Księga Izajasza 60:1 – znaczenie i zastosowanie

Kościół Ewangelii ma być tutaj wielki i pełen światła.

Będzie pełen światła: „Twoje światło nadeszło”. Kiedy Żydzi wrócili z niewoli, zaznali światła, radości, wesela i czci. Poznali Pana i radowali się Jego wielką dobrocią — na oba te sposoby nadeszło ich światło. Gdy Odkupiciel przyszedł na Syjon, przyniósł ze sobą światło, bo sam przyszedł jako światłość.

Warto zwrócić uwagę, czym jest to światło i skąd pochodzi. „Pan wzejdzie nad tobą”, a „chwała Pana” będzie nad tobą widoczna (Księga Izajasza 60:1–2). Bóg jest Ojcem i źródłem wszelkiego światła, a światło widzimy tylko w Jego świetle. Nasze światło nadeszło w takim stopniu, w jakim poznajemy Boga i cieszymy się Jego przychylnością. Gdy Bóg ukazuje się nam i daje pocieszenie płynące z Jego łaski, Jego chwała wschodzi nad nami jak poranne światło. Gdy staje po naszej stronie i daje nam jakiś znak swojej przychylności, Jego chwała staje się nad nami widoczna, tak jak była widoczna nad Izraelem w słupie obłoku i ognia.

Gdy Chrystus wzeszedł jako słońce sprawiedliwości, a w Nim nawiedziła nas jutrzenka z wysoka, ukazała się nad nami chwała Pana — chwała Jednorodzonego pochodząca od Ojca. To światło ma też ciemne tło: „ciemność okryje ziemię”. Nawet jeśli będzie to gęsty mrok, taki jak ten, który można było odczuć w Egipcie, Kościół będzie miał światło, tak jak Goszen. Gdy narody pozbawione Ewangelii znajdą się w bardzo smutnym położeniu, a mroczne zakątki będą pełne okrucieństwa wobec bezbronnych ludzi, sytuacja Kościoła nadal będzie bardzo dobra.

To światło wiąże się również z obowiązkiem: „Powstań, zajaśnij”. Nie poprzestawaj na przyjęciu tego światła i oświeceniu przez nie — odbijaj je. Powstań i jaśniej światłem, które od niego otrzymujesz. Dzieci światłości mają świecić jak światła na świecie. Jeśli chwała Boga jest widoczna w nas i przynosi nam cześć, powinniśmy oddawać chwałę Jemu — nie tylko ustami, lecz także swoim życiem (Ewangelia Mateusza 5:16; List do Filipian 2:15).

Kościół będzie też bardzo wielki. Gdy po niewoli Żydzi ponownie osiedlili się w swojej ziemi, dołączyło do nich wielu jej mieszkańców. Nie wystarczyło to jednak, by wypełniło się wszystko, co zapowiada to proroctwo. Wskazuje ono więc dalej, na włączenie pogan, czyli narodów, do Kościoła Ewangelii. Nie będą tłumnie przybywać do jednego szczególnego miejsca, choć taki obraz pojawia się tutaj. Przyjdą przez wiarę, nadzieję i świętą miłość do wspólnoty utworzonej przez Ewangelię Chrystusa, której jedynym centrum jest On sam i która nosi Jego imię (List do Efezjan 3:15).

Kościół Ewangelii został wprost nazwany Syjonem i Jerozolimą, a o wszystkich wierzących mówi się, że do niego przychodzą. Tak jest w słowach: „Przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żywego, do niebiańskiego Jeruzalem” (List do Hebrajczyków 12:22). Pomaga to wyjaśnić to proroctwo (List do Efezjan 2:19). Co przyciągnie tak wielkie tłumy do Kościoła? „Przyjdą do twego światła i do blasku twojego wschodu” (Księga Izajasza 60:3). Przyciągną ich dwie rzeczy.

Po pierwsze, przyciągnie ich światło jaśniejące nad Kościołem — światło chwalebnej Ewangelii, którą Kościoły niosą innym. Dlatego nazywa się je złotymi świecznikami. To światło tak wiele ukazuje o Bogu i Jego życzliwości wobec ludzi, a także wydobywa na światło życie i nieśmiertelność. Będzie więc zapraszać do Kościoła wszystkich ludzi poważnie i szczerze szukających prawdy, aby mogli się z niego uczyć prawdy i powinności. Po drugie, przyciągnie ich światło, którym jaśnieje sam Kościół. Czystość, miłość, niebiański duch, lekceważenie świata i cierpliwe znoszenie cierpień przez pierwszych chrześcijan były blaskiem wschodzącego Kościoła i przyciągnęły wielu ludzi. Piękno świętości było potężną siłą przyciągania, dzięki której Chrystus pozyskiwał dla siebie chętnych ludzi w dniu swojej mocy (Księga Psalmów 110:3).

Do Kościoła przyjdą wielkie rzesze ludzi. Wejdą do niego poganie, czyli narody (Apokalipsa św. Jana 21:24), a uczniami będą się stawać ludzie ze wszystkich narodów (Ewangelia Mateusza 28:19). Do Kościoła dołączą nawet królowie i ludzie wysoko postawieni, wpływowi oraz potężni. Przyjdą ze wszystkich stron: „Podnieś oczy, rozejrzyj się i zobacz, jak przychodzą” (Księga Izajasza 60:4). Będą jak pobożni ludzie ze wszystkich narodów pod niebem (Dzieje Apostolskie 2:5). Pola już bieleją na żniwo (Ewangelia Jana 4:35). Zgromadzą się jako jeden lud, jednomyślnie, by wzmacniać się nawzajem i dodawać sobie otuchy, mówiąc: „Chodźmy” (Księga Izajasza 2:3).

Przyjdą z daleka. Przybędą do ciebie z odległych miejsc, bo o tobie usłyszeli, jak królowa Saby, albo dlatego, że ujrzeli twoją gwiazdę na wschodzie, jak mędrcy. Długa droga ich nie powstrzyma. Przyjdą zarówno synowie, jak i córki, gotowi należeć do twojej rodziny, przestrzegać jej praw i oddać się pod jej opiekę. Przyjdą, by być karmieni u twego boku i wychowywani od najmłodszych lat. Dzieci Kościoła powinny być karmione przy nim, a nie oddawane obcym. Tylko tam można znaleźć czyste mleko słowa, którym trzeba karmić nowo narodzonych wierzących, aby wzrastali (Pierwszy List Piotra 2:1–2). Ci, którzy pragną zaszczytów i przywilejów należnych członkom rodziny Chrystusa, muszą też przyjąć jej dyscyplinę.

Przyniosą ze sobą także swoje bogactwo, a Kościół skorzysta na ich przybyciu. Ci, których łaska Boża wprowadza do Kościoła, z pewnością przyniosą ze sobą wszystko, co mają, i poświęcą to czci i służbie Bogu, wykorzystując swoje dobra tam, gdzie żyją, dla dobrych celów. Kupcy będą wypisywać na swoich towarach i zyskach słowa „święte dla Pana” (Księga Izajasza 23:18). Obfitość morza — zarówno bogactwa z niego wydobyte, jak i te przywiezione drogą morską — zostanie przeznaczona na potrzeby Kościoła. Bogactwa zamożnych kupców będą służyć dziełom pobożności i miłosierdzia.

Potężni ludzie spośród narodów wykorzystają swoją siłę w służbie Kościołowi. Wojska narodów przyjdą do ciebie, by strzec twoich granic, wzmacniać twoją sprawę i, jeśli zajdzie potrzeba, walczyć w twoich bitwach. Armie narodów często występowały przeciw Kościołowi, lecz wtedy staną po jego stronie. Bóg może, gdy zechce, a uczyni to, gdy będziemy Mu się podobać, przemienić nawet naszych wrogów w przyjaciół (Księga Przysłów 16:7). Gdy Chrystus pokonuje uzbrojonego mocarza, zabiera mu łupy i sprawia, że to, co służyło przeciw Niemu, zaczyna służyć Jego dziełu (Ewangelia Łukasza 11:22).

W służbie Bogu i dla dobra Kościoła zostaną wykorzystane również bogactwa przywożone lądem. Wielbłądy i dromadery niosące złoto i kadzidło oraz ludzie z Midianu i Saby przyniosą najcenniejsze dobra swojej ziemi, nie po to, by na nich zarobić, lecz by uczcić Boga. Nie będą to małe ilości, lecz całe ładunki niesione przez wielbłądy. Częściowo wypełniło się to wtedy, gdy mędrcy ze Wschodu, być może z niektórych właśnie tych krajów, prowadzeni blaskiem gwiazdy przyszli do Chrystusa i złożyli Mu w darze złoto, kadzidło i mirrę (Ewangelia Mateusza 2:11).

Na ołtarz Boga będą przynoszone liczne ofiary, ofiary przyjmowane przez Niego z upodobaniem. Nawet jeśli złożą je poganie, zostaną przyjęte życzliwie (Księga Izajasza 60:7). Kedar słynął ze swoich stad, a Nebajot prawdopodobnie miał najtłustsze barany. Zostaną one złożone na ołtarzu Boga jako przyjemna ofiara. Powinniśmy służyć Bogu i oddawać Mu cześć tym, co mamy, stosownie do tego, jak nas obdarzył, i ofiarując Mu to, co najlepsze. Częściowo spełniło się to, gdy na mocy dekretu Dariusza namiestnicy Zarzecza, być może z niektórych tych okolic, otrzymali nakaz dostarczania do świątyni w Jerozolimie wołów, baranów i jagniąt na całopalenia dla Boga nieba (Księga Ezdrasza 6:9).

Proroctwo wskazuje też na przyszłe włączenie do Kościoła pełnej liczby pogan, nazywane ofiarowaniem Bogu pogan (List do Rzymian 15:16). Stada i barany oznaczają w istocie cenne dusze. Służą one Kościołowi i są składane jako żywe ofiary, oddając siebie Bogu jako rozumną służbę na Jego ołtarzu (List do Rzymian 12:1).

Wzrost Kościoła i wielka liczba ludzi, którzy do niego dołączą, przyniosą chwałę Bogu. We wszystkim będą dążyć do tego, by uczcić Jego imię. Gdy przyniosą złoto i kadzidło, nie zrobią tego, by pokazać bogactwo własnego kraju ani by zyskać pochwałę dla swojej pobożności, lecz by głosić chwałę Pana (Księga Izajasza 60:6). Nasze najwspanialsze dary i służba na rzecz Kościoła są przyjmowane tylko wtedy, gdy służą chwale Boga. Również podczas publicznego oddawania czci powinniśmy troszczyć się o to, by oddać Panu chwałę należną Jego imieniu. Dlatego, podobnie jak ci nawróceni, zostaliśmy wyprowadzeni z ciemności do światła, aby głosić chwałę Tego, który nas powołał (Pierwszy List Piotra 2:9).

W ten sposób Bóg przysporzy chwały także swojemu imieniu. Zapowiedział: „Otoczę chwałą dom mojej chwały” (Księga Izajasza 60:7). Wspólnota jest domem chwały Bożej, miejscem, w którym Bóg objawia swoją chwałę swojemu ludowi i odbiera należną Mu cześć. To ze względu na chwałę tego domu i Tego, który w nim mieszka, ludzie spośród narodów przyniosą mu swoje dary i zostaną tam przyjęci.

Wspólnota głęboko odczuje wzrost liczby swoich członków (Księga Izajasza 60:5). Po pierwsze, napełni się radością. Zobaczy to i ogarnie ją wesele, jakby jej serce poruszyło się słodkim ożywieniem. Będzie tym zdumiona, a zarazem przepełniona radością. Po drugie, z tą radością połączy się pewna obawa: serce wspólnoty zadrży na myśl, czy wolno iść do nieobrzezanych i zasiadać z nimi do stołu. Piotr odczuwał ten lęk tak silnie, że potrzebował widzenia i głosu z nieba, by go przezwyciężyć (Dzieje Apostolskie 10:28).

Gdy jednak ten lęk zostanie pokonany, serce wspólnoty otworzy się szerzej w świętej miłości, tak by pomieścić wszystkich wierzących spośród narodów. Nie będzie już tak ciasne ani ograniczone do żydowskiego kręgu. Kiedy Bóg zamierza uczynić swoją wspólnotę piękną i pomyślną, obdarza ją szerokim sercem i wielką miłością do wszystkich.

Ci nawróceni, tłumnie przybywający do wspólnoty, będą budzić wielki podziw (Księga Izajasza 60:8). Rozlegnie się pytanie: „Kim są ci, którzy lecą jak obłok?”. Ich nawrócenie opisano jako lot ku Chrystusowi i Jego wspólnocie, bo właśnie tam prowadzi ich droga. Są jak obłok: przybywają w wielkiej liczbie i zakrywają niebo, a jednak tworzą jedność. Przybywają szybko, jak obłok pędzony wiatrem, i jawnie, na oczach wszystkich, nawet swoich wrogów, którzy nie mogą ich powstrzymać (Apokalipsa św. Jana 11:12). Lecą też jak gołębie do swoich okien, licznie i razem, na łagodnych skrzydłach, co wskazuje na ich niewinność i pokorę. Lecą do Chrystusa, wspólnoty, Słowa i ustanowionych praktyk wiary, tak jak gołębie instynktownie wracają do swoich okien i domostw. Gdy ścigają je drapieżne ptaki, szukają tam schronienia i osłony, a gdy zabłądzą i opadną z sił, lecą tam odpocząć, jak gołębica Noego do arki.

Nawrócenie tych ludzi budzi podziw, zdumienie i radość. „Kim są ci?” Mamy powód, by zdumiewać się, widząc, jak wielu przybywa do Chrystusa. Kiedy zobaczymy ich razem, będziemy się zastanawiać, skąd wszyscy się wzięli. Mamy też powód, by patrzeć na nich z zachwytem i miłością: jacy są wspaniali i piękni! Jakże radosny to widok, gdy ubogie dusze śpieszą do Chrystusa, zdecydowane pozostać przy Nim!