Księga Izajasza 7:10 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Bóg, przemawiając przez proroka, składa Achazowi łaskawą propozycję: może poprosić o dowolny znak lub cud, który potwierdzi wcześniejszą obietnicę i umocni jego wiarę (Księga Izajasza 7:10–11). „Poproś o znak od Pana, swojego Boga”. Pokazuje to, że Bóg jest prawdomówny i gotów potwierdzić to, co mówi. Nigdy nie oznajmia nam czegoś, czego nie może lub nie chce potwierdzić. Często okazuje też wielkie miłosierdzie tym, którzy potrzebują widzialnego dowodu, bo żyjemy w świecie, w którym ważną rolę odgrywają zmysły i to, co widzimy (List do Hebrajczyków 6:17).

Achaz był złym człowiekiem, a jednak Bóg zostaje nazwany „Panem, twoim Bogiem”, ponieważ Achaz pochodził od Abrahama i Dawida oraz należał do wspólnoty objętej przymierzami zawartymi z nimi. Bóg jest bardzo łaskawy nawet dla niewdzięcznych. Achaz może sam wybrać znak, podobnie jak Gedeon, który poprosił o znak z runem (Księga Sędziów 6:37). Mógł poprosić o znak na niebie, na ziemi albo w morzu, bo moc Boga jest wszędzie taka sama.

Achaz odpowiada nieuprzejmie i odrzuca tę łaskawą propozycję, czym okazuje brak szacunku wobec przełożonego (Księga Izajasza 7:12). Mówi: „Nie poproszę”. Nie kieruje nim jednak pokora, lecz niewiara. Liczy na pomoc Asyryjczyków, ich wojska i ich bogów, więc nie chce zaciągać żadnego dodatkowego zobowiązania wobec Boga Izraela. Nie prosi o znak, który umocniłby jego wiarę, bo zamierza trwać w niewierze i podsycać swoje wątpliwości. Podaje jednak pobożnie brzmiące wyjaśnienie: „Nie będę wystawiał Pana na próbę”, jakby wystawianiem Boga na próbę było zrobienie tego, do czego sam Bóg go zachęcił.

Ukryta niechęć do Boga często kryje się pod pełnymi szacunku słowami. Ludzie, którzy już postanowili, że nie zaufają Bogu, nieraz mówią, że nie chcą Go „wystawiać na próbę”. Podobnie używają świętych słów, by ukryć zatwardziałość serca.

Prorok upomina następnie Achaza, jego dwór, a wraz z nimi cały dom Dawida za lekceważenie proroctwa i obojętność wobec słowa Bożego (Księga Izajasza 7:13). W istocie mówi: „Czy mało wam tego, że przez ucisk i tyranię utrudzacie ludzi, stając się dla wszystkich ciężarem i powodem niechęci? Czy będziecie teraz utrudzać także mojego Boga?”. Przypomina to niesprawiedliwego sędziego, który nie bał się Boga i nie liczył się z ludźmi (Ewangelia Łukasza 18:2). „Utrudziliście Pana swoimi słowami” (Księga Malachiasza 2:17). Nic nie obraża Boga bardziej niż nieufność.

Te słowa mogą też znaczyć: „Czy sądzicie, że mój Bóg jest zmęczony i niezdolny wam pomóc albo że zmęczył się czynieniem dobra?”. Ludzie mogą osłabnąć i się zmęczyć, a pomoc ze strony innych może zawieść, lecz Stwórca krańców ziemi nie słabnie ani się nie męczy (Księga Izajasza 40:28–31). Mogą też znaczyć: „Kiedy znieważacie proroków, wyobrażacie sobie, że obrażacie jedynie ludzi podobnych do was, a w rzeczywistości obrażacie Boga, którego są posłańcami”. Prorok z radością nazywa Boga „moim Bogiem”. Achaz nie chciał powiedzieć: „On jest moim Bogiem”, choć prorok zachęcił go, by zwrócił się do Boga słowami: „Pan, twój Bóg” (Księga Izajasza 7:11). Niezależnie od tego, co robią inni, mamy wyznawać, że Pan jest naszym Bogiem, i trwać przy Nim.

W imieniu Boga prorok daje im więc znak. Odmowa Achaza nie powstrzyma spełnienia obietnicy: niewiara nie zniweczy tego, co Bóg przyrzekł. „Sam Pan da wam znak” (Księga Izajasza 7:14), a będzie to znak podwójny. Po pierwsze, potwierdzi życzliwość Boga wobec Izraela i domu Dawida. Ludzie będą mogli wiedzieć, że Bóg nadal okazuje im miłosierdzie i ich nie opuścił, mimo wielkich kłopotów i niebezpieczeństw, które ich spotkały. Mesjasz narodzi się z ich narodu i z rodu Dawida, więc nie mogą zostać unicestwieni, dopóki ta obietnica ma się wśród nich spełnić.

Błogosławieństwo to nadejdzie w niezwykły sposób, bo dziecko narodzi się z dziewicy. Będzie to świadectwo mocy Boga i Jego czystości w przyjściu dziecka na świat. Pokaże też, że nie będzie ono zwykłym człowiekiem, ponieważ nie narodzi się w wyniku zwykłego ludzkiego poczęcia. Ujawni również jego świętość: nie będzie skażone powszechnym zepsuciem ludzkiej natury, a zatem będzie godne zasiąść na tronie swojego ojca Dawida.

Choć proroctwo spełni się dopiero po ponad pięciuset latach, będzie mocnym pocieszeniem dla domu Dawida, do którego zostało skierowane (Księga Izajasza 7:13). Dowiedzie, że Bóg ich nie odrzuci. Efraim zazdrości Judzie i dąży do jej zguby (Księga Izajasza 11:13), ale nie zdoła jej zniszczyć, bo berło nie odstąpi od Judy, dopóki nie przyjdzie Szilo (Księga Rodzaju 49:10). Ci, których Bóg zamierza ocalić, mogą przyjąć ten znak jako zapewnienie, że żadne trudności na drodze nie pochłoną ich bez reszty.

Mesjasz przyjdzie także z chwalebną misją, co zapowiada Jego wspaniałe imię: „Nazwą Go Emmanuel”, czyli „Bóg z nami”. Oznacza ono, że Bóg jest z nami w naszej ludzkiej naturze, pojednał się z nami i zawarł z nami przymierze. Proroctwo spełniło się, gdy nadano Mu imię Jezus, czyli „Zbawiciel” (Ewangelia Mateusza 1:21–25). Gdyby nie był Emmanuelem, Bogiem z nami, nie mógłby być Jezusem, Zbawicielem.

Był to kolejny znak Bożej przychylności wobec domu Dawida i plemienia Judy. Ten, który zaplanował przynieść im tak wielkie zbawienie, z pewnością miał też udzielić innych wybawień, które na nie wskazywały i przygotowywały na jego przyjęcie. Znak ten wynika z samej obietnicy, a nie z nieba ani z ziemi. Opiera się na znanym im przymierzu zawartym z Dawidem. Obiecany potomek będzie Emmanuelem, Bogiem z nami. Niech to będzie dla nich pociechą (Księga Izajasza 8:10) i niech pamiętają, że ich ziemia jest ziemią Emmanuela (Księga Izajasza 8:8). Dom Dawida nie powinien trwożyć się z powodu tych gróźb (Księga Izajasza 7:2) ani bać się syna Tabeela (Księga Izajasza 7:6), bo nic nie może zniweczyć obietnicy związanej z Synem Dawida, który będzie Emmanuelem. Największe pocieszenie w cierpieniu płynie z Chrystusa: z naszej więzi z Nim, udziału w Nim oraz nadziei, którą pokładamy w Nim i która od Niego pochodzi.

Proroctwo zapowiada również, że dziecko będzie prawdziwym człowiekiem, choć narodzi się z dziewicy. Będzie karmione i wychowywane jak inne dzieci. „Będzie jadło masło i miód”, jak inne dzieci, zwłaszcza te, które dorastają w krainie mlekiem i miodem płynącej. Choć zostanie poczęte za sprawą Ducha Świętego, nie będzie żywić się pokarmem aniołów. Właściwe było, by upodobnił się pod każdym względem do swoich braci (List do Hebrajczyków 2:17).

Choć to dziecko narodzi się w tak niezwykły sposób, nie stanie się dorosłym człowiekiem od razu. Podobnie jak inne dzieci będzie stopniowo przechodzić przez niemowlęctwo, dzieciństwo i młodość, aż osiągnie dojrzałość. Będzie wzrastać w mądrości i rozwijać się fizycznie, nabierać sił ducha i dojść do wieku, w którym będzie umiało odrzucać zło, a wybierać dobro (Ewangelia Łukasza 2:40; Ewangelia Łukasza 2:52). Małe dzieci otrzymują pokarm, by w miarę dorastania można je było uczyć. Najpierw trzeba zadbać o ich potrzeby, a potem przychodzi czas na naukę.

Jest tu także konkretny znak zapowiadający rychłe zniszczenie potężnych władców, którzy teraz napawają Judę lękiem (Księga Izajasza 7:16). Słowa „zanim to dziecko” należy odnieść do dziecka, które prorok trzymał na rękach. Nie chodzi tu o Emmanuela, lecz o Szear-Jaszuba, jego własnego syna, którego miał przyprowadzić jako znak (Księga Izajasza 7:3). Zanim chłopiec podrośnie o trzy lub cztery lata i nauczy się odrzucać zło, a wybierać dobro, ziemia, której się obawiacie, czyli połączone królestwa Izraela i Syrii, zostanie pozbawiona obu swoich królów. Pekach i Resin byli tak ściśle sprzymierzeni, że niemal wyglądali na władców jednego królestwa.

Tak właśnie się stało. W ciągu dwóch lub trzech lat Ozeasz spiskował przeciw Pekachowi i go zabił (2 Księga Królewska 15:30). Wcześniej król Asyrii zdobył Damaszek i zabił Resina (2 Księga Królewska 16:9). Wydarzyło się też coś od razu, a samo imię dziecka wskazywało na to, co miało nastąpić. Szear-Jaszub znaczy „Reszta powróci”. Z pewnością odnosi się to do niezwykłego powrotu dwustu tysięcy jeńców uprowadzonych przez Pekacha i Resina. Zostali sprowadzeni z powrotem nie ludzką siłą, lecz przez Ducha Pana Zastępów. Opis tego wydarzenia znajduje się w 2 Księdze Kronik 28:8–15.

Skoro prorocze imię tego dziecka się spełniło, można było ufać, że spełni się również dalsze słowo dotyczące jego czasów: Syria i Izrael stracą obu swoich królów. Jedno Boże miłosierdzie powinno budzić nadzieję na kolejne, zwłaszcza gdy przygotowuje nas do jego przyjęcia.