Księga Izajasza 43:8 – znaczenie i zastosowanie

Bóg wzywa tu czcicieli bożków, by dowiedli, że ich fałszywi bogowie naprawdę są bogami. Wskazuje jeden wyraźny przykład: wybawienie Żydów z Babilonu. Mówi, że już samo to powinno wystarczyć, by pokazać, że Bóg Izraela jest prawdziwym i żywym Bogiem i że nie ma innego.

Zwolennicy bałwochwalstwa zostają wezwani, by wystąpili i bronili swoich bożków (Księga Izajasza 43:8, Księga Izajasza 43:9). Ich bogowie mają oczy, ale nie widzą, i uszy, ale nie słyszą. Ci zaś, którzy ich tworzą i im ufają, stają się do nich podobni, jak już wcześniej mówił Dawid (Księga Psalmów 115:8). Prorok nazywa bałwochwalców ludźmi ślepymi, choć mają oczy, i głuchymi, choć mają uszy. Mają ludzką postać i ludzkie zdolności, lecz w istocie brakuje im rozsądku i rozumu. Gdyby było inaczej, nie czciliby bogów, których sami stworzyli.

Niech więc zbiorą się wszystkie narody, niech sobie pomagają i przedstawią jak najlepszą obronę swoich bezwartościowych bogów. Jeśli nie mają nic na ich obronę, niech wysłuchają słów Boga Izraela, który demaskuje ich i potępia.

Następnie zostają wezwani świadkowie samego Boga, by przemówili w Jego obronie (Księga Izajasza 43:10). Bóg mówi, że Izrael, wszyscy noszący Jego imię, są Jego świadkami, podobnie jak Jego wybrany sługa. Należą do nich wszyscy prorocy, którzy świadczyli o Chrystusie, a także sam Chrystus, wielki prorok i sługa wybrany przez Boga (Księga Izajasza 42:1). Lud Boży jest Jego świadkiem, bo z własnego doświadczenia zna Jego moc, dobroć, troskę i prawdziwość Jego obietnic. Z radością zaświadczy, że Bóg jest łaskawy i że żadne z Jego słów nigdy nie zawiodło.

Szczególnymi świadkami Boga są prorocy, którym dał poznać swoje tajemnice. Przede wszystkim świadczy o Nim Mesjasz, który przyszedł od Ojca i objawił Go ludziom.

Cel wezwania tych świadków jest jasny: mają zaświadczyć, że Bóg jest Bogiem (Księga Izajasza 43:12). Ci, którzy już wyznają, że Pan jest Bogiem, powinni być gotowi mówić innym o tym, co o Nim wiedzą, aby i oni mogli Go poznać. Kto uwierzył, ten przemawia. Skoro znają, wierzą i rozumieją, powinni świadczyć, że tylko On jest Bogiem, jedynym prawdziwym Bogiem, którego należy się bać, czcić i któremu należy ufać.

Zanim nastał pierwszy dzień stworzenia, Bóg już był (Księga Izajasza 43:13). Bożki są tylko późnymi wymysłami, bogami, którzy pojawili się wczoraj (Księga Powtórzonego Prawa 32:17). Bóg Izraela istnieje od wieczności. Przed Nim nie powstał żaden bóg i żaden nie pojawi się po Nim.

Oznacza to również, że tylko On jest Panem, wielkim Jahwe, wiecznym Bogiem, który jest, który był i który przychodzi. Poza Nim nie ma Zbawcy (Księga Izajasza 43:11). Warto zauważyć, z czego Bóg czerpie chwałę. Nie podkreśla przede wszystkim, że jest jedynym władcą, lecz że jest jedynym Zbawcą. Raduje Go czynienie dobra. Jest Zbawcą wszystkich ludzi (Pierwszy List do Tymoteusza 4:10).

Prawdziwość boskości Pana potwierdzają dwa fakty. Po pierwsze, ma On doskonałą i niezawodną wiedzę, czego dowodzą zapowiedzi zawarte w Jego słowie (Księga Izajasza 43:12). Mówi w istocie: „Zapowiedziałem i ukazałem to, co zawsze spełniało się dokładnie tak, jak powiedziałem. Nigdy nie powiedziałem ani nie ukazałem niczego, co by się nie sprawdziło”. Czynił to wtedy, gdy nie było wśród nich obcego boga, to znaczy gdy nie udawali, że zasięgają rady u jakiejś innej wyroczni czy proroka. Tak jak powiedziano przy wyjściu Izraela z Egiptu, to Pan sam prowadził swój lud i nie było z Nim żadnego obcego boga.

Po drugie, Bóg ma nieograniczoną i niepowstrzymaną moc, widoczną w działaniu Jego opatrzności. Mówi nie tylko: „Ukazałem”, lecz także: „Wybawiłem”. Nie tylko zapowiada to, czego nikt inny nie może wiedzieć, ale też dokonuje tego, czego nikt inny nie potrafi uczynić. Nikt nie może wyrwać z Jego ręki tych, których postanowił ukarać: ani człowiek, ani którykolwiek z bogów narodów (Księga Izajasza 43:13). Straszna to rzecz wpaść w ręce żywego Boga, bo nikt nie może się z nich wymknąć. Bóg wykona to, co zamierzył, zarówno okazując miłosierdzie, jak i wydając sąd. Nikt nie zdoła Mu w tym przeszkodzić ani tego opóźnić.

Bogowie narodów, którzy z Nim rywalizują, nie są po prostu słabsi od Niego. W ogóle nie są bogami (Księga Izajasza 43:9). Dowodzi tego wezwanie do próby: który z nich potrafi zapowiedzieć to, co Bóg teraz ogłasza? Który zdoła przewidzieć przyszłość? Który potrafi wyjaśnić dawne wydarzenia, jak w Księdze Izajasza 41:22? Nie potrafią nawet natchnąć prawdziwego kronikarza, a tym bardziej proroka. Mają przyprowadzić swoich świadków i dowieść, że wszystko wiedzą i wszystko mogą. Gdyby potrafili tego dowieść, zostaliby uznani za prawdziwych bogów, a wraz z nimi także czczący ich bałwochwalcy. Jeśli jednak nie potrafią, powinni uznać prawdę i wyznać jedynego prawdziwego Boga. Bóg nie obawia się uczciwej próby. Ci, którzy nie umieją obronić swojej fałszywej religii, powinni ustąpić prawdzie i przyjąć prawdziwą religię.