Księga Izajasza 42:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy być pewni, że te wersety mówią o Chrystusie, ponieważ ewangelista jasno stwierdza, że proroctwo wypełniło się w Nim (Ewangelia Mateusza 12:17–21). Spójrzmy więc na Niego z wiarą i zastanówmy się, co powinniśmy w Nim dostrzec. Słowa „mój sługa, którego wspieram” to pełen czci tytuł, który wyróżnia Go spośród wszystkich innych. Wierzący żyjący przed Chrystusem mieli Go widzieć, pamiętać o Nim i podziwiać Go.

Po pierwsze, dostrzegamy troskę Ojca o Chrystusa i Jego bliską więź z Nim. Bóg nazywa Go „moim sługą”. Choć Chrystus był Synem Bożym, jako Pośrednik, czyli Ten, który staje między Bogiem a grzesznikami, przyjął rolę sługi. Był posłuszny woli Boga, poświęcił się dziełu Jego królestwa i wiernie służył Ojcu.

Bóg nazywa Go także „moim wybranym”. Chrystus nie podjął się tego dzieła bez powołania, lecz został wybrany przez Boga jako najlepsza i najodpowiedniejsza do niego osoba. Bóg dokonał tego wyboru w swojej mądrości, a następnie publicznie go potwierdził. Ojciec całkowicie Mu zaufał. Niektórzy rozumieją te słowa jako: „mój sługa, na którym się opieram” — Ojciec powierzył Mu wykonanie dzieła i przyprowadzenie wielu synów do chwały.

Ojciec także Go wspierał: stał przy Nim i umacniał Go w wypełnianiu zadania. Miał w Nim upodobanie. Słowa „mój wybrany, w którym moja dusza ma upodobanie” wskazują na odwieczną radość Boga z Syna, jeszcze przed stworzeniem świata (Księga Przysłów 8:30). Ojciec okazał to upodobanie także jawnie, mówiąc, że ma upodobanie w Chrystusie (Ewangelia Mateusza 3:17; Ewangelia Mateusza 17:5). Niech i nasze serca znajdują upodobanie w Chrystusie. Zaufajmy Mu i radujmy się Nim, a Ojciec, ze względu na Niego, będzie miał upodobanie także w nas.

Po drugie, Chrystus został w pełni wyposażony do pełnienia swojej misji. Słowa „Natchnąłem go moim duchem” oznaczają, że Bóg dał Mu Ducha Świętego, aby przygotować Go do dzieła, zgodnie z obietnicą zawartą w Księdze Izajasza 61:1. Duch nie tylko zstąpił na Niego, lecz także na Nim spoczął (Księga Izajasza 11:2). Słudzy Boga otrzymują Ducha w określonej mierze, Chrystus zaś otrzymał Go bez miary. Ci, których Bóg posyła do służby, mogą mieć pewność, że będzie ich wspierał i da im swojego Ducha.

Po trzecie, zastanówmy się nad dziełem, do którego Chrystus został powołany. Miał ogłosić prawo narodom, czyli ustanowić na świecie religię opartą na mądrości, świętości i sprawiedliwości. Narody miały jej podlegać i uczestniczyć w jej błogosławieństwach. Chrystus przyszedł, aby objawić narodom prawa i prawdy Boga, dotąd przed nimi ukryte (Księga Psalmów 147:20). Miał być dla nich światłem.

Po czwarte, zwróćmy uwagę na łagodność i czułość Chrystusa w wypełnianiu tego dzieła (Księga Izajasza 42:2–3). Będzie działał spokojnie, bez krzyku i ostentacji. Nie będzie rozgłaszał swojej obecności tak, jak często czynią to ziemscy władcy. Nie będzie odpierał sprzeciwu siłą ani po ludzku, lecz cierpliwie zniesie zniewagi i opór grzeszników. Jego królestwo jest duchowe, nie opiera się więc na zewnętrznym przepychu ani doczesnym orężu.

Będzie też łagodnie postępował ze słabymi i złamanymi. Nie będzie od razu surowo traktował ludzi niegodziwych, nawet gdy będą jak trzcina nadłamana, lecz da im czas na pokutę. Nie wzgardzi też tymi, którym brakuje siły, odwagi lub wiary — tymi, którzy są jak nadłamana trzcina albo tlący się knot. Nadłamana trzcina jest słaba i łatwo ją złamać. Tlący się knot to knot lampy, który przygasa i zaraz zgaśnie. Chrystus nie złamie takich ludzi ani nie nałoży na nich ciężaru ponad ich siły. Przeciwnie, z życzliwością uwzględni ich słabość.

Znaczenie tych słów jest głębsze, niż wynikałoby z ich dosłownego brzmienia. Chrystus nie złamie nadłamanej trzciny, lecz ją umocni, aż stanie się jak cedr na dziedzińcach Boga. Nie dogasi tlącego się knota, lecz roznieci go na nowo. Jezus jest bardzo czuły wobec tych, którzy mają w sobie prawdziwą łaskę, choćby była słaba. Przyjmuje chętnego ducha i przebacza słabość ciała.

Po piąte, Chrystus będzie odważnie i wytrwale dążył do celu, aż dokończy dzieło (Księga Izajasza 42:4). Słowa „nie ustanie ani się nie zniechęci” znaczą, że mimo trudności i niewdzięczności świata będzie szedł naprzód, aż będzie mógł powiedzieć: „Wykonało się”. Pomaga też apostołom i sługom Kościoła wytrwać w ich pracy, aby nie ustali ani nie stracili ducha, zanim dopełnią swojego świadectwa.

W ten sposób Chrystus wypełnia dzieło, dla którego przyszedł. Ogłasza prawo w prawdzie, potwierdzając prawdziwość swojej nauki licznymi cudami, a ostatecznie swoim zmartwychwstaniem. Ustanawia prawo na ziemi, umacnia swoje panowanie w świecie, gromadzi ludzi w Kościele i przemienia życie mocą swojej Ewangelii i łaski. Wyspy zamieszkane przez pogan oczekują Jego prawa, czyli przyjmują Jego Ewangelię jako coś, na co od dawna czekały. Stają się Jego uczniami, siadają u Jego stóp i są gotowe słuchać Jego nauki, pytając: „Co mamy czynić?”.