Księga Izajasza 43:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten rozdział wyraźnie nawiązuje do zakończenia poprzedniego, ale w zaskakujący sposób. Wcześniej powiedziano, że Jakub i Izrael nie będą chodzić drogami Boga, a gdy Bóg ich karcił, pozostawali uparci i nie brali sobie tego do serca. Można by się spodziewać, że Bóg całkiem ich porzuci, a tymczasem padają słowa: „Lecz teraz — nie bój się, Jakubie! Izraelu, wykupiłem cię i należysz do Mnie”. Choć wielu z nich było upartych i nie dawało się skorygować, Bóg nadal miał kochać swój lud i troszczyć się o niego, a cały naród miał pozostawać pod Jego miłosierdziem.

Dobroć Boga jaśnieje tym mocniej na tle ludzkiego grzechu. Gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska (List do Rzymian 5:20), a miłosierdzie góruje nad sądem, bo ostatecznie zwycięża (List Jakuba 2:13). Jest jak słońce, które nagle przebija się przez ciemną chmurę. Światło wydaje się jaśniejsze, a zaskoczenie przynosi radość. Te słowa o Bożej przychylności są wzniosłe i pełne pociechy dla wszystkich prawdziwych potomków wiernego Jakuba i modlącego się Izraela, bo ta ewangeliczna wieść została ogłoszona zarówno nam, jak i tamtym wygnańcom w Babilonie (List do Hebrajczyków 4:2).

Po pierwsze, widzimy tu powody, dla których Bóg troszczy się o swój lud oraz o życie swojego Kościoła i królestwa pośród ludzi. Jakub i Izrael, choć grzeszni i nieszczęśliwi, nadal będą otoczeni Jego opieką. Są dziełem Jego rąk, stworzeni przez Niego do dobrych uczynków (List do Efezjan 2:10). To On ich ukształtował. Nie tylko dał im życie, lecz także uczynił z nich lud, ustanowił ich ustrój i zjednoczył ich obietnicą przymierza. Podobnie nowe życie wierzących jest dziełem samego Boga, a On nie porzuci tego, co stworzyły Jego ręce.

Są także ludem, który Bóg wykupił dla siebie. Odkupił ich najpierw z Egiptu, a potem z wielu innych form niewoli, kierując się miłością i współczuciem (Księga Izajasza 63:9). O ileż bardziej będzie troszczył się o tych, których odkupił krwią swojego Syna! Są też Jego szczególnym ludem, oddzielonym od innych i należącym do Niego. Bóg woła ich po imieniu, okazując, jak bliska jest Mu ich sprawa i jak bardzo się o nich troszczy. Należą do Niego w szczególny sposób.

Jest także ich Bogiem przymierza — zarówno przez obietnicę, jak i przez więź, którą z nimi nawiązał (Księga Izajasza 43:3). Mówi: „Ja jestem Pan, twój Bóg”, Święty Izraela, Bóg Izraela. Prawdziwy Bóg jest święty, a świętość przystoi Jego domowi. Z tych wszystkich powodów może słusznie powiedzieć: „Nie bój się” (Księga Izajasza 43:1), a potem ponownie: „Nie bój się” (Księga Izajasza 43:5). Ci, którzy mają Boga po swojej stronie, nie muszą się bać tego, kto ani co może wystąpić przeciwko nim.

Po drugie, widzimy wcześniejsze przejawy tej troski. Bóg zapłacił za swój lud wysoką cenę. „Oddałem Egipt jako okup za ciebie”. Egipt spustoszyły kolejne plagi. Zginęli pierworodni, a wojownicy utonęli, aby Izrael mógł zostać ocalony. Gdy nadszedł czas wyzwolenia, Egipt został poświęcony, by Izrael nie pozostał w niewoli. Za czasów Asy Etiopczycy najechali Izrael, lecz i oni mieli zostać zniszczeni, by nie niepokoić Bożego ludu. Skoro oddanie Egiptu jako okupu za Izrael było tak wielką rzeczą, o ile bardziej powinniśmy podziwiać miłość Boga, który dał swojego Syna na okup za nas (Pierwszy List Jana 4:10)! Czym są Etiopia i Seba, ze wszystkimi ich ludźmi i bogactwami, w porównaniu z krwią Chrystusa?

Bóg odpowiednio ich cenił i byli Mu bardzo drodzy (Księga Izajasza 43:4). „Ponieważ jesteś cenny w moich oczach, masz wielką wartość”. Prawdziwi wierzący są cenni w oczach Boga. Są Jego klejnotami i szczególną własnością (Księga Wyjścia 19:5). Bóg ich kocha i ma w nich upodobanie bardziej niż w jakimkolwiek innym ludzie. Jego Kościół jest Jego winnicą. To właśnie nadaje Bożemu ludowi prawdziwą godność i znaczenie jego imieniu, bo o tym, kim naprawdę są ludzie, świadczy to, jak widzi ich Bóg. Gdy Opatrzność Boża odwróciła wojska Sennacheryba od Izraela i skierowała je przeciw Egiptowi, Etiopii i Sebie, Bóg pokazał, jak cenni są Jego ludzie w Jego oczach. Tak rozumieją to niektórzy.

Po trzecie, Bóg obiecuje dalsze znaki swojej troski i dobroci. Będzie z nimi w najcięższych próbach i niebezpieczeństwach (Księga Izajasza 43:2). Gdy będą przechodzić przez wody i rzeki, przez ogień i płomienie, On będzie z nimi, a Jego obecność zapewni im bezpieczeństwo. Kiedy niebezpieczeństwo będzie bliskie i groźne, Bóg ich z niego wybawi. Jeśli podczas drogi przejdą przez głęboką wodę, nie utoną, bo rzeki ich nie zatopią. Jeśli prześladowcy wrzucą ich do rozpalonego pieca za wierność Bogu, płomień ich nie spali. Spełniło się to w niezwykły sposób, gdy ocaleni zostali trzej młodzieńcy z Księgi Daniela 3. Choć przechodzili przez ogień i wodę, co przypominało dolinę śmierci, nie musieli obawiać się zła, bo Bóg był z nimi. Przeprowadzi ich przez te doświadczenia i wyprowadzi na przestronne miejsce (Księga Psalmów 66:12).

Gdy zajdzie taka potrzeba, sprawi też, że interesy wszystkich ludzi ustąpią wobec dobra Jego ludu. „Wydam ludzi za ciebie i narody za twoje życie”. Dla ich dobra zostaną wydani wielcy i potężni ludzie, wojownicy i całe narody. Narody zostaną poświęcone dla ich dobra. Wszystko na świecie zostanie uporządkowane tak, by jak najlepiej służyło dobru Kościoła (Druga Księga Kronik 16:9).

Ci, którzy zostali rozproszeni pośród innych narodów, również zostaną zgromadzeni i będą uczestniczyć w błogosławieństwach całego ludu (Księga Izajasza 43:5–7). Niektórzy potomkowie Izraela rozproszyli się we wszystkich kierunkach: na wschód, zachód, północ i południe albo po ziemiach Babilonii. Jednak tych, których serca Bóg poruszy, by wyruszyli do Jerozolimy, sprowadzi z każdego miejsca. Łaska Boża dotrze nawet do tych, którzy są najdalej i najbardziej od siebie oddzieleni. Gdy nadejdzie właściwy czas, nic nie powstrzyma ich przed ponownym zjednoczeniem w jedno ciało. W ten sposób spełni się modlitwa: „Zgromadź nas spośród narodów” (Księga Psalmów 106:47), oraz obietnica: „Nawet jeśli twoi rozproszeni znajdą się na krańcach nieba, stamtąd zgromadzi cię Pan, twój Bóg” (Księga Powtórzonego Prawa 30:4). Później powołano się na tę obietnicę w modlitwie za wygnańców (Księga Nehemiasza 1:9).

Kim jednak są potomkowie Izraela, których Bóg tak troskliwie zgromadzi? Bóg mówi, że są to ci, których przeznaczył doznawać miłosierdzia. Nazywani są Jego imieniem, co oznacza, że jawnie wyznają wiarę i dzięki przymierzu z Bogiem oraz imieniu, które od Niego otrzymali, są oddzieleni od reszty świata. Zostali też stworzeni dla Jego chwały. Ukształtował w nich ducha Izraela i nadał im kształt zgodny ze swoją wolą. To właśnie ich zgromadzi.

Tylko tych, których łaska Boża stworzyła dla Jego chwały, można słusznie nazywać Jego ludem. Tych, których Bóg stworzył i powołał, zgromadzi teraz wokół Chrystusa jako ich Głowy, a później w niebie, które będzie ich domem. Zgromadzi swoich wybranych z czterech stron świata.

Ta obietnica wskazuje na zgromadzenie rozproszonych pogan i obcych dzięki Ewangelii Chrystusa. Chrystus umarł, aby zgromadzić rozproszone dzieci Boże. Obietnica była także dla wszystkich, którzy są daleko — dla tylu, ilu powoła i stworzy Pan, nasz Bóg. Bóg jest ze swoim Kościołem, dlatego Kościół nie powinien się bać. Nikt, kto do niego należy, nie zginie.