imię Pana, swojego Boga, który dokonał u was cudów, i mój lud nigdy nie zazna wstydu.

I poznacie, że Ja jestem wśród Izraela i że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem i nie ma innego; i mój lud nigdy nie zazna wstydu.