Księga Izajasza 42:13 – znaczenie i zastosowanie

Nie ma większego znaczenia, czy te wersety uznamy za samą pieśń, którą zaśpiewa świat pogan, czy za proroctwo o tym, co Bóg uczyni, aby przygotować tę nową pieśń ewangelii.

Bóg objawi swoją moc i chwałę wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej. Uczynił to przez głoszenie ewangelii, towarzyszącą mu Bożą moc i wielkie powodzenie w przełamywaniu twierdzy Szatana (Księga Izajasza 42:13–14). Przez długi czas milczał i powstrzymywał się od działania, przymykając oko na czasy, gdy świat pogan żył w niewiedzy (Dzieje Apostolskie 17:30), i pozwalając wszystkim narodom chodzić własnymi drogami (Dzieje Apostolskie 14:16). Teraz jednak wyrusza jak potężny wojownik, by zaatakować królestwo diabła i zadać mu śmiertelny cios.

Tak ukazane jest szerzenie się ewangelii w Apokalipsie św. Jana 6:2. Chrystus wyruszył, by zwyciężać i dalej odnosić zwycięstwa. Służbę apostołów nazywa się walką, a ich samych żołnierzami Jezusa Chrystusa. Bóg wzbudzi świętą gorliwość, okazując większą niż kiedykolwiek troskę o cześć swojego imienia i sprzeciwiając się bałwochwalstwu.

Bóg zawoła przez głoszenie swojego słowa jak kobieta rodząca. Słudzy Chrystusa głosili z wielką żarliwością, trudząc się, aż Chrystus ukształtował się w życiu ludzi (List do Galatów 4:19). Bóg zawoła, a nawet zaryczy w ostrzeżeniach ewangelii, które przerażają bardziej niż ryk lwa. Te ostrzeżenia trzeba głosić razem z błogosławieństwami ewangelii, aby obudzić uśpiony świat.

Bóg zwycięży mocą swojego Ducha. Pokona swoich wrogów i uczyni ich przyjaciółmi (List do Kolosan 1:21). Tych, którzy sprzeciwiają się Jego ewangelii i bluźnią przeciw niej, uciszy i zawstydzi. Jednym ciosem zniszczy i pochłonie wszystkie moce ciemności. Szatan spadnie z nieba jak błyskawica, a ten, który miał władzę nad śmiercią, zostanie zniszczony.

Jako zapowiedź tego, a także przygotowanie do wyzwolenia Żydów z Babilonu, Bóg miał upokorzyć dumę ich ciemiężycieli i złamać ich potęgę. Miał od razu zniszczyć imperium babilońskie. Dokonując tego przez perską armię pod wodzą Cyrusa, miał wyrównać góry i wzgórza, wysuszyć roślinność i usunąć każdą przeszkodę. Wojsko miało zabierać paszę albo ją niszczyć, a przerzucając mosty z łodzi przez rzeki, zamieniając wody w wyspy i osuszając mokradła oraz niżej położone tereny, przygotować drogę do marszu. Podobnie głoszenie ewangelii będzie mogło swobodnie się szerzyć, a wszystko, co je powstrzymuje, zostanie usunięte.

Bóg okaże też przychylność i łaskę tym, których serca poruszył, by za Nim podążali, jak w Księdze Ezdrasza 1:5. Tym, którzy pytają o drogę do Syjonu, wskaże ją i poprowadzi ich nią (Księga Izajasza 42:16). Bóg poprowadzi drogą, której nie znali, zarówno tych, którzy z natury są ślepi, jak i tych, którzy przekonani o swoim grzechu i sądzie nie wiedzą, co robić. Pokaże im drogę do życia i szczęścia przez Jezusa Chrystusa, który jest drogą, i poprowadzi ich nią, choć wcześniej była im obca.

Widać to w nawróceniu Pawła: najpierw oślepł, a potem Bóg objawił w nim swojego Syna i zdjął łuski z jego oczu. Ludzie często mają ograniczone poznanie, a prawdy Boże z początku wydają się trudne do zrozumienia. Bóg jednak rozjaśni przed nimi ciemność, a to, co było niejasne, stanie się zrozumiałe. Ludzie bywają też słabi w wypełnianiu obowiązków: przykazania Boże wydają się niemożliwe do spełnienia, a posłuszeństwo pełne przeszkód. Bóg jednak wyprostuje kręte ścieżki, uczyni ich drogę prostą, a jarzmo lekkim.

Tych, których Bóg wprowadzi na właściwą drogę, będzie dalej nią prowadził. Jako zapowiedź tego miał poprowadzić Żydów wracających z niewoli bezpieczną i prostą drogą do ich ojczyzny, tak by nic nie zakłócało podróży ani nie sprowadzało ich na manowce. To wielkie i pełne dobroci dzieła. Aby jednak nikt nie powiedział: „To zbyt wielkie i zbyt łaskawe, by można było oczekiwać ich od Boga dla tak niegodnego ludu jak Żydzi czy tak niegodnego świata jak poganie”, Bóg dodaje: „Uczynię to dla nich”. Można być tego pewnym: uczynię to. I ich nie opuszczę. Ten, który rozpoczyna tak wielkie dzieło miłosierdzia, będzie nadal czynił im dobro.

Bóg szczególnie zawstydzi tych, którzy wciąż trzymają się bożków, choć ewangelia próbuje ich od nich odwrócić (Księga Izajasza 42:17). Ci, którzy pokładają ufność w rzeźbionych wizerunkach, zostaną zawróceni i głęboko zawstydzeni. Babilończycy odczuliby to, widząc, że Żydzi, którzy gardzili ich wizerunkami, zostali uznani za swój lud i wybawieni przez Boga, którego czcili bez wizerunków. Poganie odczuliby to, gdy zobaczyli, jak bałwochwalstwo upada pod wpływem głoszenia ewangelii, rozpraszając się jak ciemność przed słońcem i topniejąc jak śnieg w jego cieple.

Będą się wstydzić, że kiedykolwiek powiedzieli do tych metalowych wizerunków: „Jesteście naszymi bogami”. Jak mogą pomóc swoim czcicielom ci, którzy nie potrafią pomóc samym sobie ani uchronić się przed pogardą? W czasach odnowy, gdy wielu odwraca się od grzechu, a grzeszenie przestaje być modne, można mieć nadzieję, że nawet ci, którzy pod innymi względami się nie zmienią, pod wpływem wstydu odwrócą się od grzechu.