Księga Izajasza 39:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy wyciągnąć z tego kilka wniosków.

Ludzka życzliwość i zwykła uprzejmość powinny skłaniać nas do radości z naszymi przyjaciółmi i sąsiadami, gdy oni się radują, oraz do gratulowania im, gdy wychodzą z trudnej sytuacji, zwłaszcza gdy wracają do zdrowia. Król babiloński usłyszał, że Hiskiasz chorował i wyzdrowiał, więc wysłał mu dary, aby oddać mu cześć. Jeśli chrześcijanie nie okazują bliźnim życzliwości, zawstydzają ich nawet niewierzący.

Wypada oddawać cześć tym, których Bóg obdarzył czcią. Babilończycy czcili słońce. Gdy dowiedzieli się, że ze względu na Hiskiasza cofnęło się ono o dziesięć stopni, uznali, że powinni okazać mu jak największy szacunek. Skoro ludzie tak czczą swoich bogów, czy my nie powinniśmy tym bardziej czcić prawdziwego Boga?

Ludzi, którzy nie cenią dobrych osób ze względu na ich pobożność, mogą mimo to skłonić do szacunku inne powody, zwłaszcza ich powodzenie w doczesnych sprawach. Król babiloński zabiegał o względy Hiskiasza nie dlatego, że był on pobożny, lecz dlatego, że odnosił sukcesy. Podobnie Filistyni zapragnęli przyjaźni Izaaka, bo dostrzegli, że Pan jest z nim (Księga Rodzaju 26:28). Babilonia była też wrogiem Asyrii, dlatego król babiloński cenił Hiskiasza, ponieważ moc Boga osłabiła Asyrię.

Gdy Bóg obdarza nas wielkim powodzeniem, trudno zachować pokorę. Hiskiasz jest tego przykładem. Był mądrym i dobrym człowiekiem, a jednak po kolejnych cudach dokonanych dla niego trudno mu było oprzeć się pysze. Nawet apostoł Paweł potrzebował ościenia dla ciała, by nie wynosił się z powodu licznych objawień, które otrzymał.

Musimy uważać na swoje serce, gdy pokazujemy przyjaciołom, co posiadamy, czego dokonaliśmy lub co udało nam się zdobyć. Łatwo wtedy zacząć myśleć o sobie zbyt wysoko, jakbyśmy zawdzięczali wszystko własnej sile czy zasługom. Mówiąc o otrzymanych błogosławieństwach, powinniśmy czynić to z pokorną wdzięcznością, pamiętając o własnej niegodności i wielbiąc dobroć Boga. Powinniśmy też okazywać należny szacunek osiągnięciom innych i pamiętać, że nasze błogosławieństwa mogą szybko się zmienić, więc nie powinniśmy zachowywać się tak, jakby nic nie mogło zachwiać naszą pozycją.

Poważną słabością pobożnych ludzi jest przywiązywanie zbyt wielkiej wagi do świeckiego uznania, jakim darzą ich inni, nawet jeśli jest ono wyjątkowe. Hiskiasz, któremu Bóg już wcześniej okazał wielką cześć, nie powinien był tak cieszyć się uwagą pogańskiego króla, jakby cokolwiek mu ona dodawała. Powinniśmy z wdzięcznością odwzajemniać takie życzliwe gesty, ale nie wolno nam z ich powodu popadać w pychę.

Musimy liczyć się z odpowiedzialnością za pychę, nawet gdy pozostaje ukryta i pojawia się w sprawach, które wydawały nam się nieszkodliwe. Dlatego powinniśmy badać samych siebie. Gdy odwiedzają nas goście, którzy nas chwalą i dobrze się czują w naszym towarzystwie, musimy pilnować, by nasze serce nie popadło w pychę. Jeśli dostrzegamy jakikolwiek znak, że ten podstępny i zwodniczy grzech zakradł się do naszego serca i wpłynął na nasze słowa, powinniśmy się tego wstydzić i, tak jak Hiskiasz w tej sytuacji, szczerze to wyznać oraz wziąć za to winę na siebie.