Księga Izajasza 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Bóg bierze Izajasza za słowo i wysyła go z niezwykłą misją. Prorok ma zapowiedzieć zagładę swojego ludu, a nawet pomóc mu się na nią przygotować. Przez niewłaściwe przyjęcie przesłania lud uczyni z niego ostrzeżenie, które zakończy się sądem. Słowa te zapowiadały też los żydowskiej wspólnoty wiary w czasach Mesjasza: uparcie odrzuci Ewangelię, a Bóg odrzuci ją w odpowiedzi.

Te wersety są cytowane lub przywoływane w Nowym Testamencie sześć razy. Pokazuje to, że w czasach głoszenia Ewangelii takie duchowe sądy miały być powszechne. Często przebiegają niemal niezauważalnie i nie towarzyszy im publiczny rozgłos, a jednak należą do najstraszniejszych sądów. Bóg uczy tu Izajasza czterech rzeczy.

Po pierwsze, większość ludzi, do których zostaje posłany, zlekceważy jego nauczanie. Zatkają uszy i zamkną oczy na prawdę, którą Bóg im ukazuje (Księga Izajasza 6:9). Izajasz ma do nich przemawiać. Usłyszą dźwięk jego słów, ale tylko tyle. Nie będą chcieli słuchać uważnie, bo nie zechcą zrozumieć. Odrzucą prawdziwy sens jego nauczania, więc nie dostrzegą, że dotyczy ono ich samych. Wielu słyszy słowa Boga, ale nigdy nie doświadcza ich mocy.

Po drugie, ponieważ jego służba nie uczyni ich lepszymi, sprawi, że ich stan się pogorszy (Księga Izajasza 6:10). Ci, którzy sami wybierają ślepotę, zostaną wydani na nią jako na sąd. Ich serca staną się nieczułe, uszy ociężałe, a oczy jeszcze bardziej zamknięte. W końcu utracą możliwość powrotu do Boga i nawrócenia. Nie będą już dostrzegać grożącego im niebezpieczeństwa, słyszeć potrzebnych ostrzeżeń ani rozumieć tego, co prowadzi do pokoju, aby mogli się nawrócić i zostać uzdrowieni.

Nawrócenie, czyli powrót do Boga, jest dziełem uzdrowienia. Do takiego powrotu niezbędne jest jasne zrozumienie. Bóg czasem wydaje ludzi na pastwę zaślepienia umysłu i silnego zwiedzenia, ponieważ nie przyjęli prawdy z miłością (Drugi List do Tesaloniczan 2:10–12). Kto jest nieczysty, może pozostać nieczysty. Nawet słowo Boże może stać się narzędziem zatwardzania grzeszników. Nauczanie Izajasza zatwardzi jednych, bo uznają je za przyjemną pieśń i popadną w fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Innych zatwardzi dlatego, że odbiorą je jako naganę i jeszcze bardziej się na nią rozgniewają.

Po trzecie, doprowadzi to do ich całkowitej zagłady, jak pokazują Księga Izajasza 6:11–12. Prorok nie kwestionuje sprawiedliwości wyroku. Pyta tylko: „Panie, jak długo?”. Zdaje się pytać, czy ten straszny stan będzie trwał wiecznie albo jaki będzie jego koniec. W odpowiedzi słyszy, że skończy się ostateczną zagładą żydowskiej wspólnoty i narodu. Gdy tak nadużyto słowa Bożego, a zwłaszcza słowa Ewangelii, lud zostanie odcięty jako lud przymierza i doprowadzony do upadku.

Miasta i domy na wsi opustoszeją. Ziemia stanie się spustoszona, nieuprawiana i wyludniona, bo miecz, głód lub zaraza zabiorą tych, którzy powinni w niej mieszkać i ją uprawiać. Ci, którzy przeżyją, zostaną uprowadzeni daleko na wygnanie, a ziemia opustoszeje na wielką skalę. Kraj, który niegdyś kwitł, zamieni się w pustynię. Sądom duchowym często towarzyszą zewnętrzne, doczesne nieszczęścia, które dotykają zarówno ludzi, jak i miejsc. Częściowo spełniło się to, gdy Chaldejczycy zburzyli Jerozolimę, a ziemia leżała odłogiem przez siedemdziesiąt lat. Jednak ponieważ Nowy Testament tak wyraźnie odnosi te słowa do Żydów żyjących w czasach Chrystusa, najpełniej zapowiadają one ich ostateczną zagładę z rąk Rzymian, w której spełniły się całkowicie.

Po czwarte, nawet wtedy ocaleje reszta jako świadectwo miłosierdzia (Księga Izajasza 6:13). Podczas ostatecznej zagłady narodu żydowskiego pozostanie reszta, jak mówi Paweł: „W obecnym czasie pozostała reszta” (List do Rzymian 11:5). Zostaje tu opisana jako dziesiąta część, bardzo mała w porównaniu z wieloma, którzy zginą z powodu niewiary. Prawo przeznaczało dziesięcinę dla Boga, więc ta reszta zostanie oddzielona do Jego służby i ku Jego czci.

Ocalona reszta powróci: od grzechu do Boga i z wygnania do swojej ziemi (Księga Izajasza 6:13; Księga Izajasza 10:21). Bóg ich zawróci, a oni się nawrócą. Bóg ich też przyjmie, tak jak przyjmuje pokarm składany w Jego domu jako dziesięcinę (Księga Malachiasza 3:10). Ich ocalenie będzie pociechą dla wszystkich, którzy pokładają wiarę i nadzieję w królestwie Boga. Będą jak drzewo zimą: żywe mimo utraty liści, jak terebint lub dąb, których życie pozostaje w pniu, gdy liście opadną.

Choć mogą utracić zewnętrzny dobrobyt i dzielić powszechne nieszczęścia, znów odzyskają siły. Wzejdą na nowo jak drzewo na wiosnę. Choć upadną, nie zostaną doszczętnie zniszczeni. Jest nadzieja nawet dla ściętego drzewa, bo może znów wypuścić pędy (Księga Hioba 14:7). Ta wyróżniona reszta będzie też podporą dobra wspólnego. Święte ziarno w człowieku jest jego prawdziwą istotą. Działająca w sercu łaska podtrzymuje w nim życie. Kto narodził się z Boga, nosi w sobie Boże nasienie (Pierwszy List Jana 3:9).

Tak więc święte ziarno w kraju jest jego prawdziwą siłą. Chroni naród przed rozpadem i podtrzymuje jego fundamenty (Księga Psalmów 75:3). Zobacz też Księgę Izajasza 1:9.

Niektórzy łączą wcześniejsze słowa z tym wersetem i odczytują je tak: podobnie jak wiązy i dęby przy Szallechet podtrzymują ziemię, tak święte potomstwo jest podporą kraju. Drzewa rosnące po obu stronach wyniesionej drogi, czyli tarasu prowadzącego z pałacu królewskiego do świątyni (Pierwsza Księga Królewska 10:5), w pobliżu bramy Szallechet (Pierwsza Księga Kronik 26:16), umacniały groblę i zapobiegały osuwaniu się ziemi. Podobnie niewielka grupa oddanych, modlących się ludzi podtrzymuje państwo i pomaga powstrzymać jego rozpad.

Niektórzy rozumieją święte potomstwo jako Chrystusa. Naród żydowski nie został doszczętnie zniszczony, ponieważ Chrystus miał pochodzić z tego ludu według ludzkiej natury (List do Rzymian 9:5). „Nie niszcz go, bo jest w nim błogosławieństwo” (Księga Izajasza 65:8). Gdy to błogosławieństwo już przyszło, naród wkrótce został zniszczony.

Ta myśl ma dodać prorokowi otuchy w jego pracy. Nawet jeśli większość ludzi zginie z powodu niewiary, jego przesłanie przyniesie życie niektórym. Słudzy Boga nie trudzą się na próżno, jeśli dzięki ich pracy ocaleje choćby jedna nieszczęsna dusza.