Księga Izajasza 39:5 – znaczenie i zastosowanie

Możemy tu dostrzec kilka ważnych lekcji.

1. Jeśli Bóg nas kocha, będzie prowadził nas do pokory. Gdy nasze serca nadmiernie się wynoszą, znajdzie sposób, by nas upokorzyć. Do Hiskiasza, króla Judy, skierowano surowe słowa, aby ukorzyć go z powodu jego pychy i pokazać mu, jak niemądrze postąpił. Bóg może dopuścić, by Jego lud popadł w grzech, jak stało się to z Hiskiaszem, aby go wypróbować i ukazać, co kryje się w jego sercu. Nie pozwoli jednak, by Jego lud trwał w tym grzechu.

2. Słuszne jest, by Bóg odbierał nam to, co staje się przyczyną pychy i fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Gdy Dawid chełpił się liczebnością swojego ludu, Bóg sprawił, że jego liczba zmalała. Podobnie Hiskiasz, przechwalając się swoimi skarbami i czerpiąc z nich zbyt wielką przyjemność, przypominał nierozsądnego podróżnego, który pokazuje złoto złodziejowi i naraża się na to, że zostanie okradziony. To, czym się chełpimy, łatwo może stać się przyczyną naszej straty.

3. Gdybyśmy mogli zobaczyć, co przyniesie przyszłość, wstydzilibyśmy się tego, jak myślimy o teraźniejszości. Gdyby Hiskiasz wiedział, że przyszli królowie Babilonu zniszczą jego rodzinę i królestwo, nie przyjąłby ich posłów z taką dumą. Możemy sobie wyobrazić, jak bardzo żałował swojego postępowania, gdy prorok oznajmił mu, że tak się stanie. Nie widzimy wyraźnie przyszłości, ale ogólnie wiemy, że wszystko jest marnością, czyli że rzeczy ziemskie są puste i przemijające. Dlatego niemądrze jest czerpać z nich radość albo pokładać w nich ufność.

4. Ci, którzy pragną zażyłych więzi z ludźmi nieoddającymi czci Bogu, prędzej czy później będą tego żałować. Hiskiasz uważał, że ma szczęście, bo Babilon jest jego sprzymierzeńcem, choć kraj ten był pełen bałwochwalstwa i duchowego zepsucia. Babilon, który wówczas zabiegał o przychylność Jerozolimy, później ją podbił i uprowadził jej mieszkańców do niewoli. Sojusze z grzesznikami i z samym grzechem źle się kończą. Mądrość zachowuje dystans wobec jednych i drugiego.

5. Ci, którzy naprawdę żałują swoich grzechów, godzą się na to, by ich z ich powodu upominano. Hiskiasz uznał za dobre słowo Pana, które obnażyło jego grzech i uświadomiło mu, co zrobił źle. Wcześniej nie dostrzegał tego w pełni. Taka jest postawa człowieka prawdziwie skruszonego: napomnienie ze strony sprawiedliwego może być dobrodziejstwem (Księga Psalmów 141:5). Prawo Boże jest dobre, bo jako duchowe ukazuje grzech jako grzech i pokazuje, jak bardzo jest grzeszny.

6. Ludzie prawdziwie skruszeni pokornie poddają się także Bożej opatrzności, czyli Jego mądremu kierowaniu biegiem wydarzeń, gdy Bóg karci ich przez zewnętrzne trudności. Kiedy Hiskiasz usłyszał o karze za swój grzech, powiedział: „Dobre jest słowo Pana”. Nie przyjął jedynie łagodniejszej części zapowiedzi, lecz zgodził się z nią w całości. Nie miał nic do zarzucenia jej słuszności i uznał ostrzeżenie. Ci, którzy widzą, jak wielkim złem jest grzech i na jaką karę zasługuje, przyznają Bogu słuszność we wszystkim, co na nich dopuszcza z jego powodu. Uznają, że karze ich łagodniej, niż zasługują na to ich grzechy.

7. Powinniśmy troszczyć się o tych, którzy przyjdą po nas, a zarazem możemy uznać za łaskę to, że za naszych dni panują pokój i prawda, i że mamy więcej, niż mogliśmy oczekiwać. Jeśli nadciąga burza, łaską jest dotrzeć do portu, zanim nadejdzie, i spocząć w grobie w pokoju. Nie możemy jednak mieć pewności, że tak będzie. Musimy być gotowi na zmiany nawet za naszego życia, aby w pełni trwać w woli Bożej i przyjmować wszystko, co On ześle.