Księga Izajasza 35:5 – znaczenie i zastosowanie

Gdy przyjdzie wasz Bóg, sam Chrystus, aby ustanowić swoje królestwo na świecie, spełni się to, na co wskazywali wszyscy prorocy. Mówili o tym szczególnie pod koniec obietnic dotyczących ocalenia Kościoła z ucisku, a ten prorok czyni to w wyjątkowy sposób. W tym czasie należy oczekiwać wielkich rzeczy.

Będą się działy cuda zarówno w świecie przyrody, jak i w sferze łaski. Bóg okaże miłosierdzie w tak niezwykły sposób, że stanie się jasne, iż tylko On może do nas przychodzić. Niektóre z tych cudów będą dotyczyć ludzkiego ciała. Otworzą się oczy niewidomych. Nasz Pan Jezus często dokonywał takich uzdrowień, niekiedy jednym słowem, przywracając wzrok nawet człowiekowi niewidomemu od urodzenia (Ewangelia Mateusza 9:27; Ewangelia Mateusza 12:22; Ewangelia Mateusza 20:30; Ewangelia Jana 9:6). Swoją mocą otwierał też jednym słowem uszy głuchych, nakazując, by się otworzyły (Ewangelia Marka 7:34).

Wielu chromych odzyskiwało pełną sprawność kończyn, tak że nie tylko mogli chodzić, lecz także skakać z radości, jak człowiek uzdrowiony przy świątyni (Dzieje Apostolskie 3:8). Niemi odzyskiwali mowę i nic dziwnego, że z ochotą śpiewali z radości (Ewangelia Mateusza 9:32–33). Chrystus dokonywał tych cudów, aby dowieść, że został posłany przez Boga (Ewangelia Jana 3:2). Co więcej, dokonując ich własną mocą i w swoim imieniu, dowiódł, że jest Bogiem. To On jako pierwszy stworzył ludzkie usta, uszy zdolne słyszeć i oczy zdolne widzieć. Gdy chciał przekonać uczniów Jana, że przyszedł od Boga, uczynił to przez podobne cuda, wypełniając to proroctwo.

Jeszcze większe cuda będą się dokonywać w ludzkich duszach. Przez słowo i Ducha Chrystusa ci, którzy byli duchowo ślepi, odzyskają wzrok (Dzieje Apostolskie 26:18). Ci, którzy nie słyszeli Bożych wezwań, będą gotowi ich słuchać, jak Lidia, której serce otworzył Bóg, aby słuchała tego, co mówił Paweł (Dzieje Apostolskie 16:14). Ci, którzy bez Bożej łaski nie potrafiliby uczynić niczego dobrego, nie tylko otrzymają taką możliwość, lecz także zaczną działać i pobiegną drogą Bożych przykazań. Niemi, którzy nie wiedzieli, jak mówić do Boga ani o Bogu, gdy ich umysły otworzą się na poznanie Go, będą mieli otwarte usta, by Go wielbić. Język niemych zaśpiewa z radości, z radości płynącej ze zbawienia Bożego. Chwała Bogu zabrzmi nawet z ust niemowląt i dzieci.

Duch zostanie też wylany z wysoka. Pojawią się wody, strumienie i rzeki wody żywej. Gdy Zbawiciel mówił o nich jako o wypełnieniu Pisma, najpewniej tego właśnie proroctwa, Ewangelista wyjaśnił, że mówił o Duchu (Ewangelia Jana 7:38–39). Ten prorok mówi o tym samym w innym miejscu (Księga Izajasza 32:15). Dlatego tutaj, na pustyni, gdzie nikt by się tego nie spodziewał, wytrysną wody (Księga Izajasza 35:6). Spełniło się to, gdy Duch Święty zstąpił na pogan, którzy słuchali słowa (Dzieje Apostolskie 10:44). Wtedy otworzyły się źródła życia, a strumienie popłynęły, obficie nawadniając ziemię.

Mowa o wodach, które wytryskują, wskazuje na radosne zaskoczenie świata pogańskiego, jak gdyby ludzie znaleźli się w nowym świecie. Błogosławionym skutkiem będzie przemiana spieczonej ziemi w staw (Księga Izajasza 35:7). Ci, których przygniatało poczucie winy i ciężkie brzemię, a także ci, których paliło poczucie gniewu Bożego, znaleźli w Ewangelii wytchnienie, pokrzepienie i obfite pocieszenie. Na spragnionej ziemi, gdzie brakowało wody i świętych obrzędów (Księga Psalmów 63:1), pojawią się źródła, czyli służba głoszenia Ewangelii oraz pełne i czyste sprawowanie obrzędów ewangelicznych. To te wody są rzeką, która rozwesela miasto Boże (Księga Psalmów 46:4).

W siedlisku smoków, gdzie dawniej chętnie wybierano takie spalone miejsca (Księga Izajasza 34:9, 13), popłyną wody i przepędzą smoki. Miejsce, gdzie wcześniej każdy z nich legowisko sobie urządzał, pokryje się trawą, trzciną i sitowiem, co wskazuje na wielką obfitość i użyteczność. Tak się stało, gdy w pogańskich miastach, od dawna będących siedliskiem smoków, a właściwie demonów, takich jak Babilon (Apokalipsa Jana 18:2), zakładano i rozwijano wspólnoty chrześcijańskie. Gdy przejęto majątek świątyń bożków i przeznaczono go na potrzeby chrześcijaństwa, siedliska smoków zamieniły się w żyzne pola.

Jasno otworzy się także droga religijności i pobożnego życia. Nazwano ją drogą świętości (Księga Izajasza 35:8), drogą świętego kultu i świętego życia. Świętość to uporządkowanie ludzkiej natury i woli zgodnie z naturą i wolą Boga. Droga świętości to ścieżka religijnych obowiązków, którą ludzie powinni iść i na której powinni wytrwale postępować, mając na względzie chwałę Boga oraz własne szczęście płynące z radowania się Nim. Gdy nasz Bóg przychodzi, aby nas zbawić, wyznacza nam tę drogę przez swoją Ewangelię, w sposób, który wcześniej nie był znany.

Będzie to droga wyznaczona, nie ścieżka, którą jedynie się toleruje, lecz szeroki gościniec. Wchodzi się na nią z Bożego nakazu i podróżuje pod Bożą opieką. To królewski gościniec, droga Króla królów. Można na niej zostać zaatakowanym, ale nic nie zdoła zatrzymać tych, którzy nią idą. Droga świętości jest drogą Bożych przykazań i, jak zwykle bywa z gościńcami, jest dobrą, dawną drogą (Księga Jeremiasza 6:16).

Będzie to także droga dostępna tylko dla określonych osób. To ścieżka, którą Bóg prowadzi do siebie swój wybrany lud, ale nieczysty nią nie przejdzie ani po to, by ją splugawić, ani by niepokoić idących nią ludzi. Jest oddzielona od świata, bo oznacza odłączenie się od niego i odmowę upodobnienia się do niego. Należeć będzie do tych, których Pan wybrał dla siebie (Księga Psalmów 4:3), i będzie dla nich zachowana. Odkupieni będą nią szli, a radość, jaką znajdą na tej przyjemnej drodze, nie będzie dostępna dla złego świata. Nieczyści nią nie przejdą, bo będzie to piękna droga. Idący nią są nieskalani na swojej drodze i unikają zła, które jest w świecie.

Będzie to droga prosta. Wędrowcy, którzy ją wybiorą, nawet jeśli w innych sprawach będą nierozumni i mało pojętni, otrzymają od Bożego słowa i Ducha tak jasne wskazówki, że nie zbłądzą. Nie znaczy to, że będą postępować bezbłędnie ani że nigdy się nie pomylą. Nie popełnią jednak błędu, który sprowadziłby na nich zgubę, ani nie zboczą tak daleko, by nie móc ponownie odnaleźć drogi i dotrzeć do celu podróży. Ci, którzy idą wąską drogą, mogą czasem wybierać różne ścieżki, jedne mniej właściwe od innych, ale wszystkie prowadzą do tego samego celu i nikt z nich nie wróci na szeroką drogę. Duch prawdy poprowadzi ich ku całej prawdzie, której potrzebują.

Droga do nieba jest jasna i łatwo ją odnaleźć. Bóg wybrał to, co w świecie głupie, i uczynił z tego mądrość prowadzącą do zbawienia. Poznanie przychodzi łatwo temu, kto rozumie.

Będzie to także bezpieczna droga. Nie będzie na niej lwa ani drapieżnego zwierzęcia (Księga Izajasza 35:9). Nie znajdzie się tam nic, co mogłoby krzywdzić albo niszczyć. Ci, którzy trzymają się tej drogi, są poza zasięgiem szatana, ryczącego lwa, a zły nie może ich tknąć.

Ci, którzy idą drogą świętości, mogą postępować z ufną odwagą i spokojem. Wiedzą, że nic nie może wyrządzić im prawdziwej krzywdy, dlatego nie tracą spokoju i nie boją się nieszczęścia. Za panowania Ezechiasza, po uprowadzeniu dziesięciu pokoleń, Bóg nie był zadowolony z cudzoziemskich osadników, którzy zajęli ich ziemię, i zesłał na nich lwy (Druga Księga Królewska 17:25). Juda pozostała jednak wierna, więc tam nie będzie lwów.

Ci, którzy idą drogą świętości, muszą trzymać się z dala od tego, co nieczyste i niszczące. Powinni ratować się od przewrotnego pokolenia, a jeśli ufają, że należą do odkupionych, powinni iść razem z odkupionymi, którzy podążają tą drogą. Jej kresem jest wieczna radość (Księga Izajasza 35:10). Obietnica pokoju na teraz wkrótce doprowadzi do niekończącej się radości i odpoczynku duszy.

Oto dobra nowina dla mieszkańców Syjonu i wytchnienie dla utrudzonych. Odkupieni przez Pana, a więc ci, którzy powinni iść za Nim, dokądkolwiek się udaje (Apokalipsa Jana 14:4), powrócą i przyjdą na Syjon. Najpierw przychodzą, aby służyć Bogu i oddawać Mu cześć w Kościele na ziemi. Wychodzą z Babilonu (Księga Zachariasza 2:7), pytają o drogę na Syjon (Księga Jeremiasza 50:5) i ją odnajdują (Księga Izajasza 52:12). Bóg otwiera prawdziwą drogę ucieczki z niewoli i będzie ona skuteczna, nawet jeśli sprzeciwi się jej wielu wrogów.

Przyłączają się do ewangelicznego Kościoła, do góry Syjon, miasta Boga żywego (List do Hebrajczyków 12:22). Przychodzą z pieśniami radości i uwielbienia za wybawienie z Babilonu, gdzie kiedyś płakali na samo wspomnienie Syjonu (Księga Psalmów 137:1). Ci, którzy przez wiarę stali się obywatelami ewangelicznego Syjonu, mogą iść dalej z radością (Dzieje Apostolskie 8:39). Śpiewają o drogach Pana i nie przestają Go wielbić. Radują się w Chrystusie Jezusie, a Boże pocieszenie usuwa ich smutek i ślady zmagania z własną winą. Błogosławieni, którzy się smucą, bo oni będą pocieszeni.

Po drugie, będą oglądać Boga i radować się Nim we wspólnocie zbawionych w chwale. Ci, którzy kroczą drogą świętości pod przewodnictwem swojego Odkupiciela, w końcu dotrą do Syjonu, do niebiańskiego Syjonu. Przyjdą jako jeden lud i wszyscy razem staną przed Chrystusem jako nieskazitelni, gdy przyjdzie w chwale, z wielką radością (List Judy 1:24; Objawienie Jana 7:17). Przyjdą ze śpiewem. Kiedy lud Boży wrócił z Babilonu do Syjonu, szedł z płaczem (Księga Jeremiasza 50:4), lecz do nieba wejdą, śpiewając nową pieśń, której nikt nie może się nauczyć oprócz nich (Objawienie Jana 14:3).

Gdy wejdą do radości swojego Pana, zaznają radości, której ten świat nie może dać: wiecznej, niezmąconej, nieprzerwanej i niekończącej się. Napełni ona ich serca doskonałym i trwałym spełnieniem, a na ich głowach będzie ozdobą łaski i koroną chwały, niczym wieniec noszony na znak zwycięstwa. Ich radość stanie się widoczna, przestanie być ukryta, jak często bywa tutaj. Będzie ogłaszana ku chwale Boga i dla wzajemnego pokrzepienia. Wtedy otrzymają radość i wesele, na które nie mogli liczyć po tej stronie nieba, a smutek i wzdychanie odejdą na zawsze, jak nocne cienie przed wschodzącym słońcem.

Proroctwa mówiące o najeździe Asyryjczyków kończą się więc umocnieniem ludu Bożego w czasie utrapienia i skierowaniem jego nadziei na wybawienie ku czemuś większemu. Nasza radosna nadzieja i oczekiwanie życia wiecznego powinny przeważać nad wszystkimi smutkami i radościami obecnego życia.