Księga Izajasza 51:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw zwróćmy uwagę na to, jak opisany jest tu lud Boży, do którego skierowano słowa pociechy i któremu polecono ich słuchać (Księga Izajasza 51:1). To ludzie dążący do sprawiedliwości, gorąco pragnący zarówno usprawiedliwienia przed Bogiem, jak i uświęcenia. Z całych sił zabiegają o to, by Bóg ponownie okazał im przychylność i odnowił w nich swoje podobieństwo. To właśnie oni szukają Pana, bo tylko podążając drogą sprawiedliwości, możemy szukać Go z nadzieją, że Go znajdziemy.

Zwróćmy też uwagę, że polecono im spojrzeć na początki i skromny początek ich drogi. „Spójrzcie na skałę, z której zostaliście wyciosani” — na bałwochwalczą rodzinę w Ur Chaldejskim, z której Bóg powołał Abrahama, oraz na lud zniewolony w Egipcie, z którego wywodzili się przodkowie plemion Izraela. „Spójrzcie na kamieniołom, z którego zostaliście wydobyci” — jak gdyby Bóg ulepił z gliny lud. Tym, którzy dostąpili nowego narodzenia, dobrze jest pamiętać, jacy byli z natury, zanim się narodzili na nowo: poczęci i ukształtowani w grzechu. To, co rodzi się z ciała, jest ciałem. Jak twarda była skała, z której zostaliśmy wyciosani, jak niechętna kształtowaniu, i jak nędzny był kamieniołom, z którego nas wydobyto. Takie rozważanie powinno skłaniać nas do pokory wobec samych siebie i do wielkiego uznania dla Bożej łaski.

Ci, którzy dziś są wywyższeni, dobrze zrobią, pamiętając, jak nisko zaczynali (Księga Izajasza 51:2). „Spójrzcie na Abrahama, waszego ojca” — ojca wszystkich wierzących i tych, którzy, tak jak on, podążają za sprawiedliwością płynącą z wiary (List do Rzymian 4:11). Spójrzcie też na Sarę, która was urodziła i której córkami jesteście, dopóki postępujecie właściwie. Pomyślcie, że Abraham został powołany, gdy był sam, a jednak otrzymał błogosławieństwo i stał się ojcem wielkiego narodu. Niech to zachęca do ufności w Bożą obietnicę, nawet gdy wszystko wydaje się martwe i beznadziejne. W szczególny sposób niech te słowa dodają otuchy wygnańcom w Babilonie. Choć ich liczba zmalała i pozostała tylko garstka, wciąż mają powód, by mieć nadzieję, że znów się rozmnożą i zapełnią własną ziemię. Choć potomstwo Jakuba jest bardzo nieliczne, nie jest ich aż tak mało, jak mało było potomków Abrahama, a przecież Abraham stał się ojcem wielu narodów. Spójrzcie na Abrahama i zobaczcie, co zyskał, ufając Bożej obietnicy. Idźcie za jego przykładem i całkowicie zaufajcie Bogu.

Lud Boży otrzymuje także zapewnienie, że obecny czas smutku pewnego dnia przyniesie radosne żniwo (Księga Izajasza 51:3). Kościół Boży na ziemi, także Syjon ewangeliczny, często przechodził przez pustkowia i spustoszone miejsca. Wiele jego części, z powodu zepsucia albo prześladowań, zamieniło się w pustynię: przestało przynosić owoc Bogu i stało się trudnym miejscem dla tych, którzy tam żyją. Bóg jednak znajdzie czas i sposób, by pocieszyć Syjon. Nie tylko skieruje do niego życzliwe słowa, lecz także okaże mu łaskę w działaniu. Ma pociechę także dla spustoszonych zakątków swojego Kościoła, dla tych jego części, które wydają się niezauważane lub mało ważne.

Bóg uczyni te miejsca urodzajnymi i da powód do radości. Ich pustkowia zmienią się i staną się piękne jak Eden, pełne dobrych owoców niczym ogród Pana. Największą pociechą Kościoła jest to, że może służyć chwale Boga i być jak Jego ogród — miejscem, w którym Bóg chętnie przebywa. Bóg napełni te miejsca radością i sprawi, że serca ludzi będą się weselić. Gdzie pojawiają się owoce sprawiedliwości, tam jest też radość, bo im większa świętość i im więcej dobra czynią ludzie, tym więcej mają radości. A radość z dobra, którego doświadczamy, powinna iść w parze z wdzięcznością, która przynosi Bogu chwałę. Wszystko, co daje nam powód do radości, powinno też pobudzać nas do dziękczynienia. Gdy Bóg ponownie okazuje swoją przychylność, należy świętować to pieśniami uwielbienia. Pieśni te brzmią jeszcze słodziej, gdy Bóg daje je śpiewać w nocy i na pustyni.